Ιαπωνία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Ιάπωνας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 35°09′22″N 136°03′36″E / 35.1561°N 136.06°E / 35.1561; 136.06

Ιαπωνία
日本国

Σημαία

Αυτοκρατορικό Έμβλημα
Εθνικός ύμνος: Kimi Ga Yo (Είθε η βασιλεία σου να διαρκεί για πάντα)
και μεγαλύτερη πόλη Τόκιο
35°41′N 139°46′E / 35.68°N 139.76°E / 35.68; 139.76 (Τόκιο)
Ιαπωνικά
Βασιλευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία
Ακιχίτο
Σίνζο Άμπε
Συγκρότηση
Ημέρα Εθνικής Ίδρυσης
Σύνταγμα Μέιντζι
Ισχύον Σύνταγμα

11 Φεβρουαρίου 660 π.Χ.

29 Νοεμβρίου 1890
3 Μαΐου 1947
 • Σύνολο
 • % Νερό
Ακτογραμμή

377.944 km2 (61η)
0,8%
29.751 km
Πληθυσμός
 • Εκτίμηση 2012 
 • Απογραφή 2010 
 • Πυκνότητα 

127.368.088[1] (10η) 
128.057.352[2]  
337,1 κατ./km2 (36η) 
Α.Ε.Π. (PPP)
 • Ολικό  (2010)
 • Κατά κεφαλή 

4.308,627 δισ. $[3]  
33.828 $[3]  
Α.Ε.Π. (Ονομαστικό)
 • Ολικό  (2010)
 • Κατά κεφαλή 

5.390,897 δισ. $[3]  
42.325 $[3]  
ΔΑΑ (2013) Green Arrow Up Darker.svg 0,912 (10η) – πολύ υψηλή
Νόμισμα Γιέν (¥) (JPY)
JST (UTC +9)
Internet TLD .jp
Κωδικός κλήσης +81
Το Εθνόσημο χρησιμοποιείται αποκλειστικά από τον Αυτοκράτορα της Ιαπωνίας.

Η Ιαπωνία (Ιαπωνικά: 日本, επίσημα: 日本国, προφορά▶) είναι χώρα της Ανατολικής Ασίας. Αποκαλείται από τους κατοίκους της Νιχόν (Nihon) ή Νιππόν (Nippon) και το όνομά της είναι συνδυασμός δύο ιδεογραμμάτων, που σημαίνουν ήλιος και αρχή αντίστοιχα. Είναι γνωστή επίσης ως Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Εκτείνεται σε μεγάλο μέρος του Ιαπωνικού Αρχιπελάγους, στον βορειοδυτικό Ειρηνικό Ωκεανό και κατά μήκος των ακτών της Ρωσίας και της Κορέας, από τις οποίες χωρίζεται από τη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Αποτελείται από τέσσερα μεγάλα νησιά, Χοκκάιντο, Σικόκου, Κιούσου και Χονσού, τα οποία συνοδεύονται επίσης από χιλιάδες μικρότερα (για την ακρίβεια το αρχιπέλαγος της Ιαπωνίας αποτελείται από 6.852 νησιά).[4] Τα περισσότερα από αυτά είναι ορεινά και ηφαιστειακά· για παράδειγμα η ψηλότερη κορυφή της Ιαπωνίας το όρος Φούτζι, είναι ηφαίστειο. Έχει πληθυσμό 128.057.352[2] κατοίκους και συνολική έκταση 377.835 τετρ. χλμ.[1] Η μεγαλύτερη πόλη της Ιαπωνίας και εκ των πραγμάτων πρωτεύουσα είναι το Τόκιο, το οποίο μαζί με τη μητροπολιτική περιοχή έχει περισσότερους των 30 εκατομμυρίων κατοίκων. Είναι η μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή στο κόσμο.

Μεγάλη οικονομική δύναμη, η Ιαπωνία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο σε ονομαστικό ΑΕΠ (πρόσφατοι αριθμοί της κυβέρνησης από την Κίνα υποστηρίζουν ότι η Κίνα είναι σήμερα η δεύτερη)[5] και η τέταρτη μεγαλύτερη σε αγοραστική δύναμη. Επίσης, είναι ο τέταρτος μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο και ο τέταρτος μεγαλύτερος εισαγωγέας. Είναι, επίσης, σήμερα μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Παρόλο που η Ιαπωνία έχει επισήμως παραιτηθεί του δικαιώματός της να κηρύξει πόλεμο, διατηρεί σύγχρονο και εκτεταμένο στρατό που απασχολείται με την αυτοάμυνα και τη διατήρηση της ειρήνης. Πρόκειται για μια ανεπτυγμένη χώρα με πολύ υψηλό βιοτικό επίπεδο (δέκατη υψηλότερη HDI). Μετά τη Σιγκαπούρη, η Ιαπωνία έχει τα χαμηλότερα ποσοστά ανθρωποκτονίας (συμπεριλαμβανομένης της απόπειρας ανθρωποκτονίας) στον κόσμο.[6] Η Ιαπωνία έχει το υψηλότερο προσδόκιμο ζωής από οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου (σύμφωνα τόσο με τις εκτιμήσεις του ΟΗΕ και της ΠΟΥ) και το τρίτο χαμηλότερο ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας.[7][8]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κύριο λήμμα: Ιαπωνική ιστορία

Προϊστορία και αρχαία ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι επιστήμονες πιστεύουν πως οι Ιάπωνες ως ενιαίο σύνολο προέρχονται από πολλές ομάδες, οι οποίες μετανάστευσαν στα νησιά από άλλα σημεία της Ασίας, στα οποία περιλαμβάνονται η Κίνα και η Κορέα. Οι αρχαιολογικές έρευνες, ωστόσο, υποδεικνύουν πως τα ιαπωνικά νησιά κατοικούνταν ήδη από το 30.000 Π.Κ.Ε.. Αυτό ακολουθήθηκε στην αρχή της περιόδου Τζόμον (περίπου 14.000 πΧ) από ένα μεσολιθικό προς νεολιθικό ημι-νομαδικό πολιτισμό κυνηγών και τροφοσυλλέκτων, που περιλαμβάνουν τους προγόνους των σύγχρονων Αϊνού και Γιαμάτο,[9][10] και χαρακτηρίζεται από κατοικίες λάκκους και στοιχειώδεις καλλιέργειες.[11] Διακοσμημένα πήλινα αγγεία αυτής της περιόδο αποτελούν μερικά από τα παλαιότερα σωζόμενα ίχνη αγγειοπλαστικής στο κόσμο. Περίπου το 300 π.Χ., οι Γιαγιόι άρχισαν να φτάνουν στα ιαπωνικά νησιά και να αναμειγνύονται με τους Τζόμον.[12] Η περίοδος Γιαγιόι αρχίζει περίπου το 500 π.Χ. και κατά τη διάρκειά της άρχισε η καλλιέργεια σε οριζόνες,[13] νέος ρυθμός διακόσμησης αγγείων[14] και η μεταλλουργία, που εισήχθη από την Κίνα και την Κορέα.[15]

Η Ιαπωνία εμφανίζεται για πρώτη φορά στη γραφόμενη ιστορία στο κινεζικό βιβλίο Χανσού.[16] Σύμφωνα με τα Χρονικά των Τριών Βασιλείων, το πιο ισχυρό βασίλειο στο αρχιπέλαγος κατά τον 3ο αιώνα ονομαζόταν Γιαματαϊκόκου. Ο Βουδισμός εισήχθη στην Ιαπωνία από τον Μπαεκτζέ της Κορέας, αλλά η μετέπειτα ανάπτυξη του ιαπωνικού βουδισμού επηρεάστηκε κυρίως από τη Κίνα.[17] Παρά τις αρχικές αντιστάσεις, ο Βουδισμός προήχθη στις εξουσιάζουσες τάξεις και είχε ευρεία αποδοχή ξεκινώντας από τη περίοδο Ασούκα (592-710).[18]

Η περίοδος Νάρα (710-784) του 8ου αιώνα σημαδεύτηκε από την άνοδο ενός ισχυρού ιαπωνικού κράτους, επικεντρομένο στην αυτοκρατορική αυλή στο Χεϊτζό-Κυό (σύγχρονη Νάρα). Η περίοδος Νάρα χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση λογοτεχνίας καθώς και την ανάπτυξη τέχνης και αρχιτεκτονικής εμπνευσμένης από το Βουδισμό.[19] Η επιδημία ευλογιάς του 735-737 θεωρείται ότι σκότωσε περίπου το ένα τρίτο που πληθυσμού της Ιαπωνίας.[20] Το 784, ο αυτοκράτορας Κάμμου μετακίνησε την πρωτεύουσα από τη Νάρα στο Ναγκαόκα-Κυό και στη συνέχεια στο Χεϊάν-κυό (Κυότο) το 794. Αυτό σήμανε την έναρξη της περιόδου Χεϊάν (794-1185), κατά τη διάρκεια της οποίας δημιουργήθηκε ένας ευδιάκριτα ιθαγενής ιαπωνικός πολιτισμός, αξιοσημείωτος για την τέχνη, την ποίηση και τη λογοτεχνία του. Το Γκέντζι Μονογκατάρι (Ιστορίες του πρίγκηπα Γκέντζι) της Μουρασάκι Σικίμπου και οι στίχοι του εθνικού ύμνου της Ιαπωνίας Kimi Ga Yo γράφηκαν εκείνη την περίοδο.[21]

