Ιάκωβος Β' της Αγγλίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αυτό το λήμμα χρειάζεται μετάφραση. Αν θέλετε να συμμετάσχετε, μπορείτε να επεξεργαστείτε το λήμμα μεταφράζοντάς το ή προσθέτοντας δικό σας υλικό και να αφαιρέσετε το {{μετάφραση}} μόλις το ολοκληρώσετε. Είναι πιθανό (και επιθυμητό) το ξενόγλωσσο κείμενο να έχει κρυφτεί σαν σχόλιο με τα <!-- και -->. Πατήστε "επεξεργασία" για να δείτε ολόκληρο το κείμενο.
Ιάκωβος Β' και Ζ'[1]
Ιάκωβος Β' της Αγγλίας
Βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας
Στέψη 23 Aπριλίου 1685 (Αγγλία)
Προκάτοχος Κάρολος Β΄
Διάδοχος Γουλιέλμος Γ' και Β' και Μαίρη Β'
Ιάκωβος Γ' και Η'
Σύζυγος Άννα Χάιντ
παντρ. 1660· πεθ. 1671
Μαρία της Μόντενα
παντρ. 1673· χηρ. 1701
Επίγονοι Μαίρη Β'
Άννα της Μεγάλης Βρετανίας
Τζέιμς ΦίτζΤζειμς, 1ος Δούκας του Μπέργουικ
Ιάκωβος, Πρίγκιπας της Ουαλίας
Λουίζα Μαρία Θηρεσία Στιούαρτ
Βασιλικός Οίκος Οίκος των Στιούαρτ
Πατέρας Κάρολος Α' της Αγγλίας
Μητέρα Ενριέττα Μαρία της Γαλλίας
Γέννηση 14 Οκτωβρίου 1633
Παλάτι του Αγίου Ιακώβου, Αγγλία, Ηνωμένο Βασίλειο
Θάνατος 16 Σεπτεμβρίου 1701 (67 ετών)
Σαιν Ζερμαίν εν Λαι, Γαλλία
Τοποθεσία Ταφής Σαιν Ζερμαίν εν Λαι
Υπογραφή JamesIISig.svg

Ο Ιάκωβος Β' και Ζ' (14 Oκτωβρίου 1633 – 16 Σεπτεμβρίου 1701)[2] ήταν Βασιλιάς της Αγγλίας και της Ιρλανδίας ως Ιάκωβος Β' και Βασιλιάς της Σκωτίας ως Ιάκωβος Ζ',[1] από τις Φεβρουαρίου 1685. Ήταν ο τελευταίος Καθολικός μονάρχης που βασίλευσε στα Βασίλεια της Αγγλίας, της Σκωτίας, και της Ιρλανδίας. Αυξανόμενα οι πολιτικοί και θρησκευτικοί ηγέτες της Βρετανίας στάθηκαν εναντίον του επειδή ήταν πολύ φιλογάλλος, πολύ φιλοκαθολικός, και πάρα πολύ απολυταρχικός μονάρχης. Όταν απέκτησε τον έναν Καθολικό διάδοχο, η ένταση εκτονώθηκε και οι ηγέτες κάλεσαν τον Γουλιέλμο Γ' της Οράγγης (γαμπρό του και ανιψιό του) να αποβιβάσει ένα στρατό εφόδου από τις Κάτω Χώρες. Ο Ιάκωβος εγκατέλειψε την Αγγλία (και έτσι παραιτήθηκε) στην Ένδοξη Επανάσταση του 1688.[3] Αντικαταστάθηκε από τον Γουλιέλμο της Οράγγης που έγινε βασιλιάς ως Γουλιέλμος Γ', κυβερνώντας από κοινού με τη σύζυγο του (κόρη του Ιακώβου) Mαίρη Β'. Έτσι οι Γουλιέλμος και Μαίρη, αμφότεροι Προτεστάντες, έγιναν από κοινού μονάρχες το 1689. Ο Ιάκωβος έκανε μια σοβαρή προσπάθεια να ανακτήσει τα στέμματα του, όταν αποβιβάσθηκε στην Ιρλανδία το 1689 αλλά, μετά την ήττα των Ιακωβιτικών δυνάμεων από τις Γουλιελμιτικές δυνάμεις στη Μάχη του Μπόυν το καλοκαίρι του 1690, ο Ιάκωβος επέστρεψε στη Γαλλία. Έζησε έξω το υπόλοιπο της ζωής του ως διεκδικητής σε μια αυλή χρηματοδοτούμενη από τον εξάδελφο και σύμμαχο του, Βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ'.

Ο Ιάκωβος είναι περισσότερο γνωστός για την πίστη του στην απόλυτη μοναρχία και τις προσπάθειες του να δημιουργήσει θρησκευτική ελευθερία για τους υπηκόους του. Αμφότερα ήταν αντίθετα με τη θέληση του Αγγλικού Κοινοβουλίου και τους περισσότερους υπηκόους του. Το Κοινοβούλιο, αντιτέθηκε στην ανάπτυξη του απολυταρχισμού που συνέβαινε σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στην απώλειας της νομικής υπεροχής της Εκκλησίας της Αγγλίας, είδε την αντίθεση τους ως ένα τρόπο να διατηρήσει αυτά που θεωρούνταν παραδοσιακές Αγγλικές ελευθερίες. Αυτή η τάση έκανε την τετραετή βασιλεία του Ιακώβου έναν αγώνα για υπεροχή μεταξύ του Αγγλικού Κοινοβουλίου και του Στέμματος, που κατέληξε στην εκθρόνιση του, την ψήφιση της Αγγλικής Χάρτας των Δικαιωμάτων, και την Ανοβεριανή διαδοχή.

Πίνακας περιεχομένων

[Επεξεργασία] Γέννηση και πρώιμη ζωή

Ο μελλοντικός Ιάκωβος Β' με τον πατέρα του, Κάρολο Α'

Ο Ιάκωβος, δεύτερος επιζών γιος του Καρόλου Α' και της Ενριέττας Μαρίας της Γαλλίας, γεννήθηκε στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου στο Λονδίνο στις 14 Oκτωβρίου 1633.[4] Aργότερα το ίδιο έτος, ο Ιάκωβος βαπτίσθηκε από τον Ουίλλιαμ Λοντ, τον Αγγλικανό Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ.[5] Ο Ιάκωβος εκπαιδεύθηκε από δασκάλους, μαζί με τον αδελφό του, τον μελλοντικό Βασιλιά Κάρολο Β', και τους δύο γιους του Δούκα του Μπάκιγχαμ, του Γεώργιου και της Φράνσις Βίλλιερς.[6] Σε ηλικία τριών ετών, ο Ιάκωβος διορίσθηκε Λόρδος Αρχιναύαρχος· η θέση ήταν αρχικά τιμητική, αλλά θα γινόταν ένα ουσιαστικό αξίωμα μετά την Παλινόρθωση, όταν ο Ιάκωβος ήταν ενήλικος.[7]

