Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος (Πρεσβύτερος)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Ιωάννης Παπαδιαμαντόπουλος (Κόρινθος 1766-Μεσολόγγι 1826) ήταν πελοποννήσιος έμπορος και μια από τις ευγενέστερες μορφές της επανάστασης του 1821.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 1766 και ο πατέρας του, Γεώργιος, γιος παπά καταγόταν από τα Κατσανοχώρια στην Ήπειρο. Πολύ μικρός έμεινε ορφανός από μάνα και πατέρα και αναγκάσθηκε να εγκατασταθεί στην Πάτρα κοντά στον θείο του Αναστάσιο, ο οποίος ζούσε εκεί. Ασχολήθηκε με το εμπόριο σταφίδας και το 1800 παντρεύτηκε την Ελένη Καλαμογδάρτη. Έκανε πολύ μεγάλη περιουσία και υπήρξε ο πλουσιότερος των Πατρινών στα χρόνια πριν την επανάσταση. Είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία στην συνοικία του Αγίου Δημητρίου όπου ήταν και το σπίτι του. Την περιουσία αυτή την διέθεσε μετά τον αγώνα στην πόλη όπου και κατασκευάστηκε πλατεία που σήμερα φέρει το όνομά του.

Από το σπίτι του ξεκίνησε στις 21 Μαρτίου 1821 ο ξεσηκωμός των Πατρινών και εκεί έγινε στην Πάτρα η πρώτη μάχη του αγώνα όταν οι Τούρκοι επιχείρησαν να το καταλάβουν ανεπιτυχώς. Διέθεσε όλη του την περιουσία στον αγώνα παρακινώντας τους Έλληνες και κουβαλώντας πολεμοφόδια από την Ιταλία πληρωμένα όλα από τον ίδιο. Τον Ιούνιο του 1821 επιστρέφει από την Ιταλία με πλοίο γεμάτο πολεμοφόδια και παρόλο το κυνήγι των Αγγλικών πλοίων στον Πατραϊκό, καταφέρνει να τα μεταφέρει με μικρά σκάφη από το Μεσολόγγι όπου άραξε στην Πάτρα. Παίρνει μέρος σε πολλές μάχες και τον Μάρτιο του 1822 διορίζεται γενικός φρούραρχος του στρατοπέδου Πατρών και συμμετέχει στην παραλαβή του κάστρου του Ναυπλίου. Διαχειρίστηκε τον στόλο της Ύδρας, των Σπετσών αλλά και τις εισφορές της Ηλείας στον αγώνα. Διετέλεσε πρόεδρος της τριμελούς εκ βουλευτών επιτροπής χέρσου Ελλάδος.

Συμμετείχε πολεμώντας στην δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου από τον Μάρτη του 1825. Παρόλο που είχε φτάσει 62 ετών πηγαινοερχόταν στην Ζάκυνθο αγοράζοντας και κουβαλώντας πολεμοφόδια και τρόφιμα για τους πολιορκημένους. Τότε την οικογένειά του την μεταφέρει από την Πάτρα στην Ζάκυνθο. Παρολο που οι φίλοι του τον συμβούλευσαν να μην επιστρέψει στο Μεσολόγγι αυτός δεν τους άκουσε. Συμμετείχε στην ηρωική έξοδο των ελεύθερων πολιορκημένων του Μεσολογγίου, αλλά συνελήφθη αιχμάλωτος και αποκεφαλίστηκε. Η οικογένειά του με το τέλος της επανάστασης γύρισε στην Πάτρα.

Ήταν παντρεμένος με την Ελένη Καλαμογδάρτη, κόρη της αρχοντικής πατρινής οικογένειας των Καλαμογδάρτηδων, και είχε έξι παιδιά, τον Αναστάσιο, τον Παναγιώτη, τον Σπυρίδωνα, τον Δημήτριο, τον Κωνσταντίνο και τον Αδαμάντιο. Η πολιτεία για να τον τιμήσει έδωσε το όνομά του σε δρόμο της πόλης και σε πλατεία, στην οποία βρισκόταν το σπίτι του.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, Εκδόσεις Πάπυρος Γραφικαί Τέχναι, τόμος 48, σελ. 100
  • Χρήστος Μούλιας, Το λιμάνι της σταφίδας, Εκδόσεις Περί Τεχνών, Πάτρα 2000 ISBN 960-86814-0-5
  • Σπυρίδωνος Τρικούπη, Ιστορία της Ελληνικής επανάστασης, Εκδόσεις Νέα Σύνορα-Λιβάνη, Αθήνα 1993 SET ISBN 9602363703