Φεουδαρχική περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σαμουράι αντιμετωπίζουν τους Μογγόλους

Η φεουδαρχική εποχή της Ιαπωνίας χαρακτηρίστηκε από την εμφάνιση και την κυριαρχία μιας άρχουσας τάξης πολεμιστών, των σαμουράι. Το 1185, μετά την ήττα του κλαν Ταΐρα στον πόλεμο Γκενπέι, που τραγουδιέται στην επική ιστορία του Χεϊκέ, ο σαμουράι Μιναμότο νο Γιοριτόμο διορίστηκε σογκούν με έδρα τη Καμακούρα. Μετά το θάνατό του, η γενιά Χότζο ήρθε στην εξουσία ως αντιβασιλείς για τους σογκούν. Η σχολή Βουδισμού Ζεν εισήχθη από την Κίνα κατά την περίοδο Καμακούρα (1185-1333) και έγινε δημοφιλής στην τάξη των σαμουράι.[22] Ο σογκούν Καμακούρα απώθησε τις επιδρομές των Μογγόλων το 1274 και το 1281, αλλά νικήθηκε τελικά από τον αυτοκράτορα Γκο-Νταϊγκό. Ο Γκο-Νταϊγκό νικήθηκε από τον Ασίκαγκα Τακαούτζι το 1336.

Ο Ασίκαγκα Τακαούτζι ίδρυσε το σογκουνάτο στο Μουρομάτσι, Κιότο. Αυτό ήταν το ξεκίνημα της περιόδου Μουρομάτσι (1336-1573). Το σογκουνάτο Ασίκαγκα επέκτησε δόξα την εποχή του Ασίκαγκα Γιοσιμίτσου, και ο πολιτισμός που βασίζεται στον Ζεν Βουδισμό (τέχνη Μιγιάμπι) ευημερούσε. Αυτός εξελίχθηκε στο πολιτισμό Χιγκασιγιάμα και άκμασε μέχρι τον 16ο αιώνα. Από την άλλη πλευρά, το επόμενο σογκουνάτο Ασίκαγκα απέτυχε να ελέγξει τους φεουδάρχες πολέμαρχους (νταΐμιο), και ένας εμφύλιος πόλεμος (ο πόλεμος Ονίν) ξεκίνησε το 1467, αρχίζοντας την εκατονταετή περίοδο Σενγκόκου ("εμπόλεμα κράτη").[23]

Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, έμποροι και Ιησουίτες ιεραπόστολοι από την Πορτογαλία έφτασαν στην Ιαπωνία για πρώτη φορά, αρχίζοντας άμεσες εμπορικές και πολιτιστικές ανταλλαγές μεταξύ της Ιαπωνίας και της Δύσης. Ο Όντα Νομπουνάγκα νίκησε πολλούς άλλους νταΐμιο χρησιμοποιώντας ευρωπαϊκή τεχνολογία και όπλα. Αφότου δολοφονήθηκε το 1582, ο διάδοχός του Τογιοτόμι Χιντεγιόσι ένωσε το έθνος το 1590. Ο Χιντεγιόσι εισέβαλε στην Κορέα δύο φορές, αλλά μετά τις ήττες από τις κορεατικές και κινεζικές δυνάμεις των Μινγκ και το θάνατο του Χιντεγιόσι, τα ιαπωνικά στρατεύματα αποσύρθηκαν το 1598.[24] Αυτή η εποχή ονομάζεται Αζούτσι-Μομογιάμα (1573-1603).

Ο Τοκουγκάβα Ιεγιάσου υπηρέτησε ως αντιβασιλέας για το γιο του Χιντεγιόσι και χρησιμοποίησε τη θέση του για να κερδίσει πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη. Όταν ξέσπασε ο πόλεμος, νίκησε τις αντίπαλες κλαν στη μάχη του Σεκιγκαχάρα το 1600 και ο Ιεγιάσου διορίστηκε σογκούν το 1603 και ίδρυσε το σογκουνάτο Τοκουγκάβα στο Έντο (σημερινό Τόκιο). [25] Το σογκουνάτο Τοκουγκάβα θεσπίσει μέτρα, συμπεριλαμβανομένου του μπούκε σοχάτο, ως κώδικα δεοντολογίας για τον έλεγχο των αυτόνομων νταΐμιο[26] και το 1639, η απομονωτική πολιτική σακόκου («κλειστή χώρα») κράτησε για δυόμισι αιώνες αδύναμης πολιτικής ενότητας γνωστή ως περίοδος Έντο (1603-1868).[27] Η μελέτη των δυτικών επιστημών, που είναι γνωστή ως ρανγκάκου, συνεχίστηκε μέσα από την επαφή με τον ολλανδικό θύλακα στο Ντετζίμα στο Ναγκασάκι. Η περίοδος Έντο έδωσε επίσης αφορμή για κοκουγκάκου ("εθνικές μελέτες»), η μελέτη της Ιαπωνίας από τους Ιάπωνες.[28]

Σύγχρονη περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στις 31 Μαρτίου 1854, ο Μάθιου Πέρι και τα «Μαύρα Πλοία» του ναυτικού των Ηνωμένων Πολιτειών ανάγκασαν το άνοιγμα της Ιαπωνίας προς τον έξω κόσμο με τη Σύμβαση της Καναγκάβα. Μεταγενέστερες παρόμοιες συνθήκες με τις δυτικές χώρες κατά την περίοδο Μπακουμάτσου έφεραν οικονομικές και πολιτικές κρίσεις. Η παραίτηση του σογκούν οδήγησε στο πόλεμο Μποσίν και τη δημιουργία ενός συγκεντρωτικού κράτους που ενοποιήθηκε στο πρόσωπο του αυτοκράτορα (η Αποκατάσταση Μεϊτζί).[29]

Υιοθετώντας δυτικούς πολιτικούς, δικαστικούς και στρατιωτικούς θεσμούς, το Υπουργικό Συμβούλιο οργάνωσε το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο εισήγαγε το Σύνταγμα Μεϊτζί και την Αυτοκρατορική Δίαιτα. Η Αποκατάσταση Μεϊτζί μετέτρεψε την Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας σε μια βιομηχανοποιημένη παγκόσμια δύναμη που επιδιώκει στρατιωτική σύγκρουση για να επεκτείνει τη σφαίρα επιρροής της. Μετά τις νίκες στο πρώτο Σινοϊαπωνικού πολέμου (1894-1895) και στο Ρωσοϊαπωνικό πόλεμο (1904-1905), η Ιαπωνία απέκτησε τον έλεγχο της Ταϊβάν, της Κορέας και του νότιου μισού της Σαχαλίνης.[30] Ο πληθυσμός της Ιαπωνίας αυξήθηκε από 35 εκατομμύρια το 1873 σε 70.000.000 το 1935.[31]

Οι αρχές του 20ου αιώνα είδαν μια σύντομη περίοδο «δημοκρατίας Ταϊσό» που επισκιάστηκε από την αύξηση του επεκτατισμού και της στρατιωτικοποίησης. Ο ΑΠΠ βοήθησε την Ιαπωνία, από την πλευρά των νικητών Συμμάχων, να διευρύνει την επιρροή της και την εδαφική έκταση. Συνέχισε την επεκτατική πολιτική της καταλαμβάνοντας τη Μαντζουρία το 1931. Ως αποτέλεσμα της διεθνούς καταδίκης αυτής της κατοχής, η Ιαπωνίας παραιτήθηκε από την Κοινωνία των Εθνών δύο χρόνια αργότερα. Το 1936, η Ιαπωνία υπέγραψαν το σύμφωνο Αντι-Κομιντέρν με τη ναζιστική Γερμανία και το 1940 με το Τριμερές Σύμφωνο έγινε μία από τις Δυνάμεις του Άξονα. [32] Το 1941, η Ιαπωνία διαπραγματεύτηκε το Σοβιετικοϊαπωνική Σύμφωνο Ουδετερότητας.[33]