[Επεξεργασία] Εμφύλιος Πόλεμος

Ο Ιάκωβος περιβλήθηκε από το Τάγμα της Περικνημίδας το 1642,[8] και έγινε Δούκας της Υόρκης στις 22 Ιανουαρίου 1644.[5] Καθώς οι διαμάχες του Βασιλιά με το Αγγλικό Κοινοβούλιο εξελίχθηκαν στον Αγγλικό Εμφύλιο Πόλεμο ο Ιάκωβος έμενε στην Οξφόρδη, ένα Βασιλικό προπύργιο.[9] Όταν η πόλη παραδόθηκε μετά την πολιορκία της Οξφόρδης το 1646, οι Κοινοβουλευτικοί ηγέτες διέταξαν ο Δούκας της Υόρκης να περιορισθεί στο Παλάτι του Αγίου Ιακώβου.[10] Το 1648, απέδρασε από το Παλάτι και εκείθεν πήγε στη Χάγη μεταμφιεσμένος.[11] Όταν ο Κάρολος Α' εκτελέσθηκε από τους επαναστάτες το 1649, οι μοναρχιστές διακήρυξαν τον μεγαλύτερο γιο του Καρόλου, Κάρολο, ως Βασιλιά Κάρολο Β'.[12] Ο Κάρολος Β' αναγνωρίσθηκε από το Κοινοβούλιο της Σκωτίας και το Κοινοβούλιο της Ιρλανδίας, και στέφθηκε Βασιλιάς της Σκωτίας στο Scone, στη Σκωτία το 1651. Αν και διακηρύχθηκε Βασιλιάς στο Τζέρσεϋ, ο Κάρολος ήταν ανίκανος να διασφαλίσει το Στέμμα της Αγγλίας, και συνεπώς έφυγε στην Γαλλία και στην εξορία.[12]

[Επεξεργασία] Εξορία στη Γαλλία

Ο Τυρέν, διοικητής του Ιακώβου στη Γαλλία

Όπως ο αδελφός του, ο Ιάκωβος αναζήτησε άσυλο στην Γαλλία, υπηρετώντας στον Γαλλικό στρατό υπό τον Τυρέν εναντίον της Σφενδόνης, και αργότερα εναντίον των Ισπανών συμμάχων.[13] Στον Γαλλικό στρατό, ο Ιάκωβος είχε την πρώτη αληθινή εμπειρία μάχης όπου, σύμφωνα με έναν παρατηρητή, αυτός "διακινδυνεύει την ζωή του γενναία όπου γίνεται το οτιδήποτε".[13] Το 1656, όταν ο αδελφός του, Κάρολος, ήλθε σε συμμαχία με την Ισπανία—έναν εχθρό της Γαλλίας—ο Ιάκωβος εκδιώχθηκε από τη Γαλλία και αναγκάσθηκε να αφήσει τον στρατό του Τυρέν.[14] Ο Ιάκωβος φιλονίκησε με τον αδελφό του για την διπλωματκή επιλογή της Ισπανίας στη Γαλλία. Εξόριστος και πτωχός, υπήρχαν ελάχιστα που ο Κάρολος ή ο Ιάκωβος θα μπορούσε να κάνει για την ευρύτερη διπλωματική κατάσταση, και ο Ιάκωβος τελικά ταξίδεψε στο Μπρούγκες και (μαζί με τον νεότερο αδελφό του, Ερρίκο) μπήκε στον Ισπανικό στρατό υπό τον Louis, Prince of Condé, πολεμώντας εναντίον των πρώην Γάλλων συντρόφων του στη Μάχη της Δουνκέρκης.[15] Κατά την διάρκεια της θητείας του στην υπηρεσία του Ισπανικού στρατού, ο Ιάκωβος έγινε φίλος με δύο Ιρλανδούς Καθολικούς αδελφούς στον περιβάλλον των Βασιλικών, τον Πήτερ και τον Ρίτσαρντ Τάλμποτ, και άρχισε να αποξενώνεται κάπως από τους Αγγλικανούς συμβούλους του αδελφού του.[16] Το 1659, οι Γάλλοι και οι Ισπανοί έκαναν ειρήνη. Ο Ιάκωβος, αμφιβάλλοντας για τις δυνατότητες του αδελφού του να επανακερδίσει τον θρόνο, σκέφθηκε να δεχθεί μια Ισπανική προσφορά να γίνει ναύαρχος στο ναυτικό τους.[17] Τελικά, αρνήθηκε την πρόταση· τον επόμενο χρόνο η κατάσταση στην Αγγλία είχε αρκετά αλλάξει, και ο Κάρολος Β' ανακηρύχθηκε Βασιλιάς.[18]

[Επεξεργασία] Παλινόρθωση

[Επεξεργασία] Γάμος

Ο Ιάκωβος και η Ανν Χάιντ την δεκαετία του 1660, από τον Σερ Πήτερ Λέλυ

Μετά τον θάνατο του Όλιβερ Κρόμγουελ το 1658 και την επακόλουθη κατάρρευση της Κοινοπολιτείας το 1660, ο Κάρολος Β' παλινορθώθηκε στον Αγγλικό θρόνο. Αν και ο Ιάκωβος ήταν πιθανός διάδοχος, έμοιαζε απίθανο ότι θα κληρονομούσε το Στέμμα, καθώς ο Κάρολος ήταν ακόμη ένας νέος άνδρας ικανός να γίνει πατέρας.[19] Με την παλινόρθωση του αδελφού του, ο Ιάκωβος έγινε Δούκας του Άλμπανυ στη Σκωτία, ώστε να συνάδιε με τον Αγγλικό του τίτλο, του Δούκα της Υόρκης. Με την επιστροφή του στην Αγγλία, ο Ιάκωβος δημιούργησε μια άμεση ανησυχία ανακοινώνοντας τους αρραβώνες του με την Άννα Χάιντ, κόρη του αρχιδιοικητή του Καρόλου, Έντουαρντ Χάιντ.[20] Το 1659, ενώ προσπαθούσε να την αποπλανήσει, ο Ιάκωβος υποσχέθηκε ότι θα νυμφευθεί την Άννα.[21]Η Άννα έμεινε έγκυος το 1660, αλλά μετά την Παλινόρθωση και την επιστροφή του Καρόλου στην εξουσία, κανένας στην βασιλική αυλή δεν πρίμενε έναν πρίγκιπας να νυμφευθεί μια κοινή θνητή άσχετα με το αν είχε δεσμευθει εκ των προτέρων.[22] Αν και σχεδόν όλοι, συν τον πατέρα της Άννας, τους πίεσε να μην παντρευθούν, αυτοί το έκαναν.[22] Το ζευγάρι παντρεύθηκε μυστικά, μετά προχώρησαν σε μια επίσημη τελετή γάμου στις 3 Σεπτεμβρίου 1660, στο Λονδίνο. Το πρώτο τους παιδί, ο Κάρολος, γεννήθηκε λιγότερο από δύο μήνες μετά, αλλά πέθανε στην βρεφική ηλικία, όπως και πέντε παραπάνω γιους και κόρες.[22] Μόνο δύο κόρες επιβίωσαν: η Μαίρη (γεννημένη 30 Απριλίου 1662) και η Άννα (γεννημένη 6 Φεβρουαρίου 1665).[23] ο Σάμιουελ Πέπυς έγραψε ότι ο Ιάκωβος αγαπούσε τα παιδιά του και τον ρόλο του ως πατέρα, γράφοντας ότι έπαιζε μαζί τους "όπως ένας συνηθισμένος πατέρας", μια αντίθεση στην εξ αποστάσεως γονεϊκή ιδιότητα που ήταν συνηθισμένη στους βασιλικούς οίκους εκείνη την εποχή.[24] Η σύζυγος του Ιακώβου ήταν αφοσιωμένη σε αυτόν κα επηρέαζε πολλές από τις αποφάσεις του.[25] Ακόμη και έτσι, είχε μια ποικιλία ερωμένων, περιλαμβανομένης της Αραμπέλα Τσώρτσιλ και της Κάθριν Σέντλεϋ, και φημολογείτο ότι ήταν "ο πιο ασυγκράτητος ερωτύλος της εποχής του."[26] Με την Κάθριν Σέντλεϋ, ο Ιάκωβος Β' απέκτησε μια κόρη, την Κάθριν Ντάρνλεϊ (ονομασμένη έτσι επειδή ο Ιάκωβος ήταν απόγονος του Χένρι Στιούαρτ, Λόρδος Ντάρνλεϊ). Η Άννα Χάιντ πέθανε το 1671.

