Ιουλία Δόμνα
Η Ιουλία Δόμνα (170-217) ήταν μέλος της περίφημης Ρωμαϊκής αυτοκρατορικής δυναστείας των Σεβήρων. Αυτοκράτειρα και σύζυγος του Σεπτίμιου Σεβήρου, μητέρα των επίσης αυτοκρατόρων τέκνων της Γέτα και Καρακάλλα, η Ιουλία Δόμνα υπήρξε μια απο τις πιο σημαντικές γυναίκες στην πολιτική ιστορία της Ρώμης, με τεράστια επιρροή στον αυτοκρατορικό θρόνο.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Οικογενειακή καταγωγή
Η Ιουλία καταγόταν από μια οικογένεια στη Συρία, θεωρούνταν δε οτι είχε αραβικές ρίζες από την πόλη της Έμεσας (σημερινή Homs, κοντά στα συριακά σύνορα με τον Λίβανο).[1] Ήταν η μικρότερη κόρη του αρχιερέα Γάιου Ιούλιου Βασσιάνου, και η μεγαλύτερή της αδερφή ήταν η Ιουλία Μαίσα. Οι πρόγονοί της ήταν «Ιεροί Βασιλείς» (με τα σημερινά δεδομένα, μια μορφή θεοκρατικής διοίκησης) του περίφημου ναού των Ba’al. Η οικογένειά της έχασε τα πολιτικά αυτά προνόμια από τους Ρωμαίους, αλλά συνέχισε να διοικεί το ναό. Ο τεράστιος πλούτος που διέθετε διευκόλυνε την κοινωνική προαγωγή της οικογένειας στους κόλπους τη Ρωμαϊκής αριστοκρατίας.
[Επεξεργασία] Βασιλεία
Στα τέλη της δεκαετίας του 180, η Ιουλία Δόμνα παντρεύτηκε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Σεπτίμιο Σεβήρο, ο οποίος είχε Φοινικική καταγωγή από την Καρχηδόνα της Βόρειας Αφρικής. Ο γάμος τους ήταν ευτυχισμένος και ο Σεβήρος θαύμαζε τη γυναίκα του και τις πολιτικές απόψεις της, δεδομένης της εκπαίδευσης και του ενδιαφέροντος που αυτή είχε για τη φιλοσοφία. Απέκτησαν δυο γιούς, τον Λούσιο Σεπτίμιο Βασσιάνο (Καρακάλλα) το 188 και τον Πούμπλιο Σεπτίμιο Αντονίνο (Γέτα) το 189.
[Επεξεργασία] Εμφύλιος πόλεμος
Όταν ο Σεβήρος κατέλαβε το Ρωμαϊκό θρόνο το 193, η εμφύλια σύρραξη με τους ανταγωνιστές του Πεσκένιο Νίγηρα και Κλόδιο Αλβίνο ήταν επικείμενη. Η Ιουλία τον συνόδεψε στις εκστρατείες του στην ανατολή, κάτι εντελώς ασυνήθιστο, αφού οι γυναίκες της εποχής πρωτίστως περίμεναν τους συζύγους τους στη Ρώμη. Ως ένδειξη στοργής και ευμένειας προς αυτήν, ο Σεβήρος, μεταξύ άλλων, τύπωσε νομίσματα που έφεραν τη μορφή της με την επιγραφή «μητέρα των στρατοπέδων» (mater castrorum). Η Ιουλία Δόμνα είχε πλέον απόλυτη εξουσία στα χέρια της. Όμως, πολλοί Ρωμαίοι θεωρούσαν απρεπές το γεγονός οτι κυβερνούσε αυτή όσο ο Σεβήρος βρισκόταν στο μέτωπο.