Η Αυτοκρατορία της Ιαπωνίας εισέβαλε σε άλλα μέρη της Κίνας το 1937, επισπεύδοντας το δεύτερο Σινοϊαπωνικό πόλεμου (1937-1945). Ο αυτοκρατορικός ιαπωνικός στρατός κατέλαβε γρήγορα την πρωτεύουσα Ναντζίνγκ και διεξήγαγε τη Σφαγή της Ναντσίνγκ.[34] Το 1940, η Αυτοκρατορία στη συνέχεια εισέβαλε στην Γαλλική Ινδοκίνα, μετά την οποία οι Ηνωμένες Πολιτείες άσκησαν εμπάργκο πετρελαίου στην Ιαπωνία.[35] Τις 7 Δεκεμβρίου 1941, η Ιαπωνία επιτέθηκε στην ναυτική βάση των ΗΠΑ στο Περλ Χάρμπορ και κήρυξε τον πόλεμο, φέρνοντας τις ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.[36][37] Μετά τη σοβιετική εισβολή στη Μαντζουρία και τη ρίψη ατομικών βομβών σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι το 1945, η Ιαπωνία συμφώνησε σε άνευ όρων παράδοση στις 15 Αυγούστου.[38] Ο πόλεμος στοίχισε στην Ιαπωνία και στην υπόλοιπη Σφαίρα Συν-Ευημερίας της Ευρύτερης Ανατολικής Ασίας εκατομμύρια ζωές και άφησε ένα μεγάλο μέρος της βιομηχανίας και των υποδομών της χώρας κατεστραμμένο. Οι Σύμμαχοι (με επικεφαλής τις ΗΠΑ) επαναπάτρισαν εκατομμύρια των εθνοτικών Ιαπώνων από τις αποικίες και τα στρατόπεδα σε όλη την Ασία, εξαλείφοντας σε μεγάλο βαθμό την ιαπωνική αυτοκρατορία και αποκατέστησαν την ανεξαρτησία των κατακτημένων εδαφών της.[39] Οι Σύμμαχοι συγκάλεσαν επίσης το Διεθνές Στρατιωτικό Δικαστήριο για την Άπω Ανατολή στις 3 Μαΐου 1946 για τη δίωξη κάποιων Ιαπώνων ηγετών για εγκλήματα πολέμου. Ωστόσο, οι βακτηριολογικές ερευνητικές μονάδες και τα μέλη της αυτοκρατορικής οικογένειας που ενεπλάκησαν στον πόλεμο είχαν απαλλαγεί από ποινικές διώξεις από τον Ανώτατο Συμμαχικό Διοικητή παρά τις εκκλήσεις για δίκη και για τις δύο ομάδες.[40]

Το 1947, η Ιαπωνία υιοθέτησε νέο σύνταγμα, τονίζοντας φιλελεύθερες δημοκρατικές πρακτικές. Η συμμαχική κατοχή έληξε με τη Συνθήκη του Σαν Φρανσίσκο το 1952[41] και η Ιαπωνία εντάχθηκε στα Ηνωμένα Έθνη το 1956. Η Ιαπωνία αργότερα γνώρισε ταχεία ανάπτυξη και έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, μέχρι να ξεπεραστεί από την Κίνα το 2010. Αυτό τελείωσε στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν η Ιαπωνία υπέστη σοβαρή οικονομική ύφεση. Στις αρχές του 21ου αιώνα, θετική ανάπτυξη έχει σηματοδότησε σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας.[42]

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Ιαπωνία αποτελεί νησιωτική χώρα, με κυριότερα νησιά το Χοκάιντο, το Σικόκου, το Κιούσου και το Χονσού, στα οποία μπορούν να προστεθούν περίπου 3.000 μικρότερα νησιά. Ορεινή και ηφαιστειογενής είναι η αλυσίδα των νησιών της, με τα πολυάριθμα ηφαίστειά της, 192 στον αριθμό. Βρίσκεται στην ηφαιστειακή ζώνη του Ειρηνικού Ωκεανού (γνωστή και ως «Δαχτυλίδι της Φωτιάς»), στη συμβολή τριών τεκτονικών πλακών, κάτι που ευθύνεται και για τους συχνούς σεισμούς που συμβαίνουν στη περιοχή. Το έδαφός της είναι κατά βάση ορεινό, με δύο κύριες οροσειρές. Στη μία από αυτές ξεχωρίζει η οροσειρά των Ιαπωνικών Άλπεων που χωρίζει στη μέση το νησί Χονσού και εκτείνεται μέχρι το ηφαίστειο Φούτζι. Οι ποταμοί της Ιαπωνίας έχουν γενικά μικρό μήκος με μόλις έξι από αυτούς να υπερβαίνουν τα 200 χιλιόμετρα. Χαρακτηρίζεται ακόμα από αρκετές λίμνες, πολλές από τις οποίες σχηματίζονται στον κρατήρα των ηφαιστείων της.

Κλίμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Λόγω της μεγάλης έκτασης της χώρας, το κλίμα της Ιαπωνίας υφίσταται διαφοροποιήσεις ανάλογα με το γεωγραφικό πλάτος και το υψόμετρο. Η μέση θερμοκρασία το καλοκαίρι είναι 30 °C, ενώ τον χειμώνα 4,7 °C. Οι νότιες ακτές χαρακτηρίζονται από ήπιο κλίμα, ενώ στο βορρά τους χειμερινούς μήνες καταγράφονται γενικά πολύ χαμηλές θερμοκρασίες. Ειδικότερα, διακρίνονται έξι ξεχωριστές κλιματικές ζώνες:

  • Χοκκάιντο: Το Χοκκάιντο διαθέτει γενικά ήπιο κλίμα με χαμηλές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του χειμώνα.
  • Θάλασσα της Ιαπωνίας: Χαρακτηρίζεται από ισχυρές χιονοπτώσεις λόγω των βορειοδυτικών ανέμων κατά τους χειμερινούς μήνες. Το καλοκαίρι η περιοχή είναι ψυχρότερη από την πλευρά του Ειρηνικού Ωκεανού, αν και υπό ορισμένες συνθήκες μπορούν να αναπτυχθούν και πολύ υψηλές θερμοκρασίες.
  • Κεντρικές ορεινές περιοχές (Chuo-kochi): Χαρακτηρίζονται από έντονες θερμοκρασιακές διαφορές μεταξύ του καλοκαιριού και του χειμώνα.
  • Seto-naikai: Είναι η εσωτερική θαλάσσια περιοχή που συνδέει τον Ειρηνικό Ωκεανό με τη Θάλασσα της Ιαπωνίας. Λόγω της παρουσίας των βουνών Τσουγκόκου και Σικόκου, η περιοχή χαρακτηρίζεται από ασθενείς ανέμους και ήπιο κλίμα, με μικρές διαφοροποιήσεις στη θερμοκρασία ανάμεσα στους χειμερινούς και καλοκαιρινούς μήνες.
  • Ειρηνικός Ωκεανός: Χαρακτηρίζεται από χαμηλές θερμοκρασίες το χειμώνα με ελαφρές χιονοπτώσεις και υψηλές θερμοκρασίες και υγρασία το καλοκαίρι.
  • Νοτιοδυτικά νησιά: Χαρακτηρίζονται από ημιτροπικό κλίμα με ζεστούς χειμώνες και υψηλές θερμοκρασίες την διάρκεια του καλοκαιριού. Η εμφάνιση τυφώνων είναι σύνηθες φαινόμενο (το 2004 εμφανίστηκαν συνολικά 10 τυφώνες).

Οικονομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

νόμισμα των πέντε γιεν

Η Ιαπωνία είναι μια από τις ισχυρότερες βιομηχανικές χώρες και μαζί με άλλες αποτελούν σήμερα μια ισχυρή βιομηχανική και εμπορική ζώνη που ανταγωνίζονται τις Η.Π.Α και την Ευρώπη. Η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της Ιαπωνίας συντελέστηκε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα και υστέρα από σημαντικές καταστροφές που είχαν συμβεί στη χωρά κατά τη διάρκεια του Β΄ παγκοσμίου πολέμου, γεγονός που αποτέλεσε το ιαπωνικό θαύμα.