[Επεξεργασία] Στρατιωτικά και πολιτικά αξιώματα

Μετά την Παλινόρθωση, ο Ιάκωβος χρίσθηκε Λόρδος Αρχιναύαρχος, ένα αξίωμα που έφερε μαζί του τα εξαρτώμενα αξιώματα του Κυβενήτη του Πόρτσμουθ και του Λόρδου Φύλακα των Πέντε Λιμένων.[27] Ο Ιάκωβος διοικούσε το Βασιλικό Ναυτικό κατά τον Δεύτερο (1665–67) και τον Τρίτο Αγγλοολλανδικό Πόλεμο (1672–74). Μετά την επιδρομή στο Μίντγουεϊ το 1667, ο Ιάκωβος επέβλεψε την έρευνα και την οχύρωση της νότιας ακτής.[28] Το αξίωμα του Λόρδου Αρχιναύαρχου, συνδυασμένο με τα έσοδα του από το ταχυδρομείο και τα δασμολόγια του οίνου (δεδομένα σε συτόν από τον Κάρολο με την παλινόρθωση του) έδωσαν στον Ιάκωβο ένα αρκετό εισόδημα για να κρατά μια ευμεγέθη σπιτική αυλή.[29]

Μετά την κατάληψη του από τους Άγγλους το 1664, το Ολλανδικό έδαφος της Νέας Ολλανδίας ονομάσθηκε η Επαρχία της Νέας Υόρκης προς τιμήν του Ιακώβου. Μετά την ίδρυση, ο δούκας έδωσε την αποικία σε ιδιώτες, τον Τζωρτζ Κάρτρετ και τον Τζον Λόρδο Μπέρκλεϊ. Το Φορτ Όραντζ, 240 km (150 mil) βόρεια στον Ποταμό Ούντσον, μετονομάσθηκε Άλμπανυ από τον Σκωτικό τίτλο του Ιακώβου.[22] Το 1683, έγινε ο κυβερνήτης της Εταιρεία του Κόλπου Χάντσον, αλλά δεν είχε ενεργό ρόλο στη διακυβέρνηση της.[22] Ο Ιάκωβος επίσης ηγήθηκε στην Βασιλική Αφρικανική Εταιρεία, μία εταιρεία εμπορίας σκλάβων.[30]

Τον Σεπτέμβριο 1666, ο αδελφός του Κάρολος τον έθεσε υπεύθυνο των πυροσβεστικών επιχειρήσεων στην Μεγάλη Φωτιά του Λονδίνου, εν απουσία δράσης από τον Δήμαρχο Τόμας Μπλάντγουορθ. Ενώ αυτό δεν ήταν αυστηρά ένα πολιτικό αξίωμα, η δράση του και η ηγεσία του ήταν αξιοσημείωτες. "Ο Δούκας της Υόρκης έχει κερδίσει τις καρδιές των ανθρώπων με τους συνεχείς και ακαταπόνητους κόπους μέρα και νύχτα στην βοήθεια κατάσβεσης της Φωτιάς", έγραψε ένας μάρτυρς σε ένα γράμμα στις 8 Σεπτεμβρίου.[31]

[Επεξεργασία] Μεταστροφή στον Καθολικισμό

Η Μαρία της Μόντενα, δεύτερη σύζυγος του Ιακώβου

Η περίοδος του Ιακώβου στη Γαλλία τον είχε εκθέσει σε αντιλήψεις και τελετές του Καθολικισμού· αυτός και η σύζυγος του, Άννα, εισήλθε σε αυτήν την πίστη.[32] Ο Ιάκωβος έλαβε την Θεία Ευχαριστία στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία το 1668 ή το 1669, αν και η μεταστροφή του κρατήθηκε μυστική για λίγο καιρό και συνέχισε να συμμετέχει στις Αγγλικανικές υπηρεσίες έως το 1676.[33] Παρά την μεταστροφή του, ο Ιάκωβος συνέχισε να συνδέεται βασικά με Αγγλικανούς, περιλαμβανομένου του Τζον Τσώρτσιλλ και ο Τζωρτζ Λετζ, καθώς και Γάλλους Προτεστάντες, όπως ο Λουίς ντε Μπούρας, ο Κόμης του Φέβερσαμ.[34]

Αναπτυσσόμενοι φόβοι Καθολικής επιρροής στην αυλή οδήγησαν το Αγγλικό Κοινοβούλιο να παρουσιάσει έναν νέο Νόμο Δοκιμασίας το 1673.[35] Υπό αυτόν τον Νόμο, όλοι οι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι απαιτείτο να πάρουν έναν όρκο (με τον οποίο απαιτείτο όχι μόνο να απαρνηθούν το δόγμα της μετουσίωσης, αλλά επίσης να καταγγέλλουν συγκεκριμένες πρακτικές της Καθολικής Εκκλησίας ως "δεισιδαιμονικές και ειδωλολατρικές") και να λαμβάνουν την Ευχαριστία υπό την αιγίδα της Εκκλησίας της Αγγλίας.[36] Ο Ιάκωβος αρνήθηκε να κάνει κάτι από τα δύο, και αντίθετα διάλεξε να εγκαταλείψει τηνθέσητου Λόρδου Αρχιναύαρχου. Η μεταστροφή του ήταν έκτοτε δημόσια εμφανής.[35]

Ο Κάρολος Β' αντιτέθηκε στον προσηλυτισμό, διατάζοντας ότι οι κόρες του Ιακώβου, Μαίρη και Άννα, θα ανατραφούν ως Προτεστάντες.[37] Παρ'όλα αυτά, επέτρεψε στον Ιάκωβο να νυμφευθεί την Καθολική Μαρία της Μόντενα, μια δεκαπεντάχρονη Ιταλίδα πριγκίπισσα.[38] Ο Ιάκωβος και η Μαρία παντρεύθηκαν με δι' αντιπρσώπου σε μια Καθολική τελετή στις 20 Σεπτεμβρίου 1673.[39] Στις 21 Noεμβρίου, η Μαρία έφθασε στην Αγγλία και ο Ναθάνιελ Κριου, Επίσκοπος της Οξφόρδης, εκτέλεσε μια σύντομη Αγγλικανική υπηρεσία που έκανε λίγο περισσότερο από το να αναγνωρίσει τον Καθολικό γάμο.[40] Πολλοί Άγγλοι, καχύποπτοι στον Καθολικισμό, θεώρησαν την νέα Δούκισσα της Υόρκης ως πράκτορα του Πάπα.[41]

