Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ισαβέλλα Β' της Ισπανίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ισαβέλλα Β΄ της Ισπανίας

Η Ισαβέλλα Β΄ (1830 - 9 Απριλίου 1904) ήταν βασίλισσα της Ισπανίας (1833-1868), μεγαλύτερη κόρη του βασιλιά της Ισπανίας Φερδινάνδου Ζ΄ από την τέταρτη σύζυγό του Μαρία Κριστίνα των Δύο Σικελιών, ανιψιάς του ίδιου, αλλά και της Μαρίας Αντουαννέτας.

Διαδέχθηκε σε ηλικία τριών ετών τον πατέρα της Φερδινάνδο πιέζοντας το Ισπανικό Ανώτατο Δικαστήριο να καταργήσει τον Σαλικό νόμο που είχε επιβληθεί στην Ισπανία στις αρχές του 18ου αιώνα με την άνοδο της δυναστείας των Βουρβόνων στην εξουσία. Ζητούσε να επανέλθει ο παλιός νόμος που ίσχυε για πολλούς αιώνες στην Ισπανία. Αυτό έφερε την αντίδραση του θείου της, Καρόλου, που επιζητούσε τον θρόνο, και αντιστάθηκε επτά χρόνια με πολεμικές επιχειρήσεις. Οι οπαδοί του, οι αποκαλούμενοι Καρλιστές, συνέχισαν τις ταραχές όλο τον 19ο αιώνα.

Τα δίκαια της Ισαβέλλας παρέμειναν κάτω από την υποστήριξη του στρατού. Το Ισπανικό Ανώτατο Δικαστήριο εγκατέστησε κοινοβουλευτική κυβέρνηση που κατάργησε τους θρησκόληπτους νόμους, δήμευσε την εκκλησιαστική περιουσία και την περιουσία των Ιησουιτών, προκειμένου να βελτιώσει τα οικονομικά της χώρας.

Ένα στρατιωτικό κίνημα υπό τον Ιωακείμ Μαρία Λοπέθ οδήγησε τελικά στο να κηρύξουν την Ισαβέλλα βασίλισσα από την ηλικία των 13 ετών. Σε ηλικία 16 ετών την πάντρεψαν με τον ξάδελφο της δούκα Φραγκίσκο της Ασσίζης, ο οποίος ήταν ομοφυλόφιλος, κανένα όμως από τα παιδιά τους ή πολύ λίγα γνώριζαν ότι πατέρας τους ήταν ο συγκεκριμένος άνθρωπος. Ο διάδοχος, για παράδειγμα, Αλφόνσος ΙΒ΄, πίστευε ότι ήταν γιος ενός από τους σωματοφύλακες της μητέρας του.

Παιδιά της Ισαβέλλας και του Φραγκίσκου ήταν:

Εκτός των παραπάνω τεσσάρων, έκανε άλλα οκτώ παιδιά, τα οποία πέθαναν πριν ενηλικιωθούν.

Κακή διακυβέρνηση και ανατροπή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σε όλη την διάρκεια της βασιλείας της περιπλέχθηκε σε συνωμοσίες, ευνόησε ανάξιους στρατηγούς και υπουργούς και επανέφερε τους αντιπαθητικούς φιλοκληρικούς νόμους. Οι μέθοδοι αυτοί, η αυταρχικότητα και η ανικανότητά της την έκαναν εξαιρετικά μισητή στον λαό.

Όλα αυτά οδήγησαν στην επανάσταση του 1868, που μετά από μια μικρή αντίσταση των στρατηγών της, εκθρονίστηκε. Άλλα γεγονότα της βασιλείας της Ισαβέλλας ήταν ο πόλεμος με το Μαρόκο, επαναστατικές εξεγέρσεις σε Κούβα, Πουέρτο Ρίκο και πολλές πρόοδοι στα δημόσια έργα, ιδιαίτερα το οδικό δίκτυο, ώστε να διευκολυνθούν οι εμπορικοί δρόμοι.

Μετά την εξορία της (1868), οι Ισπανοί εκμεταλλεύτηκαν τον Γαλλο-Πρωσσικό πόλεμο και βρήκαν ως υποψήφιο μνηστήρα τον Λεοπόλδο των Χοεντσόλερν, κάτι που ο Γάλλος Ναπολέων Γ΄ δεν επέτρεψε, υποστήριζε όμως ο Γερμανός Όττο φον Μπίσμαρκ.

Η Ισαβέλλα εγκαταστάθηκε και ιδιώτευσε στο Παρίσι αφού χώρισε από τον ομοφυλόφιλο σύζυγο της, μένοντας παρ' όλα αυτά φίλη μαζί του μέχρι τον θάνατο του (1802). Το 1870 παραιτήθηκε από τα δικαιώματα της στον Ισπανικό θρόνο για λογαριασμό του μοναδικού της γιου, Αλφόνσου ΙΒ΄. Παρέμεινε στο Παρίσι, παρά την άνοδο του γιου της στον Ισπανικό θρόνο. Μία φορά επανήλθε, αλλά ο δόλιος χαρακτήρας της την περιέπλεξε σε νέες σκευωρίες και διώχθηκε οριστικά, κάνοντας μόνο πολύ προσωρινές επισκέψεις.

Τις τελευταίες μέρες της ζωής της βρέθηκε αντιμέτωπη με τα συζυγικά προβλήματα της μικρότερης κόρης της.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Isabella II of Spain της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).