Οικονομική ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μερικά από τα δομικά χαρακτηριστικά της οικονομικής ανάπτυξης της Ιαπωνίας αναπτύχθηκαν κατά την περίοδο Έντο, όπως το δίκτυο μεταφορών, οδικών και ναυτηλιακών, και τα συμβόλαια μελλοντικής εκπλήρωσης, τραπεζικό και ασφαλιστικό σύστημα των μεσιτών ρυζιού της Οσάκα.[43] Κατά τη διάρκεια της περιόδου Μεϊτζί από το 1868, η Ιαπωνία επεκτάθηκε οικονομικά με εναγκαλίζοντας την οικονομίας της αγοράς.[44] Πολλές από τις σημερινές επιχειρήσεις ιδρύθηκαν εκείνη την εποχή, και την Ιαπωνία αναδείχθηκε ως το πιο ανεπτυγμένο έθνος στην Ασία.[45] Η περίοδος ανάπτυξης της συνολικής πραγματικής οικονομικής από τη δεκαετία του 1960 τη δεκαετία του 1980 έχει χαρακτηριστεί ως το ιαπωνικό μεταπολεμικό οικονομικό θαύμα: ο ρυθμός ανάπτυξης ήταν κατά μέσο όρο 7,5% τα 1960s και τα 1970s και 3,2% στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990.[46]

Η ανάπτυξη επιβραδύνθηκε σημαντικά τα 1990s, χρονική περίοδο που οι Ιάπωνες αποκαλούν «χαμένη δεκαετία», κυρίως λόγω των επιπτώσεων της ιαπωνικής φούσκας των τιμών των περιουσιακών στοιχείων και των εγχώριων πολιτικών που προορίζονταν να στραγγαλίσουν κερδοσκοπικά πλεονάσματα από τα χρηματιστήρια και τις αγορές ακινήτων. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης για αναζωογόνηση της οικονομικής ανάπτυξης είχαν μικρή επιτυχία και παρεμποδίστηκαν περισσότερο από την επιβράδυνση της παγκόσμιας οικονομίας το 2000.[1] Η οικονομία έδειξε σημαντικά σημάδια ανάκαμψης μετά το 2005: η αύξηση του ΑΕΠ για το ίδιο έτος ήταν 2,8%, ξεπερνώντας τους ρυθμούς ανάπτυξης των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου.[47]

Από το 2012, η Ιαπωνία είναι η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα, όσον αφορά το ονομαστικό ΑΕΠ,[48] και η τέταρτη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο, μετά τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα και την Ινδία, όσον αφορά την αγοραστική δύναμη.[49] Όσον αφορά το Δεκέμβριο του 2013, το δημόσιο χρέος της Ιαπωνίας ήταν περισσότερο από 200 τοις εκατό του ετήσιου ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος της, το δεύτερο μεγαλύτερο από κάθε έθνος στον κόσμο. Τον Αύγουστο του 2011, η αξιολόγηση της Moody's υποβάθμισε τη μακροπρόθεσμη αξιολόγηση του δημόσιου χρέους της Ιαπωνίας κατά μια βαθμίδα, από Aa3 σε Aa2, σε αντιστοιχία με το μέγεθος του ελλείμματος και το επίπεδο δανεισμού της χώρας. Τα μεγάλα ελλείμματα του προϋπολογισμού και του δημόσιου χρέους από την παγκόσμια ύφεση του 2009 και ακολουθούμενα από το σεισμό και το τσουνάμι το Μάρτιο 2011 οδήγησαν στην υποβάθμιση της πιστοληπτικής αξιολόγησης.[50]

Οικονομικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο τομέας των υπηρεσιών αποτελεί τα τρία τέταρτα του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος.[51] Η Ιαπωνία έχει μεγάλη βιομηχανική βάση, και είναι έδρα μερικών από τους μεγαλύτερους και πιο τεχνολογικά προηγμένους παραγωγούς μηχανοκίνητων οχημάτων, ηλεκτρονικών, εργαλειομηχανών, χάλυβα και μη σιδηρούχων μετάλλων, πλοίων, χημικών ουσιών, κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και επεξεργασμένων τροφίμων. Γεωργικές επιχειρήσεις στην Ιαπωνία καλλιεργούν το 13 τοις εκατό του εδάφους της χώρας, και στην Ιαπωνία αλιεύεται σχεδόν το 15 ​​τοις εκατό των παγκόσμιων αλιευμάτων, δεύτερη μόνο μετά την Κίνα.[1] Το 2010, το εργατικό δυναμικό της Ιαπωνίας αποτελείται από 65.900.000 εργαζομένους.[52] Ιαπωνία έχει χαμηλό ποσοστό ανεργίας, της τάξης του τέσσερα τοις εκατό. Περίπου 20 εκατομμύρια άνθρωποι, περίπου το 17 τοις εκατό του πληθυσμού, ήταν κάτω από το όριο της φτώχειας το 2007.[53] Η στέγαση στην Ιαπωνία χαρακτηρίζεται από περιορισμένη προσφορά γης σε αστικές περιοχές.[54]

Μερικές από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στην Ιαπωνία περιλαμβάνουν τις Toyota, Nintendo, NTT DoCoMo, Canon, Honda, Takeda Pharmaceutical, Sony, Panasonic, Toshiba, Sharp, Nippon Steel και Nippon Oil.[55] Έχει κάποια από τις μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο και το Χρηματιστήριο του Τόκιο (γνωστό ως Nikkei 225 και TOPIX) είναι το δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο με βάση την κεφαλαιοποίηση της αγοράς.[56] Το 2006, στην Ιαπωνία έδρευαν 326 εταιρείες από τις εταιρείες που συμπεριελήφθηκαν στο Forbes Global 2000, ή 16,3 %.[57]

Κύριες εισαγωγές της Ιαπωνίας είναι μηχανήματα και εξοπλισμός, ορυκτά καύσιμα, τρόφιμα (κυρίως βόειο κρέας), χημικά προϊόντα, κλωστοϋφαντουργικά προϊόντα και πρώτες ύλες για τις βιομηχανίες της. Με τα μέτρα του μεριδίου αγοράς του 2008, οι εγχώριες αγορές είναι λιγότερο ανοικτές από οποιαδήποτε χώρα του ΟΟΣΑ.[58]

Υποδομές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένα σινκανσέν, τρένο υψηλής ταχύτητας

Όσον αφορά το 2011, το 46,1% της ενέργειας στην Ιαπωνία παράγεται από πετρέλαιο, 21,3% από τον άνθρακα, 21,4% από το φυσικό αέριο, 4,0% από πυρηνική ενέργεια και 3,3% εκατό από την υδροηλεκτρική ενέργεια. Η πυρηνική ενέργεια παρήγαγε το 9,2% της ιαπωνικής ηλεκτρικής ενέργειας το 2011, κάτω από 24,9 τοις εκατό σε σχέση με το προηγούμενο έτος.[59] Ωστόσο, όπως τις 5 Μαΐου 2012, το σύνολο των πυρηνικών σταθμών ηλεκτροπαραγωγής της χώρας έχει τεθεί εκτός λειτουργίας, λόγω της συνεχιζόμενης δημόσιας αντιπολίτευσης μετά την πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα Νταϊτσί, αν και κυβερνητικοί αξιωματούχοι συνεχίζουν να προσπαθούν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη υπέρ της επαναλειτουργίας τουλάχιστον μερικών από τους 50 πυρηνικούς αντιδραστήρες της Ιαπωνίας.[60] Λαμβάνοντας υπόψη τη μεγάλη της εξάρτηση από την εισαγόμενη ενέργεια,[61] η Ιαπωνία έχει ως στόχο να διαφοροποιήσει τις πηγές ενέργειάς της και να διατηρήσει υψηλά επίπεδα ενεργειακής απόδοσης.[62]

Οι δαπάνες για τους δρόμους της Ιαπωνίας υπήρξαν εκτεταμένες.[63] Τα 1.200.000 χιλιομέτρα ασφαλτοστρωμένου δρόμου είναι το κύριο μέσο μετακίνησης.[64] Ένα ενιαίο δίκτυο υψηλής ταχύτητας, διαιρούμενο, περιορισμένης πρόσβασης δρόμοι με διόδια συνδέουν τις μεγάλες πόλεις και τους λειτουργούν επιχειρήσεις που μαζεύουν διόδια. Νέα και μεταχειρισμένα αυτοκίνητα είναι φθηνά, και οι αμοιβές ιδιοκτησίας αυτοκινήτων και οι εισφορές καυσίμων χρησιμοποιούνται για την προώθηση της ενεργειακής απόδοσης. Ωστόσο, με μόλις το 50 τοις εκατό του συνόλου της διανυόμενης απόστασης, η χρήση των αυτοκινήτων είναι η χαμηλότερη όλων των χωρών του G8.[65] Η οδήγηση γίνεται στα αριστερά.