[Επεξεργασία] Κρίση του Αποκλεισμού

Το 1677, ο Ιάκωβος απρόθυμα συμφώνησε με τον γάμο της κόρης του Μαίρης με τον Προτεστάντη Γουιέλμο της Οράγγης (που ήταν και ανιψιός του). Ο Ιάκωβος συμφώνησε αφού είχε συμφωνήσει ο αδελφός του Κάρολος και ο Γουλιέλμος για τον γάμο.[42] Παρά τον Προτεσταντικό γάμο, οι φόβοι για έναν Καθολικό μονάρχη παρέμειναν, εντεταμένοι από την αποτυχία του Καρόλου Β' και της συζύγου του, Αικατερίνης της Μπραγκάνζα να κάνουν παιδιά. Ένας καθηρημένος Αγγλικανός κληρικός, Titus Oates, μίλησε για μια "Παπική Συνωμοσία" να σκοτωθεί ο Κάρολος και να βάλουν τον Δούκα της Υόρκης στο θρόνο.[43] Η κατασκευασμένη συνωμοσία προκάλεσε ένα κύμα αντικαθολικής υστερίας που σάρωσε το έθνος.

Ο Δούκας του Μόνμαουθ αναμείχθηκε σε συνωμοσίες εναντίον του Ιακώβου

Στην Αγγλία, ο Κόμης του Σάφτσμπουρυ, ένας πρώην κυβερνητικός υπουργός και τώρα ηγετικός αντίπαλος του Καθολικισμού, προσπάθησε να αποκλείσει τον Ιάκωβο από τη γραμμή διαδοχής.[44] Μερικά μέλη του Κοινοβουλίου πρότειναν ακόμη το στέμμα να πάει στον νόθο γιο του Καρόλου, τον Ιάκωβο.[45] Το 1679, με την Χάρτα Αποκλεισμού να κινδυνεύει να ψηφιστεί, ο Κάρολος Β' διέλυσε το Κοινοβούλιο.[46] Δύο ακόμη Κοινοβούλια εκλέχθηκαν το 1680 και το 1681, αλλά διαλύθηκαν για τον ίδιο λόγο.[47] Η Χάρτα Αποκλεισμού συνεισέφερε στην ανάπτυξη του Αγγλικού δικομματικού συστήματος: οι Ουίγους ήταν αυτοί που υποστήριζαν τη Χάρτα , ενώ οι Τόρις ήταν αυτοί που του αντιτίθεντο. Τελικά, η διαδοχή δεν μεταβλήθηκε, αλλά ο Ιάκωβος πείσθηκε να παραιτηθεί από όλα τα σώματα άσκησης πολιτικής και να δεχθεί έναν μικρότερο ρόλο στην κυβέρνηση του αδελφού του.[48]


Με τις διαταγές του Βασιλιά, ο Ιάκωβος άφησε την Αγγλία για τις Βρυξέλλες.[49] Το 1680, διορίσθηκε Λόρδος Αρχιεπίτροπος για την Σκωτία και έλαβε ως κατοικία το Παλάτι του Χόλυρουντχαουζ στο Εδιμβούργο για να καταπνίξει μια εξέγερση και να επιβλέψει την βασιλική κυβέρνηση.[50] Ο Ιάκωβος επέστρεψε στην Αγγλία για μια περίοδο που ο Κάρολος ήταν άρρωστος και εμφανιζόταν να είναι κοντά στο θάνατο.[51] Η υστερία των κατηγοριών τελικά εξασθένησε, αλλά οι σχέσεις του Ιακώβου με πολλούς στο Αγγλικό Κοινοβούλιο, περιλαμβανομένου του Κόμητα του Ντάνμπυ, ενός πρώην συμμάχου, τεντώθηκαν και ένα συμπαγές τμήμα γύρισε εναντίον του.[52]

[Επεξεργασία] Επιστροφή στην εύνοια

Το 1683, μια πλοκή αποκαλύφθηκε που είχε σκοπό να δολοφονήσει τον Κάρολο και τον Ιάκωβο και προκάλεσε μια ρεπουμπλικανική επανάσταση για να επανεγκαταστήσει μια κυβέρνηση Κρομγουελιανού ύφους.[53] Αυτή η συνωμοσία, γνωστή ως η Rye House Plot, γύρισε ενάντια στους συνωμότες και προκάλεσε ένα κύμα συμπάθειας για τον Βασιλιά και τον Ιάκωβο.[54] Πολλοί σημαντικοί Ουίγοι, συν τον Κόμητα του Έσσεξ και ο παράνομος γιος του Βασιλιά, ο Δούκας του Μόνμαουθ, ενοχοποιήθηκαν.[53] Ο Μόνμαουθ αρχικά εξομολογήθηκε την συνενοχή στην συνωμοσία, ενοχοποιώντας τους φίους-συνωμότες, αλλά αργότερα ανακάλεσε.[53] Ο Έσσεξ αυτοκτόνησε και ο Μόνμαουθ, μαζί με πολλούς άλλους, υποχρεώθηκε να φύγει σε Ηπειρωτική εξορία.[55] Ο Κάρολος αντέδρασε στην συνωμοσία με αυξανόμενη καταστολή τω Ουίγων και των αντιφρονούντων.[53] Επωφελούμενος από την επιστρέφουσα δημοτικότητα του Ιακώβου, ο Κάρολος τον προσκάλεσε πίσω στο ανακτοβούλιο το 1684.[56] Ενώ μερικοί στο Αγγλικό Κοινοβούλιο παρέμειναν δύσπιστοι στην πιθανότητα ενός Καθολικού βασιλιά, η απειλή του αποκλεισμού από το θρόνο είχε περάσει.

[Επεξεργασία] Βασιλεία

[Επεξεργασία] Άνοδος στο θρόνο

Άγαλμα του Ιακώβου Β' στην Πλατεία Τραφάλγκαρ, Λονδίνο

Ο Κάρολος πέθανε το 1685 αφού μεταστράφηκε στον Καθολικισμό στο νεκρικό του κρεβάτι.[57] Μη έχοντας νόμιμα παιδιά, τον Κάρολο διαδέχθηκε ο αδελφός του Ιάκωβος, που βασίλευσε στην Αγγλία και την Ιρλανδία ως Ιάκωβος Β', και στη Σκωτία ως Ιάκωβος Ζ'. Δεν υπήρχε αρχική αντίθεση στην διαδοχή, και υπήρχαν διαδεδομένες αναφορές δημόσιας χαράς για την κανονική διαδοχή.[58] Ο Ιάκωβος ήθελε να προχωρήσει γρήγορα στη στέψη, και στέφθηκε στο Αββαείο του Ουεστμίνστερ στις 23 Απριλίου 1685.[59] Το νέο Κοινοβούλιο που συνεδρίασε τον Μάϊο 1685 ήταν αρχικά ευνοϊκό προς τον Ιάκωβο, και ο νέος Βασιλιάς έστειλε μήνυμα ότι ακόμη και οι περισσότεροι από τους πρώην αποκλειστές θα συγχωρούνταν αν συναινούσαν στην εξουσία του.[58] Οι περισσότεροι από του αξιωματούχους του Κλάρεντον συνέχισαν στα αξιώματα, με εξαίρεση την προαγωγή των κουνιάδων του Ιακώβου, οι Κόμητες του Κλάρεντον και του Ρότσεστερ, και την υποβίβαση του Χάλιφαξ.[60] Το Κοινοβούλιο εγγυήθηκε στον Ιάκωβο ένα γενναίο εισόδημα ζωής, συν τις εισπράξεις χωρητικότητας και προμήθειας και καθήκοντα τελωνείου.[61] Ο Ιάκωβος εργαζόταν σκληρότερα από τον αδελφό του, αλλά ήταν λιγότερο πρόθυμος να συμβιβασθεί όταν οι σύμβουλοι του διαφωνούσαν.[62]