[Επεξεργασία] Αμφισβήτηση και απώλεια εξουσίας
Ως αυτοκράτειρα, η Ιουλία βρέθηκε συχνά σε ίντριγκες και απέκτησε πολλούς πολιτικούς εχθρούς που την κατηγόρησαν για προδοσία, ακόμα και για μοιχεία. Καθώς τίποτα από όλα αυτά δεν αποδείχτηκε ποτέ, ο Σεπτίμιος Σεβήρος συνέχισε να την στηρίζει και, το 208, της ζήτησε να τον ακολουθήσει στην εκστρατεία του κατά των Βρετανών. Όταν ο Σεβήρος σκοτώθηκε στο Εμποράκουμ (σημερινό Γιόρκ της Αγγλίας) το 211, η Ιουλία ανέλαβε τη διαμεσολάβηση μεταξύ των δυο της γιών. Σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα τους, ο Καρακάλλας και ο Γέτας θα μοιράζονταν το θρόνο που κληρονόμισαν. Οι δυό τους δεν συμπαθούνταν καθόλου και αντιμαχούσαν συχνά. Πράγματι, ο Γέτας δολοφονήθηκε από τον Καρακάλλα την ίδια χρονιά.
Ο Καρακάλλας ήταν πια μόνος αυτοκράτορας, αλλά οι σχέσεις με τη μητέρα του ήταν δύσκολες κυρίως, όπως μαρτυρούν πολλές πηγές, λόγω της εμπλοκής του στη δολοφονία του Γέτα. Παρ’ όλα αυτά, η Ιουλία Δόμνα συνόδεψε τον γιό της στην εκστρατεία του κατά της Παρθικής αυτοκρατορείας το 217. Στη διάρκεια της καμπάνιας αυτής, ο Καρακάλλας δολοφονήθηκε και τη θέση του πήρε, προσωρινά, ο Μακρίνος. Όταν η Ιουλία έμαθε για την ανταρσία αυτή, προτίμησε να αυτοκτονήσει. Το σώμα της μεταφέρθηκε πίσω στη Ρώμη και πιθανότατα ετάφη σε ένα ξεχωριστό θάλαμο του Μαυσωλείου του Αυγούστου.[2] Αργότερα, η αδερφή της Ιουλία Μαέσα μετέφερε τα οστά της καθώς και αυτά του Γέτα στο Μαυσωλείο του Αδριανού. Η Ιουλία Δόμνα θεοποιήθηκε μετά θάνατον.
[Επεξεργασία] Απολλώνιος
Στην Ιουλία Δόμνα οφείλουμε σήμερα την δυνατότητά μας να διαβάζουμε για τον Απολλώνιο Τυανέα, καθώς είναι η ίδια που έπεισε τον Φιλόστρατο να γράψει το περίφημο έργο του «Η Ζωή του Απολλώνειου», που σώζεται μέχρι σήμερα.[3] Η Ιουλία Δόμνα έκοψε το νήμα της ζωής της πρωτού ο Φιλόστρατος τελειώσει το οχτάτομο έργο του.[4]
[Επεξεργασία] Παραπομπές και σημειώσεις
- ↑ Irfan Shahid, Rome and The Arabs: A Prolegomenon to the Study of Byzantium and the Arabs, Washington, 1984, Dumbarton Oaks Research Library, p. 167, ISBN 0884021157; Glen Warren Bowersock, Roman Arabia, Cambridge, Harvard University Press, 1983, pp. 126–128, ISBN 0674777565 [1]. "with the last of his names, he clearly tried to forge a link with the ultimate Antonines, who were the Arab emperors from the family of Julia Domna"; Maxime Rodinson, The Arabs, Chicago, University of Chicago Press, pp. 55, ISBN 0226723569, [2], "The emperor Septimus Severus married an Arab from Emessa, Julia Domna, whose sons and great-nephews ruled Rome."
- ↑ http://penelope.uchicago.edu/Thayer/E/Roman/Texts/Cassius_Dio/79*.html#78-24.4
- ↑ Dzielska, Maria; Stucchi (1986). Apollonius of Tyana in Legend and History. σελ. 14. ISBN 8870625990.
- ↑ Jones, Christopher P. (2005). Philostratus, The Life of Apollonius of Tyana. Harvard University Press. σελ. 2.
 |
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Julia Domna της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες). |