Δεκάδες ιαπωνικές σιδηροδρομικές εταιρείες ανταγωνίζονται σε περιφερειακές και τοπικές αγορές τη μεταφορά επιβατών. Μεγάλες εταιρείες περιλαμβάνουν επτά επιχειρήσεις της JP, την Kintetsu Corporation, Seibu Railway και Keio Corporation. Περίπου 250 σινκανσέν τρένα μεγάλης ταχύτητας συνδέουν μεγάλες πόλεις και τα ιαπωνικά τρένα είναι γνωστά για την ασφάλεια και την ακρίβεια τους.[66][67] Προτάσεις για μια νέα διαδρομή τρένων μαγνητικής αιώρησης (Maglev) μεταξύ Τόκιο και Οσάκα βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο.[68] Υπάρχουν 175 αεροδρόμια στην Ιαπωνία.[1] Το μεγαλύτερο εγχώριο αεροδρόμιο είναι το αεροδρόμιο Χανέντα, το οποίο επίσης είναι το δεύτερο πιο πολυσύχναστο αεροδρόμιο της Ασίας.[69] Οι μεγαλύτερες διεθνείς πύλες είναι το διεθνές αεροδρόμιο Ναρίτα, το Διεθνές Αεροδρόμιο Κανσάι και το διεθνές αεροδρόμιο του Τσούμπου.[70] Το λιμάνι της Ναγκόγια είναι το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο λιμάνι στη χώρα, αντιπροσωπεύοντας το 10 τοις εκατό της εμπορικής αξίας της Ιαπωνίας.[71]

Διακυβέρνηση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αρχηγός Κράτους είναι ο Αυτοκράτορας Ακιχίτο. Από τις 26 Δεκεμβρίου του 2012 πρωθυπουργός είναι ο Σίνζο Άμπε.

Εκλογές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δικαίωμα ψήφου έχουν όσες και όσοι είναι ηλικίας 20 ετών και άνω. Το διθάλαμο Κοινοβούλιο αποτελείται από την Άνω Βουλή (Οίκος των Συμβούλων) με 242 μέλη με θητεία εξαετή (εκλογές ανά τριετία) και την Κάτω Βουλή (Βουλή των Αντιπροσώπων) με 480 μέλη.

Στις εκλογές για τη Βουλή των Αντιπροσώπων στις 16 Δεκεμβρίου 2012, το Φιλελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα (LDP) κέρδισε 294 έδρες και ο σύμμαχός τους, το Νέο Κόμμα Κομέιτο πήρε 31 έδρες.[72][73]

Οι τελευταίες εκλογές για τη Βουλή των Συμβούλων (Dainijūsankai Sangiingiin Tsūjōsenkyo) στην Ιαπωνία διεξήχθησαν στις 21 Ιουλίου 2013. Στις προηγούμενες εκλογές του 2010 το Δημοκρατικό Κόμμα της Ιαπωνίας (DPJ) παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα, ωστόσο ο κυβερνών συνασπισμός σημείωσε απώλειες.[74]

Ανθρώπινα Δικαιώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Διεθνής Αμνηστία στηλίτευσε το γεγονός ότι η θανατική ποινή ισχύει. Στη χώρα επικρατεί η πρακτική να ειδοποιούνται οι κατάδικοι ότι θα απαγχονιστούν μόλις την ημέρα της εκτέλεσής τους, ενώ οι οικογένειές τους ειδοποιούνται μόνο μετά την εκτέλεση.[75]

Πολιτισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο ιαπωνικός πολιτισμός έχει εξελιχθεί πολύ από τις απαρχές. Ο σύγχρονος πολιτισμός περιλαμβάνει επιρροές από την Ασία, Ευρώπη και Βόρεια Αμερική. Παραδοσιακές ιαπωνικές τέχνες περιλαμβάνουν την κεραμική, την υφαντουργία, την κατασκευή σπαθιών, κουκλών και λάκας και παραστάσεις μπουνράκου, καμπούκι, νο, χορού και ρακούγκο. Άλλες τέχνες από την Ιαπωνία είναι το ικεμπάνα, πολεμικές τέχνες, η καλλιγραφία, το οριγκάμι, η τελετουργία του τσαγιού, τα μάνγκα και τα άνιμε και οι γκέισες.

Το θέατρο στην Ιαπωνία γνωρίζει εξαιρετική άνθηση. Στην Ιαπωνία αναπτύχθηκε το θέατρο Νο, λέξη που σημαίνει «παράσταση, εκτέλεση, δράμα». Οι ηθοποιοί την εκτελούν με αργές και γεμάτες θρησκευτικότητα κινήσεις.

Εικαστικές τέχνες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πίνακας ουκίγιο-ε το 19ου αιώνα Το μεγάλο κύμα έξω από την Καναγκάουα είναι παγκοσμίως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα έργα ιαπωνικής τέχνης

Τα ιερά της Ίσε θεωρούνται το πρωταρχικό δείγμα ιαπωνικής αρχιτεκτονικής.[76] Οι παραδοσιακοί ναοί και κατοικίες είναι κυρίως από ξύλο και χρησιμοποιούν πατώματα από τατάμι και συρρόμενες πόρτες (σόγκι), τα οποία αποσυνθέτουν την έννοια των δωματίων και του εσωτερικού και εξωτερικού χώρου.[77] Η ιαπωνική γλυπτική, κυρίως σε ξύλο, και η ιαπωνική ζωγραφική είναι ανάμεσα στις παλαιότερες ιαπωνικές τέχνες, με τις πρώτες εικονιστικές παραστάσεις να χρονολογούνται τουλάχιστον από το 300 ΠΚΕ. Η ιστορία της ιαπωνικής ζωγραφικής χαρακτηρίζεται από τη σύνθεση και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στην ιθαγενή ιαπωνική αισθητική και την προσαρμογή εισαγώμενων ιδεών.[78]

Η αλληλεπίδραση ανάμεσα σε ιαπωνική και ευρωπαϊκή τέχνη ήταν σημαντική, πχ. το ουκίγιο-ε, το οποίο άρχισε να εξάγεται τον 19ο αιώνα με το κίνημα γνωστό ως Ιαπωνισμός, είχε σημαντική επίδραση στην εξέλιξη της σύχρονης τέχνης στη δύση, κυρίως στον μεταϊμπρεσιονισμός.[78] Διάσημοι καλλιτέχνες του ουκίγιο-ε ήταν ο Χοκουσάι και ο Χιροσίτζε. Η σύντηξη παραδοσιακής ξυλοτυπίας και δυτικής τέχνης οδήγησε στην δημιουργία των μάνγκα, μια μορφή κόμικς η οποία είναι δημοφιλής τόσο εντός όσο και εκτός Ιαπωνίας.[79] Τα κινούμενα σχέδια τα οποία είναι εμπνευσμένα από τα μάνγκα ονομάζονται άνιμε. Ιαπωνικές παιχνιδομηχανές είναι δημοφιλείς από τη δεκαετία του 1980.[80]

Μουσική[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ιαπωνική μουσική είναι εκλεκτική και ποικίλη. Πολλά μουσικά όργανα, όπως το κότο, εισήχθησαν το 9ο και 10ο αιώνα, το συνοδευτικό αφηγηματικό θέατρο Νο από τον 14ο αιώνα και η λαϊκή μουσική, με το σαν κιθάρα σαμισέν, τον 16ο αιώνα.[81] Η δυτική κλασσική μουσική, η οποία εισήχθη στα τέλη του 19ου αιώνα, τώρα αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα του ιαπωνικού πολιτισμού. Η αυτοκρατορική ορχήστρα γκαγκάκου έχει επηρεαστεί από το έργο μερικών σύγχρονων δυτικών συνθετών.[82] Αξιοσημείωτοι κλασσικοί συνθέτες από την Ιαπωνία είναι ο Τόρου Τακεμίστου και ο Ρεντάρο Τάκι.

Η λαϊκή μουσική στην μεταπολεμική Ιαπωνία έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τις αμερικανικές και ευρωπαϊκές τάσεις, οι οποίες οδήγησαν στην εξέλιξη της J-pop.[83] Το καραόκε είναι πιο κοινή πολιτιστική δραστηριότητα στην Ιαπωνία. Μια έρευνα του 1993 από το Γραφείο Πολιστικών Υποθέσεων βρήκε ότι περισσότεροι Ιάπωνες τραγούδησαν καραόκε εκείνο το χρόνο απ'ότι συμμετείχαν σε παραδοσιακές δραστηριότητες όπως το ικεμπάνα και οι τελετουργίες του τσαγιού.[84]

Κουζίνα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ιαπωνικό πρωινό

Η ιαπωνική κουζίνα χρησιμοποιεί ως βάση τροφές όπως το ιαπωνικό ρύζι και τα νουντλ, τις οποίες αναμιγνύει με σούπα ή οκάζου - πιάτα από ψάρι, λαχανικά, τόφου κ.ά.- για να τους δώσουν γεύση. Στην αρχή της σύγχρονης περιόδου εισήχθησαν στην Ιαπωνία συστατικά όπως το κόκκινο κρέας τα οποία δεν είχαν χρησιμοποιηθεί παλαιότερα. Ο οδηγός Μισελίν έχει δώσει στα εστιατόρια στην Ιαπωνία περισσότερα αστέρια απ'ότι σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο μαζί[85].

Αθλητισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το παραδοσιακό άθλημα της Ιαπωνίας θεωρείται το σούμο[86]. Πολεμικές τέχνες οι οποίες προέρχονται από την Ιαπωνία είναι το τζούντο το καράτε και το κέντο. Οι Ιάπωνες είναι αθλητικός λαός και συχνά ασχολούνται με κάποιο άθλημα, είτε παραδοσιακό όπως το καράτε, το αϊκίντο ή το σούμο, είτε κάποιο δυτικό όπως το μπέιζμπολ, το ράγκμπι, το ποδόσφαιρο ή το γκολφ. Στη χώρα είναι ανεπτυγμένος επίσης και ο μηχανοκίνητος αθλητισμός, με αρκετές πίστες για αγώνες σε διάφορες κατηγορίες. Η Ιαπωνία φιλοξένησε τους θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες το 1964 και τους χειμερινούς το 1972 στο Σαππόρο και το 1998 στο Ναγκάνο[87]. Επίσης οι Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2020 θα διεξαχθούν στο Τόκιο, το οποίο θα γίνει η πρώτη ασιατική πόλη που θα φιλοξενήσει τους ολυμπιακούς αγώνες δύο φορές.[88]

Αν και το ποδόσφαιρο δεν είναι δημοφιλές στην Ιαπωνία όσο το μπέιζμπολ, τα τελευταία χρόνια έχει προοδεύσει αρκετά. Υπάρχουν 2 εθνικές κατηγορίες με επαγγελματικούς ποδοσφαιρικούς συλλόγους (J.LEAGUE). Το ιαπωνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου διεξάγεται από το 1992. Επιτυχίες του ιαπωνικού ποδοσφαίρου σε συλλογικό επίπεδο είναι η κατάκτηση του ασιατικού Champion's League τη χρονιά 2007 από την Ουράβα Ρέζζου, και το το 2008 από την Γκάνμπα Όσακα. Σε εθνικό επίπεδο, η ιαπωνική ποδοσφαιρική ομάδα συμμετέχει σε όλα τα Μουντιάλ από το 1998. Επίσης, η Ιαπωνία οργάνωσε επιτυχώς το Μουντιάλ του 2002 μαζί με τη Νότια Κορέα. Η γυναικία ομάδα ποδοσφαίρου της Ιαπωνίας κατέκτησε το παγκόσμιο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου το 2011.

Δημογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο πληθυσμός, με βάση την απογραφή του 2010, είναι 128.057.352.[2]. Το προσδόκιμο ζωής στο σύνολο του πληθυσμού υπολογίστηκε το 2013 στα 84,19 χρόνια (80,85 για τους άνδρες και 87,71 για τις γυναίκες).[1]

Πόλεις της Ιαπωνίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Τόκιο είναι μία από τις μεγαλύτερες πόλεις του κόσμου με περισσότερους από 12.500.000 κατοίκους. Η Γιοκοχάμα βρίσκεται σε απόσταση 35 χιλιομέτρων και έχει περισσότερους από 3,6 εκατομμύρια κατοίκους.[89] Άλλες μεγάλες πόλεις της είναι το Κιότο, η Οσάκα, η Ναγκόγια και οι ιστορικές πόλεις Χιροσίμα και Ναγκασάκι, που το 1945 καταστράφηκαν εντελώς από ατομικές βόμβες.

Νομοί[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χάρτης με τους νομούς της Ιαπωνίας σύμφωνα με τη σειρά ISO 3166-2:JP και τα διαμερίσματα.

Οι νομοί υπάγονται σε ευρύτερα διαμερίσματα. Η λέξη "νομός" αποδίδει τους ιαπωνικούς όρους το (都) , ντόου (道), φου (府) και κεν (県). Η λέξη το (πρωτεύουσα) χρησιμοποιείται μόνο για το Τόκυο ως Τόκυο-το, η λέξη ντόου (δρόμος) μόνο ως Χοκκαϊ-ντόου, η λέξη φου (κυβέρνηση) μόνο για το Κυότο και την Όσακα αντίστοιχα ως Κυότο-φου και Όσακα-φου. Τέλος, για όλους τους άλλους νομούς χρησιμοποιείται η λέξη κεν (Ακίτα-κεν, Ιβάτε-κεν κοκ). Οι νομοί από βόρεια προς νότια είναι (σύμφωνα με τη σειρά ISO):

Χοκκάιντο (Χοκκαϊντόου) (北海道) Hokkaidō

1.  Χοκκάιντο (Χοκκαϊντόου) (北海道) Hokkaidō

Τοουχόκου (東北) Tōhoku

2.  Αομόρι (青森県) Aomori
3.  Ιβάτε (岩手県) Iwate
4.  Μιγιάγκι (宮城県) Miyagi
5.  Ακίτα (秋田県) Akita
6.  Γιαμαγκάτα (山形県) Yamagata
7.  Φουκουσίμα (福島県) Fukushima

Κάν'τοου (関東県) Kantō

8.  Ιμπαράκι (茨城県) Ibaraki
9.  Τοτσίγκι (栃木県) Tochigi
10.  Γκούνμα (群馬県) Gunma
11.  Σαϊτάμα (埼玉県) Saitama
12.  Τσίμπα (千葉県) Chiba
13.  Τόκυο (Τοουκυόου) (東京都) Tokyo
14.  Καναγκάβα (神奈川県) Kanagawa

Τσ'ούουμπου (中部) Chūbu

15.  Νιιγκάτα (新潟県) Niigata
16.  Τογιάμα (富山県) Toyama
17.  Ισικάβα (石川県) Ishikawa
18.  Φουκούι (福井県) Fukui
19.  Γιαμανάσι (山梨県) Yamanashi
20.  Ναγκάνο (長野県) Nagano
21.  Γκίφου (岐阜県) Gifu
22.  Σιζουόκα (静岡県) Shizuoka
23.  Άιτσι (愛知県) Aichi

Κανσάι (関西) Kansai

24.  Μίε (三重県) Mie
25.  Σίγκα (滋賀県) Shiga
26.  Κυότο (Κυόουτο) (京都府) Kyoto
27.  Οσάκα (Οοσάκα) (大阪府) Osaka
28.  Χυόουγκο (兵庫県) Hyōgo
29.  Νάρα (奈良県) Nara
30.  Βακαγιάμα (和歌山県) Wakayama

Τσ'ουουγκόκου (中国) Chūgoku

31.  Τόττορι (鳥取県) Tottori
32.  Σιμάνε (島根県) Shimane
33.  Οκαγιάμα (岡山県) Okayama
34.  Χιροσίμα (広島県) Hiroshima
35.  Γιαμαγκούτσι (山口県) Yamaguchi

Σικόκου (四国) Shikoku

36.  Τοκουσίμα (徳島県) Tokushima
37.  Καγκάβα (香川県) Kagawa
38.  Εχίμε (愛媛県) Ehime
39.  Κόουτσι (高知県) Kōchi

Κυούσου (Κυουουσ'ούου) (九州) Kyūshū

40.  Φουκουόκα (福岡県) Fukuoka
41.  Σάγκα (佐賀県) Saga
42.  Ναγκασάκι (長崎県) Nagasaki
43.  Κουμαμότο (熊本県) Kumamoto
44.  Οοϊτά (大分県) Ōita
45.  Μιγιαζάκι (宮崎県) Miyazaki
46.  Καγκοσίμα (鹿児島県) Kagoshima
47.  Οκινάβα (沖縄県) Okinawa