[Επεξεργασία] Δύο εξεγέρσεις

Κύριο λήμμα: Εξέγερση του Μόνμαουθ

Σύντομα αφότου έγινε βασιλιάς, ο Ιάκωβος αντιμετώπισε μια εξέγερση στην νότια Αγγλία από τον ανιψιό του, τον Δούκα του Μόναμαουθ, και μια άλλη εξέγερση στην Σκωτία υπό τον Άρτσιμαπλντ Καμπελλ, τον Κόμητα του Άρτζυλλ.[63] Οι Άρτζυλλ και Μόνμαουθ άρχισαν τις εκστρατείες τους από την Ολλανδία, όπου ο ανιψιός και γαμπρός του Ιακώβου, Γουλιέλμος της Οράγγης, είχε αμελήσει να τους εμποδίσει ή να σταματήσει τις προσπάθειες στρατολόγησης εκ μέρους τους.[64] Ο Άρτζυλλ έπλευσε στην Σκωτία και, κατά την άφιξή του εκεί, συνέλεξε στρατιώτες κυρίως από ενάντιους της δικής του φυλής, τους Κάμπελλ.[65] Η εξέγερση καταπνίγηκε σύντομα, και ο Άρτζυλλ αιχμαλωτίσθηκε στον Ίντσινναν στις 18 Ιουνίου 1685.[65]

[Επεξεργασία] Απολυταρχισμός και θρησκευτική ελευθερία

Για να αυτοπροστατευθεί από περαιτέρω εξεγέρσεις, ο Ιάκωβος αναζήτησε ασφάλεια σε έναν διευρυμένο τακτικό στρατό.[66] Αυτό θορύβησε τους υφισταμένους του, όχι μόνο λόγω των προβλημάτων που οι στρατιώτες προκαλούσαν στις πόλεις, αλλά επειδή ήταν εναντίον της Αγγλικής παράδοσης να υπάρχει επαγγελματικός στρατός σε καιρό ειρήνης.[67] Ακόμη πιο προειδοποιητική προς το Κοινοβούλιο ήταν η χρήση από τον Ιάκωβο της δύναμης επιβολής του να επιτρέψει στους Ρωμαιοκαθολικούς να διοικούν διάφορα συντάγματα χωρίς να πρέπει να πάρουν τον όρκο που εντελλόταν η Πράξη Δοκιμασίας (Test Act).[66] Όταν ακόμη και το πρότερα ευνοϊκό Κοινοβούλιο αντιτάχθηκε σε αυτά τα μέτρα, ο Ιάκωβος κήρυξε το Κοινοβούλιο σε αναστολή τον Νοέμβριο 1685, ώστε να μην συγκληθεί ποτέ ξανά στην βασιλεία του.[68] Στην αρχή του 1686 δύο χαρτιά βρέθηκαν στο μπαούλο του Καρόλου Β' και στην ντουλάπα του, στην κατοχή του, εκφράζοντας τα επιχειρήματα για τον Καθολικισμού εναντίον του Προτεσταντισμού. Ο Ιάκωβος δημοσίευσε αυτά έγγραφα με μια διακήρυξη υπογεγραμμένη από το χέρι του και προκαλούσε τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρυ και την Αγγλική επισκοπική έδρα να αντικρούσει τα επιχειρήματα του Καρόλου: "Let me have a solid answer, and in a gentlemanlike style; and it may have the effect which you so much desire of bringing me over to your church". The Archbishop refused on the grounds of respect for the late king.[69]

Ο Ρότσεστερ, κάποτε μεταξύ των οπαδών του Ιακώβου, στράφηκε εναντίον του το 1688, μαζί με τους περισσότερους Αγγλικανούς

Ο Ιάκωβος υπερασπιζόταν την ανάκληση των ποινικών νόμων και στα τρία βασίλειά του, αλλά αρνήθηκε να επιτρέψει σε αυτούς τους αντιφρονούντες που δεν αιτήθηκαν χάρη να την λάβουν.[70]

Με δικά του λόγια, ο Ιάκωβος εξέφρασε αγανάκτηση που οι άνδρες είχαν την αναίδεια να υπερασπισθούν την ανάκληση των ποινικών νόμων εναντίον των Προτεσταντών.[71] Ο Ιάκωβς έστειλε ένα γράμμα στο Σκωτικό Κονοβούλιο στην έναρη του το 1685, διακηρύσσοντας την επιθυμία του για ποινικούς νόμους εναντίον των πυρίμαχων Πρεσβυτεριανών και θρηνούσε που δεν ήταν εκεί προσωπικά για να προωθήσει έναν τέτοιο νόμο. Σε ανταπόκριση, το Κοινοβούλιο πέρασε έναν Νόμο ο οποίος ανέφερε ότι "όποιος should preach in a conventicle under a roof, or should attend, either as preacher or as a hearer, a conventicle in the open air, should be punished with death and confiscation of property".[72] Τον Μάρτιο 1686, ο Ιάκωβος έστειλε ένα γράμμα στο Σκωτικό Ανακτοβούλιο υπερασπιζόμενος την ανεκτικότητα για τους Καθολικούς αλλά ότι η δίωξη των Presbyterian Covenanters έπρεπε να συνεχιστεί, calling them to London when they refused to acquiesce his wishes.[73] The Privy Councillors explained that they would grant relief to Catholics only if a similar relief was provided for the Covenanters and if James promised not to attempt anything which would harm the Protestant religion. James agreed to a degree of relief to Presbyterians but not to thefull toleration he wanted for Catholics, declaring that the Protestant religion was false and he would not promise not to prejudice a false religion.[73]


[Επεξεργασία] Ένδοξη Επανάσταση

Κύριο λήμμα: Ένδοξη Επανάσταση
Ο ανιψιός του Ιακώβου και γαμπρός του, Γουλιέλμος, προσκλήθηκε να "σώσει την Προτεσταντική θρησκεία"

