Κάψια Αρκαδίας
| Κάψια | |
|---|---|
| Νομός | νομός Αρκαδίας |
| Δήμος | δήμος Μαντινείας |
Το χωριό Κάψια Μαντινείας Αρκαδίας βρίσκεται 8 περίπου χιλιόμετρα έξω από την Τρίπολη, στο δρόμο προς Βυτίνα.
[Επεξεργασία] Ιστορία
Στην σύγχρονη ιστορία, στην διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, οι κάτοικοι του χωριού με πρωτεργάτη τον δημοδιδάσκαλο Ιωάννη Π. Ορφανό έσωσαν από τους Γερμανούς τον Ιταλό στρατιώτη Σαλβατόρε, όταν μετά από τη απόβαση των συμμάχων στην Ιταλία, η Ιταλία κήρυξε τον πόλεμο στην Γερμανία. Τότε οι κάτοικοι εναλλάξ έκρυβαν τον Ιταλό στα σπίτια τους. Εν συνεχεία, ανέλαβαν την διάσωσή του ο δημοδιδάσκαλος Ιωάννης Π. Ορφανός και ο Νικόλαος Αρμόνης.
[Επεξεργασία] Αξιοθέατα του χωριού
- Οι τρεις μαρμάρινες προτομές του Ιωάννη Π. Ορφανού δημοδιδασκάλου του χωριού, του Νικολάου Π. Ορφανού Μεγάλου ευεργέτη του χωριού και της Ελπίδας Ι. Ορφανού, κτήτορος του Ιερού Ναού "Προφήτου Ηλία". Οι προτομές είναι γλυπτά του παγκοσμίου φήμης γλύπτη Ζέγκ και κατασκευή της επιχείρησης Vipapharm.
Η Ελπίδα Ορφανού ήταν κόρη του Γεώργιου Τσαντίζου μεγαλοκτηματία και εργοστασιάρχη λαδιού από τα πάκια Λακωνίας και της Αργυρής Δεληγιάννη του Βασίλη Δεληγιάννη . Η συμβολή της στην ανάπτυξη του χωριού ήταν καθοριστικής σημασίας για το χωριό. Όντας από την ανώτερη κοινωνικο-οικονομικά οικογένεια Δεληγιάννη και Τσαντρίζου και αναλαμβάνοντας τον ρόλο της συζύγου του δασκάλου του χωριού, βοήθησε στο να υπάρξουν επί εποχής της για πρώτη φορά συνθήκες υγεινής στο χωριό. Επίσης βοήθησε στην καταπολέμηση του ανταγωνισμού και των εχθροτήτων μεταξύ των χωρικών και στην προαγωγή του συναγωνισμού και της φιλίας. Παράλληλα, ξεκίνησε ως κτήτωρ, να κτίζει τον Ιερό Ναό του Προφήτη Ηλία στην απόκρυμνη κορυφή του χωριού.
- Στην εκκλησία του Αγ. Νικολάου βρίσκεται η μεγάλης χρηματικής και καλλιτεχνικής αξίας επίχρυση εικόνα της Παναγίας της Ελευθερώτριας υπό τρόπον δωρεάς εις μνήμη των Ιωάννη Π. Ορφανού, Ελπίδας Ι. Ορφανού και του Νικολάου Π. Ορφανού.
- Σε απόσταση 1 χλμ. από τον οικισμό βρίσκεται το Σπήλαιο Κάψια. Μπροστά από την είσοδό του βρίσκονται τρεις καταβόθρες, ενώ εντός του έχουν εντοπιστεί ανθρώπινα οστά. Ανθρώπινη δραστηριότητα στο σπήλαιο χρονολογείται κατά τη νεολιθική, ελληνιστική περίοδο και στον 4ο-6ο αιώνα μ.Χ.