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Ιαπωνία CIA World Factbook
  2. 2,0 2,1 2,2 Απογραφή 2010
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 Εκτίμηση Οκτωβρίου 2010 ΔΝΤ
  4. «Facts and Figures of Japan 2007 01: Land». Foreign Press Center Japan. http://fpcj.jp/old/e/mres/publication/ff/pdf_07/01_land.pdf. Ανακτήθηκε στις 2009-07-04. 
  5. Altucher, James (8 January 2010). «There's no stopping China». New York Post. http://www.nypost.com/p/news/business/there_no_stopping_china_0H8GJaMgzHCYenL038Yh2N. Ανακτήθηκε στις 2 August 2010. 
  6. «Ninth United Nations survey of crime trends and operations of criminal justice systems» (PDF). United Nations Office on drugs and crime. σσ. 1–9. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2006. http://www.google.com/search?q=cache:D_v_0NmlVpoJ:www.unodc.org/pdf/research/9th_survey/CTS9ByIndicatorExtract.pdf. Ανακτήθηκε στις 2006-12-01. 
  7. WHO: Life expectancy in Israel among highest in the world Haaretz, May, 2009
  8. United Nations World Population Propsects: 2006 revision – Table A.17 for 2005–2010
  9. Matsumara, Hirofumi; Dodo, Yukio; Dodo, Yukio (2009). «Dental characteristics of Tohoku residents in Japan: implications for biological affinity with ancient Emishi». Anthropological Science 117 (2): 95–105. doi:10.1537/ase.080325. https://www.jstage.jst.go.jp/article/ase/117/2/117_080325/_article. 
  10. Hammer, Michael F., et al; Karafet, TM; Park, H; Omoto, K; Harihara, S; Stoneking, M; Horai, S (2006). «Dual origins of the Japanese: common ground for hunter-gatherer and farmer Y chromosomes». Journal of Human Genetics 51 (1): 47–58. doi:10.1007/s10038-005-0322-0. PMID 16328082. http://www.nature.com/jhg/journal/v51/n1/abs/jhg20068a.html. 
  11. Travis, John. «Jomon Genes». University of Pittsburgh. http://www.pitt.edu/~annj/courses/notes/jomon_genes.html. Ανακτήθηκε στις January 15, 2011. 
  12. Denoon, Donald; Hudson, Mark (2001). Multicultural Japan: palaeolithic to postmodern. Cambridge University Press. σελ. 22–23. ISBN 0-521-00362-8. 
  13. «Road of rice plant». National Science Museum of Japan. http://www.kahaku.go.jp/special/past/japanese/ipix/5/5-25.html. Ανακτήθηκε στις January 15, 2011. 
  14. «Kofun Period». Metropolitan Museum of Art. http://www.metmuseum.org/toah/hd/kofu/hd_kofu.htm. Ανακτήθηκε στις January 15, 2011. 
  15. «Yayoi Culture». Metropolitan Museum of Art. http://www.metmuseum.org/toah/hd/yayo/hd_yayo.htm. Ανακτήθηκε στις January 15, 2011. 
  16. Takashi, Okazaki; Goodwin, Janet (1993). «Japan and the continent». The Cambridge history of Japan, Volume 1: Ancient Japan. Cambridge: Cambridge University Press. σελ. 275. ISBN 0-521-22352-0. 
  17. Brown, Delmer M., επιμ. (1993). The Cambridge History of Japan. Cambridge University Press. σελ. 140–149. 
  18. Beasley, William Gerald (1999). The Japanese Experience: A Short History of Japan. University of California Press. σελ. 42. ISBN 0-520-22560-0. 
  19. Totman, Conrad (2002). A History of Japan. Blackwell. σελ. 64–79. ISBN 978-1-4051-2359-4. 
  20. Hays, J.N. (2005). Epidemics and pandemics: their impacts on human history. ABC-CLIO. σελ. 31. ISBN 1-85109-658-2. 
  21. Totman, Conrad (2002). A History of Japan. Blackwell. σελ. 79–87, 122–123. ISBN 978-1-4051-2359-4. 
  22. Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. σελ. 106–112. ISBN 1-4051-2359-1. 
  23. Sansom, George (1961). A History of Japan: 1334–1615. Stanford University Press. σελ. 42, 217. ISBN 0-8047-0525-9. 
  24. Turnbull, Stephen (2002). Samurai Invasion: Japan's Korean War. Cassel. σελ. 227. ISBN 978-0-304-35948-6. 
  25. Turnbull, Stephen (2010). Toyotomi Hideyoshi. Osprey Publishing. σελ. 61. ISBN 978-1-84603-960-7. 
  26. Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. σελ. 142–143. ISBN 1-4051-2359-1. 
  27. Toby, Ronald P. (1977). «Reopening the Question of Sakoku: Diplomacy in the Legitimation of the Tokugawa Bakufu». Journal of Japanese Studies 3 (2): 323–363. doi:10.2307/132115. 
  28. Ohtsu, M.; Ohtsu, Makoto (1999). «Japanese National Values and Confucianism». Japanese Economy 27 (2): 45–59. doi:10.2753/JES1097-203X270245. 
  29. Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. σελ. 289–296. ISBN 1-4051-2359-1. 
  30. Matsusaka, Y. Tak (2009). «The Japanese Empire». Στο: Tsutsui, William M.. Companion to Japanese History. Blackwell. σελ. 224–241. ISBN 9781-4051-1690-9. 
  31. Hiroshi, Shimizu; Hitoshi, Hirakawa (1999). Japan and Singapore in the world economy : Japan's economic advance into Singapore, 1870–1965. Routledge. σελ. 17. ISBN 978-0-415-19236-1. 
  32. «The Axis Alliance». iBiblio. http://www.ibiblio.org/pha/policy/pre-war/361125a.html#3. Ανακτήθηκε στις January 16, 2011. 
  33. Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. σελ. 442. ISBN 1-4051-2359-1. 
  34. «Judgment International Military Tribunal for the Far East, Chapter VIII: Conventional War Crimes (Atrocities)». iBiblio. November 1948. http://www.ibiblio.org/hyperwar/PTO/IMTFE/IMTFE-8.html. 
  35. Worth, Roland H., Jr. (1995). No Choice But War: the United States Embargo Against Japan and the Eruption of War in the Pacific. McFarland. σελ. 56, 86. ISBN 0-7864-0141-9. 
  36. «インドネシア独立運動と日本とスカルノ(2)» (στα Japanese). 馬 樹禮. 産経新聞社. April 2005. http://www.sankei.co.jp/seiron/koukoku/2005/0504/ronbun3-2.html. Ανακτήθηκε στις October 2, 2009. 
  37. «The Kingdom of the Netherlands Declares War with Japan». iBiblio. http://www.ibiblio.org/pha/policy/1941/411208c.html. Ανακτήθηκε στις October 2, 2009. 
  38. Pape, Robert A. (1993). «Why Japan Surrendered». International Security 18 (2): 154–201. doi:10.2307/2539100. 
  39. Watt, Lori (2010). When Empire Comes Home: Repatriation and Reintegration in Postwar Japan. Harvard University Press. σελ. 1–4. ISBN 978-0-674-05598-8. 
  40. Thomas, J.E. (1996). Modern Japan. Longman. σελ. 284–287. ISBN 0-582-25962-2. 
  41. Coleman, Joseph (March 6, 2007). «'52 coup plot bid to rearm Japan: CIA». The Japan Times. http://www.japantimes.co.jp/news/2007/03/06/national/52-coup-plot-bid-to-rearm-japan-cia/. Ανακτήθηκε στις April 3, 2007. 
  42. «Japan scraps zero interest rates». BBC News. July 14, 2006. http://news.bbc.co.uk/2/hi/business/5178822.stm. Ανακτήθηκε στις December 28, 2006. 
  43. Howe, Christopher (1996). The Origins of Japanese Trade Supremacy. Hurst & Company. σελ. 58f. ISBN 1-85065-538-3. 
  44. Totman, Conrad (2005). A History of Japan (2nd ed.). Blackwell. σελ. 312–314. ISBN 1-4051-2359-1. 
  45. McCargo, Duncan (2000). Contemporary Japan. Macmillan. σελ. 18–19. ISBN 0-333-71000-2. 
  46. Ryan, Liam (January 1, 2000). «The "Asian economic miracle" unmasked: The political economy of the reality». International Journal of Social Economics 27 (7–10): 802–815. doi:10.1108/03068290010335235. 
  47. Masake, Hisane (March 2, 2006). «A farewell to zero». Asia Times. http://www.atimes.com/atimes/Japan/HC02Dh01.html. Ανακτήθηκε στις January 16, 2011. 
  48. Inman, James (January 21, 2011). «China confirmed as World's Second Largest Economy». The Guardian (London). http://www.guardian.co.uk/business/2011/jan/21/china-confirmed-worlds-second-largest-economy. Ανακτήθηκε στις January 21, 2011. 
  49. «Japan». International Monetary Fund. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2014/01/weodata/weorept.aspx?pr.x=54&pr.y=12&sy=2014&ey=2014&scsm=1&ssd=1&sort=country&ds=.&br=1&c=158&s=NGDPD%2CNGDPDPC%2CPPPGDP%2CPPPPC&grp=0&a=. Ανακτήθηκε στις June 28, 2014. 