Τον Απρίλιο 1688, ο Ιάκωβος επανεξέδωσε την Διακήρυξη της Υποχώρησης, διατάζοντας ακολούθως τους Αγγλικανούς κληρικούς να την διαβάσουν στις εκκλησίες τους.[74] Όταν ο Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρυ, Ουίλλιαμ Σάνκροφτ, και έξι άλλοι επίσκοποι (γνωστοί ως οι Επτά Επίσκοποι) υπέβαλαν μια αίτηση ζητώντας την αναθεώρηση της θρησκευτικής πολιτικής του Βασιλιά, συνελήφθησαν και δικάσθηκαν για επαναστατικό λίβελο.[75] Ο δημόσιος συναγερμός αυξήθηκε όταν η Βασίλισσα Μαρία γέννησε έναν Καθολικό γιο και διάδοχο, τον Ιάκωβο Φραγκίσκο Εδουάρδο στις 10 Ιουνίου αυτού του έτους.[76] Όταν οι μόνοι πιθανοί διάδοχοι του Ιακώβου ήταν οι δύο Προτεστάντισσες κόρες του, οι ήπιοι Αγγλικανοί μπορούσαν να δουν τις φιλοκαθολικές πολιτικές του ως μια προσωρινή εκτροπή· η γέννηση του Πρίγκιπα δημιούργησε την πιθανότητα μιας μόνιμης Καθολικής δυναστείας, και οδήγησε τέτοια άτομα να ανακαλέσουν την υπομονετική τους στάση.[77] Απειλούμενοι από μια Καθολική δυναστεία, πολλοί Προτεστάντες με επιρροή ισχυρίσθηκαν ότι το παιδί ήταν "υποθετικό" και μπήκαν λαθραία στην κρεβατοκάμαρα της Βασίλισσας σε ένα δοχείο θέρμανσης[78]. Είχαν ήδη εισέλθει σε διαπραγματεύσεις με τον Γουλιέλμο, Πρίγκιπα της Οράγγης, όταν έγινε γνωστό ότι η Βασίλισσα ήταν έγκυος, και η γέννηση του γιου του Ιακώβου ενίσχυσε την πεποίθηση τους.[79]

Στις 30 Ιουνίου 1688, μια ομάδα Προτεσταντών ευγενών, αργότερα γνωστή ως οι Αθάνατοι Επτά, προσκάλεσε τον Πρίγκιπα της Οράγγης να έλθει στην Αγγλία με ένα στρατό.[80] Κατά τον Σεπτέμβριο, είχε γίνει ξεκάθαρο ότι ο Γουλιέλμος σκόπευε να εισβάλει.[81] Πιστεύοντας ότι ο στρατός του θα ήταν επαρκής, ο Ιάκωβος αρνήθηκε την βοήθεια του Λουδοβίκου ΙΔ', φοβούμενος ότι οι Άγγλοι θα αντιτίθεντο στην Γαλλική επέμβαση.[81] Όταν ο Γουλιέλμος έφθασε στις 5 Noεμβρίου 1688, πολλοί Προτεστάντες αξιωματούχοι, και ο Τσώρτσιλλ, λιποτάκτησαν και συντάχθηκαν με τον Γουλιέλμο, όπως έκανε και η κόρη του Ιακώβου, Πριγκίπισσα Άννα.[82] Ο Ιάκωβος έχασε το νεύρο του και απέφυγε να επιτεθεί στον εισβλητικό στρατό, παρά την αριθμητική υπεροχή του στρατού του.[83] Στις 11 Δεκεμβρίου, ο Ιάκωβος προσπάθησε να διαφύγει στη Γαλλία, πρώτα αφήνοντας την Μεγάλη Σφραγίδα του Βασιλείου στον Τάμεση.[84] Ο Ιάκωβος αιχμαλωτίσθηκε στο Κεντ· αργότερα, ελευθερώθηκε υπό Ολλανδική προστατευτική φρουρά. Μη έχοντας επιθυμία να κάνει τον Ιάκωβο μάρτυρα, ο Πρίγκιπας της Οράγγης τον άφησε να αποδράσει στις 23 Δεκεμβρίου.[84] Ο Ιάκωβος έγινε δεκτός από τον εξάδελφο και σύμμαχο του, Λουδοβίκο ΙΔ', ο οποίος του προσέφερε ένα παλάτι και μια σύνταξη.

Ο Τζον Τσόρτσιλ had been a member of James's household for many years, but defected to William of Orange in 1688

Ο Γουλιέλμος συγκάλεσε ένα Convention Parliament για να αποφασίσει πως να χειρισθεί την φυγή του Ιάκωβου. Ενω το Κοινοβούλιο αρνήθηκε να τον εκθρονίσει, κήρυξαν ότι ο Ιάκωβος, έχοντας διαφύγει στη Γαλλία και ρίπτοντας την Μεγάλη Σφραγίδα στον Τάμεση, είχε ουσιαστικά παραιτηθεί από τον θρόνο, και ότι έκτοτε θρόνος ήταν κενός.[85] Για να πληρωθεί το κενό, η κόρη του Ιακώβου, Μαίρη, ανακηρύχθηκε Βασίλισσα· θα κυβερνούσε από κοινού με τον σύζυγό της Γουλιέλμο, ο οποίος θα γινόταν Βασιλιάς. Το Κοινοβούλιο της Σκωτίας στις 11 Απριλίου 1689, κήρυξε τον Ιάκωβο ως μη δικαιούμενο το θρόνο.[86] Το Αγγλικό Κοινοβούλιο πέρασε μια Χάρτα των Δικαιωμάτων που κατήγγελλε τον Ιάκωβο για κατάχρηση εξουσίας. The abuses charged to James included the suspension of the Test Acts, the prosecution of the Seven Bishops for merely petitioning the crown, the establishment of a standing army, and the imposition of cruel punishments.[87] Η Χάρτα επίσης κήρυσσε ότι πλέον, ουδείς Ρωμαιοκαθολικός επιτρεπόταν να αναρρηθεί στον Αγγλικό θρόνο, ούτε μπορούσε ένας Άγγλος μονάρχης να συνάψει γάμο με Ρωμαιοκαθολικό ή Ρωμαιοκαθολική.[88]


[Επεξεργασία] Ύστερα έτη

[Επεξεργασία] Πόλεμος στην Ιρλανδία

Κύριο λήμμα: Γουλιελμιτικός Πόλεμος στην Ιρλανδία

Με την βοήθεια των Γαλλικών δυνάμεων, ο Ιάκωβος αποβιβάσθηκε στην Ιρλανδία τον Μάρτιο του 1689.[89] Το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο δεν ακολούθησε το παράδειγμα του Αγγλικού Κοινοβουλίου· διακήρυξε ότι ο Ιάκωβος παρέμενε Βασιλιάς και πέρασε μια μαζική bill of attainder κατά αυτών που είχαν εξεγερθεί εναντίον του.[90] Με την πίεση του Ιακώβου, το Ιρλανδικό Κοινοβούλιο πέρασε έναν Νόμο για την Ελευθερία της Συνείδησης που έδινε θρησκευτική ελευθερία σε όλους τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες στην Ιρλανδία.[91] Ο Ιάκωβος εργάσθηκε για να φτιάξει έναν στρατό στην Ιρλανδία, αλλά ηττήθηκε τελικά στη Μάχη του Μπόυν στις 1 Ιουλίου 1690 ότανέφθασε ο Γουλιέλμος, προσωπικά οδηγώντας έναν στρατό για να νικήσει τον Ιάκωβο και να πάρει τον Αγγλικό έλεγχο.[92] Ο Ιάκωβος έφυγε στην Γαλλία ακόμη μια φορά, αναχωρώντας από το Κίνσεϊλ, για να μην επιστρέψει ποτέ σε οποιοδήποτε από τα πρώην βασίλεια του.[92] Επειδή εγκατέλειψε τους Ιρλανδούς υποστηρικτές του, ο Ιάκωβος έγινε γνωστός στην Ιρλανδία ως Séamus an Chaca ή 'James the be-shitten'.[93]

[Επεξεργασία] Επιστροφή στην εξορία

Το Château de Saint-Germain-en-Laye, το σπίτι του Ιακώβου κατά την τελική του εξορία

Στη Γαλλία, στον Ιάκωβο επιτράπηκε να ζήσει στον βασιλικό πύργο (château) του Σαιν Ζερμαίν εν Λαι.[94] Η σύζυγος του Ιακώβου και μερικοί υποστηρικτές του έφυγαν μαζί του, συν τον Κόμητα του Μέλφορτ· οι περισσότεροι, αλλά όχι όλοι, ήταν Καθολικοί.[95] Το 1692 γεννήθηκε το τελευταίο παιδί, η Λουίζα Μαρία Θηρεσία.[96] Μερικοί υποστηρικτές στην Αγγλίας προσπάθησαν να αποκαταστήσουν τον Ιάκωβο στο θρόνο δολοφονώντας τον Γουλιέλμο Γ' το 1696, αλλά η συνωμοσία απέτυχε και η αντίδραση έκανε την υπόθεση του Ιακώβου λιγότερο δημοφιλή.[97] Η προσφορά του Λουδοβίκου ΙΔ' να εκλέξει τον Ιάκωβο Βασιλιά της Πολωνίας τον ίδιο χρόνο απορρίφθηκε, από φόβο μήπως η αποδοχή από τον Ιάκωβο του Πολωνικού στέμματος ίσως (στο μυαλό των Άγγλων) τον καθιστούσαν ανίκανο να είναι Βασιλιάς της Αγγλίας. Αφού ο Λουδοβίκος κατέληξε σε ειρήνη με τον Γουλιέλμο το 1697, έπαυσε να προσφέρει πολλά προς βοήθεια του Ιακώβου.[98]

Κατά τα τελευταία του έτη, ο Ιάκωβος έζησε σε μια αυστηρή μετάνοια.[99] Έγραψε ένα μνημόνιο για το γιο του συμβουλεύοντας τον να κυβερνήσει την Αγγλία, συγκεκριμενοποιώντας ότι οι Καθολικοί θα έπρεπε να έχουν έναν Υπουργό, έναν Επίτροπο του Θησαυροφυλακίου, τον Υπουργό Πολέμου, με την πλειοψηφία των αξιωματούχων στο στρατό.[100] Πέθανε από εγκεφαλική αιμορραγία στις 16 Σεπτεμβρίου 1701 στο Σαιν Ζερμαίν εν Λαιυέ.[101] Το σώμα του απλώθηκε να αναπαυθεί σε ένα φέρετρο στο Παρεκκλήσι του Αγίου Εδμούνδου στην Εκκλησία των Άγγλων Βενεδικτίνων στην Rue St. Jacques στο Παρίσι, με επικήδειο λόγο από τον Ανρί-Εμμανουέλ ντε Ροκέτ.[101] Το 1734, ο Αρχιεπίσκοπος του Παρισιού άκουσε στοιχεία προς υποστήριξη της αγιοποίηση του Ιακώβου, αλλά δεν βγήκε τίποτα από αυτό.[101] Κατά την Γαλλική Επανάσταση, ο τάφος του Ιακώβου καταστράφηκε και τα ερείπια του διασκορπίσθηκαν.[102] Την εποχή του θανάτου του, ήταν το τελευταίο επιζόν τέκνο του Καρόλου Α' και της Βασίλισσας Ενριέττας Μαρίας.

[Επεξεργασία] Διαδοχή

Ο γιος του Ιακώβου ήταν γνωστός ως "Ιάκωβος Γ' και Η'" στους υποστηρικτές του, και "Ο Πρεσβύτερος Μνηστήρας" στους εχθρούς του

Η νεότερη κόρη του Ιακώβου Άννα ανέβηκε στο θρόνο όταν ο Γουλιέλμος πέθανε το 1702. Ο Νόμος της Διευθέτησης όριζε ότι, αν η γραμμή διαδοχής που εγκαθιδρύθηκε στη χάρτα των Δικαιωμάτων διαταρασσόταν, τότε το στέμμα θα πήγαινε σε μια Γερμανίδα εξαδέλφη, την Σοφία, Εκλέκτορα του Ανόβερου, και στους Προτεστάντες διαδόχους της.[103] Έτσι, όταν η Άννα πέθανε το 1714 (λιγότερο από δύο μήνες μετά τον θάνατο της Σοφίας), το στέμμα κληροδοτήθηκε στον Γεώργιο Α', γιο της Σοφίας, τον Εκλέκτορα του ανόβερου και δεύτερο εξάδελφο της Άννας.[103]

Ο γιος του Ιακώβου Ιάκωβος Φραγκίσκος Εδουάρδος αναγνωρίσθηκε ως Βασιλιάς με τον θάνατο του πατέρα του από τον Λουδοβίκο ΙΔ' της Γαλλίας και οι εναπομείναντες υποστηρικτές του Ιακώβου (αργότερα γνωστοί ως Ιακωβίτες) ως "Ιάκωβος Γ' και Η'."[104] Οδήγησε μια εξέγερση στην Σκωτία το 1715 αμέσως μετά την άνοδο του Γεωργίου Α', αλλά ηττήθηκε.[105] Οι Ιακωβίτες εξεγέρθηκαν πάλι το 1745 οδηγούμενοι από τον Κάρολο Εδουάρδο Στιούαρτ, εγγονό του Ιακώβου Β', και πάλι ηττήθηκαν.[106] Από τότε, καμία σοβαρή προσπάθεια να παλινορθωθούν οι Στιούαρτ δεν έχει γίνει. Οι διεκδικήσεις του Καρόλου πέρασαν στον νεότερο αδελφό του Χένρι Μπένεντικτ Στιούαρτ, τον Dean of the College of Cardinals της Καθολικής Εκκλησίας.[107] Ο Χένρι ήταν ο τελευταίος από τους νόμιμους απογόνους του Ιακώβου, και κανένας συγγενής δεν έχει δημοσίως αναγνωρίσει την Ιακωβιτική διεκδίκηση από τόν θάνατό του το 1807.[108]

[Επεξεργασία] Τίτλοι, προσφωνήσεις και εμβλήματα

[Επεξεργασία] Τίτλοι και προσφωνήσεις

  • 14 Οκτωβρίου 1633 – 27 Ιανουαρίου 1644: προσφωνείτο Δούκας της Υόρκης[109]
  • 27 Ιανουαρίου 1644 – 6 Φεβρουαρίου 1685: Ο Δούκας της Υόρκης[109]
  • 10 Μαΐου 1659 – 6 Φεβρουαρίου 1685: Ο Κόμης του Ούλστερ[109]
  • 31 Δεκεμβρίου 1660 – 6 Φεβρουαρίου 1685: Ο Δούκας του Όλμπανυ
  • πριν τις 6 Φεβρουαρίου 1685: Αυτού Βασιλική Υψηλότητα[110]
  • 6 Φεβρουαρίου 1685 – 16 Σεπτεμβρίου 1701: Η Αυτού Μεγαλειότητα Ο Βασιλιάς