  50. «Moody's cuts Japan's debt rating on deficit concerns». BBC News. August 24, 2011. http://www.bbc.co.uk/news/business-14625969. 
  51. «Manufacturing and Construction». Statistical Handbook of Japan. Statistics Bureau. http://www.stat.go.jp/english/data/handbook/c0117.htm#c06. Ανακτήθηκε στις January 16, 2011. 
  52. «Background Note: Japan». US State Department. http://www.state.gov/r/pa/ei/bgn/4142.htm. Ανακτήθηκε στις March 19, 2011. 
  53. Fackler, Martin (April 21, 2010). «Japan Tries to Face Up to Growing Poverty Problem». The New York Times. http://www.nytimes.com/2010/04/22/world/asia/22poverty.html?source=patrick.net. Ανακτήθηκε στις January 16, 2011. 
  54. «2008 Housing and Land Survey». Statistics Bureau. http://www.e-stat.go.jp/SG1/estat/NewListE.do?tid=000001028768. Ανακτήθηκε στις January 20, 2011. 
  55. «Japan 500 2007». Financial Times. http://www.ft.com/cms/s/0/1b939a9a-2587-11dc-b338-000b5df10621.html. Ανακτήθηκε στις January 23, 2011. 
  56. «Market Data». New York Stock Exchange. January 31, 2006. http://www.nyse.com/events/1170156816059.html. Ανακτήθηκε στις August 11, 2007. 
  57. «The Forbes 2000». Forbes. http://www.forbes.com/lists/2006/18/06f2000_The-Forbes-2000_Rank.html. Ανακτήθηκε στις January 7, 2011. 
  58. «Economic survey of Japan 2008». OECD. http://www.oecd.org/document/17/0,3343,en_2649_34111_40353553_1_1_1_1,00.html. Ανακτήθηκε στις August 25, 2010. 
  59. «Energy». Statistical Handbook of Japan 2013. Statistics Bureau. http://www.stat.go.jp/english/data/handbook/c0117.htm#c07. Ανακτήθηκε στις February 14, 2014. 
  60. Tsukimori, Osamu (May 5, 2012). «Japan nuclear power-free as last reactor shuts». Reuters. http://www.reuters.com/article/2012/05/05/us-nuclear-japan-idUSBRE84405820120505. Ανακτήθηκε στις May 8, 2012. 
  61. «Can nuclear power save Japan from peak oil?». Our World 2.0. February 2, 2011. http://ourworld.unu.edu/en/can-nuclear-power-save-japan-from-peak-oil/. Ανακτήθηκε στις March 15, 2011. 
  62. «Japan». U.S. Department of State. http://www.state.gov/r/pa/ei/bgn/4142.htm. Ανακτήθηκε στις March 15, 2011. 
  63. Pollack, Andrew (March 1, 1997). «Japan's Road to Deep Deficit is Paved with Public Works». The New York Times. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9500E3DC1031F932A35750C0A961958260. Ανακτήθηκε στις January 16, 2011. 
  64. «Transport». Statistical Handbook of Japan 2007. Statistics Bureau. https://web.archive.org/web/20110427071603/http://www.stat.go.jp/english/data/handbook/c09cont.htm. Ανακτήθηκε στις March 2, 2014. 
  65. «Transport in Japan». International Transport Statistics Database. International Road Assessment Program. http://www.iraptranstats.net/jp. Ανακτήθηκε στις February 17, 2009.  Απαιτεί συνδρομή
  66. «About the Shinkansen – Safety». Central Japan Railway Company. http://english.jr-central.co.jp/about/safety.html. Ανακτήθηκε στις October 17, 2011. 
  67. «Corporate Culture as Strong Diving Force for Punctuality- Another "Just in Time"». Hitachi. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις May 13, 2008. https://web.archive.org/web/20080513230217/http://www.hitachi-rail.com/rail_now/column/just_in_time/index.html. Ανακτήθηκε στις April 19, 2009. 
  68. «Japan to approve plans for a new super-train». The Independent (London). April 27, 2011. http://www.independent.co.uk/travel/news-and-advice/japan-to-approve-plans-for-new-supertrain-2275308.html. Ανακτήθηκε στις May 11, 2011. 
  69. «Year to Date Passenger Traffic». Airports Council International. November 11, 2010. https://web.archive.org/web/20110111152406/http://www.airports.org/cda/aci_common/display/main/aci_content07_c.jsp?zn=aci&cp=1-5-212-218-222_666_2__. Ανακτήθηκε στις March 2, 2014. 
  70. Nakagawa, Dai; Matsunaka, Ryoji (2006). Transport Policy and Funding. Elsevier. σελ. 63. ISBN 0-08-044852-6. 
  71. «Port Profile». Port of Nagoya. http://www.port-of-nagoya.jp/english/about_port.htm. Ανακτήθηκε στις January 7, 2011. 
  72. Fackler, Martin (16-12-2012). «Japan Election Returns Power to Old Guard». The New York Times. http://www.nytimes.com/2012/12/17/world/asia/conservative-liberal-democratic-party-nearing-a-return-to-power-in-japan.html?_r=0. Ανακτήθηκε στις 17-12-2012. 
  73. Yoshida, Reiji (17-12-2012). «LDP aware voters just punished DPJ». Japan Times. http://www.japantimes.co.jp/text/nn20121217a2.html. Ανακτήθηκε στις 17-12-2012. 
  74. Τελικά αποτελέσματα. NHK. 17-12-2012.
  75. Ελευθεροτυπία, Ποινή θανάτου στον πολιτισμό μας, 24 Μαρτίου 2009.
  76. Tange, Kenzo; Kawazoe, Noboru (1965). Ise: Prototype of Japanese Architecture. Massachusetts Institute of Technology Press. 
  77. Kazuo, Nishi; Kazuo, Hozumi (1995). What is Japanese Architecture?: A Survey of Traditional Japanese Architecture with a List of Sites and a Map. Kodansha. ISBN 978-4-7700-1992-9. 
  78. 78,0 78,1 Arrowsmith, Rupert Richard (2010). Modernism and the Museum: Asian, African, and Pacific Art and the London Avant-Garde. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-959369-9. 
  79. «A History of Manga». NMP International. https://web.archive.org/web/20080102040820/http://www.dnp.co.jp/museum/nmp/nmp_i/articles/manga/manga1.html. Ανακτήθηκε στις March 2, 2014. 
  80. Herman, Leonard; Horwitz, Jer; Kent, Steve; Miller, Skyler (2002). «The History of Video Games». GameSpot. Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις February 3, 2014. http://94.23.146.173/ficheros/c46b765443281b81f03f065d35b83111.pdf. Ανακτήθηκε στις April 1, 2007. 
  81. Malm, William P. (2000). Traditional Japanese music and musical instruments (New έκδοση). Kodansha International. σελ. 31–45. ISBN 978-4-7700-2395-7. 
  82. Πχ, Olivier Messiaen, Sept haïkaï (1962), (Olivier Messiaen: a research and information guide, Routledge, 2008, By Vincent Perez Benitez, page 67) και (Messiaen the Theologian, Ashgate Publishing, Ltd., 2010, page 243-65, από τον Andrew Shenton)
  83. Campion, Chris (August 22, 2005). «J-Pop History». The Observer (London). http://www.guardian.co.uk/music/2005/aug/21/popandrock3. Ανακτήθηκε στις April 1, 2007. 
  84. Martinez, D.P., επιμ. (1998). The worlds of Japanese popular culture: gender, shifting boundaries and global cultures (Repr. έκδοση). Cambridge University Press. σελ. 76. ISBN 978-0-521-63729-9. 
  85. «「ミシュランガイド東京・横浜・鎌倉2011」を発行 三つ星が14軒、 二つ星が54軒、一つ星が198軒に» (στα Japanese). Michelin Japan. November 24, 2010. http://web-cache.stream.ne.jp/www09/michelin/guide/tokyo/. Ανακτήθηκε στις February 7, 2011. 
  86. «Sumo: East and West». PBS. http://www.pbs.org/independentlens/sumoeastandwest/sumo.html. Ανακτήθηκε στις March 10, 2007. 
  87. «Olympic History in Japan». Japanese Olympic Committee. http://www.joc.or.jp/english/historyjapan/history_japan_bid.html. Ανακτήθηκε στις January 7, 2011. 
  88. IOC selects Tokyo as host of 2020 Summer Olympic Games
  89. «Πόλεις της Ιαπωνίας». Αρχειοθετήθηκε από το πρωτότυπο στις 2013-06-30. http://archive.is/3Sowd.  World Gazetteer

Eξωτερικoί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Wiktionary logo
Το Βικιλεξικό έχει λήμμα που έχει σχέση με το λήμμα:
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
 LP  Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το αντίστοιχο λήμμα της Live-Pedia. (ιστορικό).

Η εισαγωγή του κειμένου της Livepedia στη Βικιπαίδεια έγινε πριν την 1η Νοεμβρίου 2008, συνεπώς ισχύει η διπλή αδειοδότηση υπό την άδεια CC-BY-SA 3.0 και την GFDL.

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Japan της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).