Η επίσημη προσφώνηση του Ιακώβου στην Αγγλία ήταν "Ιάκωβος ο Δεύτερος, με τη Χάρη του Θεού, Βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας, της Γαλλίας και της Ιρλανδίας, Υπερασπιστής της Πίστης, κλπ." Η διεκδίκηση προς τη Γαλλία ήταν μόνο ονμαστική, and was asserted by every English King from Edward III to George III, regardless of the amount of French territory actually controlled. In Scotland, he was "James the Seventh, by the Grace of God, King of Scotland, England, France and Ireland, Defender of the Faith, etc."[111]

James was created "Duke of Normandy" by King Louis XIV of France on 31 December 1660.[109]

[Επεξεργασία] Τιμητικές διακρίσεις

[Επεξεργασία] Έμβλημα

Half-Crown coin of James II, 1686

Prior to his accession, James's coat of arms was the royal arms (which he later inherited), differenced by a label of three points Ermine.[112] His arms as King were: Quarterly, I and IV Grandquarterly, Azure three fleurs-de-lis Or (for France) and Gules three lions passant guardant in pale Or (for England); II Or a lion rampant within a double tressure flory-counter-flory Gules (for Scotland); III Azure a harp Or stringed Argent (for Ireland).

See adjacent text
Coat of arms of James II of England  
Coat of arms of James VII in Scotland  



[Επεξεργασία] Απόγονοι

Κύριο λήμμα: Απόγονοι του Ιακώβου Β' της Αγγλίας
Τέκνα του Ιακώβου Β' της Αγγλίας

[Επεξεργασία] Πρόγονοι

[Επεξεργασία] Παραπομπές

  1. ↑ 1,0 1,1 Στη Σκωτία, καλούνταν Ιάκωβος Ζ', καθώς υπήρξαν έξι προηγούμενοι βασιλείς αυτού του έθνους με το όνομα Ιάκωβος.
  2. ↑ Ένας ισχυρισμός σε πολλές πηγές ότι ο Ιάκωβος Β' πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 1701 (17 Σεπτεμβρίου 1701 New Style) μπορεί να καταλήξει σε έναν λάθος υπολογισμό από έναν συγγραφέα του ανώνυμου "An Exact Account of the Sickness and Death of the Late King James II, as also of the Proceedings at St. Germains thereupon, 1701, in a letter from an English gentleman in France to his friend in London" (Somers Tracts, ed. 1809–1815, XI, pp. 339–342). Η περιγραφή γράφει: "Και την Παρασκευή της 17ης τρέχοντος, περίπου στις τρεις το απόγευμα, ο βασιλιάς πέθανε, την ημέρα που πάντα ήταν στη μνήμη του πάθους του ευλογημένου Σωτήρα μας, την ημέρα που πάντα απελάμβανε να πεθάνει, και την ένατη ώρα, σύμφωνα με την Ιουδαϊκή περιγραφή, όταν ο Σωτήρας μας σταυρώθηκε." Καθώς η 17η Σεπτεμβρίου 1701 New Style πέφτει σε Σάββατο και ο συγγραφέας επιμένει ότι ο Ιάκωβος πέθανε Παρασκευή, "την μέρα που πάντα ήθελε να πεθάνει", μια μοιραία κατάληξη είναι ότι ο συγγραφέας υπολόγισε λάθος την ημερομηνία που αργότερα έκανε σε διάφορα έργα αναφοράς. Βλέπε "English Historical Documents 1660–1714", ed. by Andrew Browning (London and New York: Routledge, 2001), 136–138.
  3. ↑ Tο Κοινοβούλιο της Σκωτίας θεώρησε ότι ο Ιάκωβος είχε παραιτηθεί στις 11 Δεκεμβρίου 1688. Tο Κοινοβούλιο της Σκωτίας στις 11 Aπριλίου 1689 κήρυξε ότι είχε χάσει τον θρόνο.
  4. ↑ Miller, 1
  5. ↑ 5,0 5,1 Callow, 31
  6. ↑ Callow, 34
  7. ↑ Miller, 10; Callow, 101
  8. ↑ Callow, 36
  9. ↑ Callow, 42; Miller, 3
  10. ↑ Callow, 45
  11. ↑ Callow, 48–50
  12. ↑ 12,0 12,1 Royle, 517
  13. ↑ 13,0 13,1 Miller, 16–17
  14. ↑ Miller, 19–20
  15. ↑ Miller, 19–25
  16. ↑ Miller, 22–23
  17. ↑ Miller, 24
  18. ↑ Miller, 25
  19. ↑ Callow, 89
  20. ↑ Callow, 90
  21. ↑ Miller, 44
  22. ↑ 22,0 22,1 22,2 22,3 22,4 Miller, 44–5.
  23. ↑ Waller, 49–50
  24. ↑ Miller, 46.
  25. ↑ Miller, 45–46.
  26. ↑ Miller, 46. Ο Σάμιουελ Πέπυς διέσωσε στο ημερολόγιό του ότι ο Ιάκωβος "κοίταζε άκρως την γυναίκα μου". Αυτόθι. James's taste in women was often maligned, with Gilbert Burnet famously remarking that James's mistresses must have been "given him by his priests as a penance." Miller, 59.
  27. ↑ Callow, 101.
  28. ↑ Callow, 104.
  29. ↑ Miller, 42.
  30. ↑ Miller, 43–4.
  31. ↑ Spelling modernised for clarity; quoted by Adrian Tinniswood (2003). 80. By Permission of Heaven: The Story of the Great Fire of London. London: Jonathan Cape.
  32. ↑ Miller, 58–59; Callow, 144–145. Callow writes that Anne "made the greatest single impact upon his thinking" and that she converted shortly after the Restoration, "almost certainly before her husband". Ibid., 144.
  33. ↑ Callow, 143–144; Waller, 135
  34. ↑ Callow, 149
  35. ↑ 35,0 35,1 Miller, 69–71
  36. ↑ Kenyon, 385
  37. ↑ Waller, 92
  38. ↑ Waller, 16–17
  39. ↑ Miller, 73
  40. ↑ Turner, 110–111
  41. ↑ Waller, 30–31
  42. ↑ Miller, 84; Waller, 94–97. According to Turner, James's reaction to the agreement was "The King shall be obeyed, and I would be glad if all his subjects would learn of me to obey him". Turner, 132.
  43. ↑ Miller, 87
  44. ↑ Miller, 99–105
  45. ↑ Harris, 74
  46. ↑ Miller, 93–95
  47. ↑ Miller, 103–104
  48. ↑ Miller, 90
  49. ↑ Miller, 87–91
  50. ↑ Miller, 95
  51. ↑ Miller, 98–99
  52. ↑ Miller, 89; Callow, 180–183
  53. ↑ 53,0 53,1 53,2 53,3 Miller, 115–116
  54. ↑ Miller, 116; Waller, 142–143
  55. ↑ Miller, 116–117
  56. ↑ Miller, 117
  57. ↑ Miller, 118–119
  58. ↑ 58,0 58,1 Miller, 120–121
  59. ↑ Harris, 45. Η Αγγλική στέψη έστεψε τον Ιάκωβο μόνο Βασιλιά της Αγγλίας και της Ιρλανδίας· ο Ιάκωβος δεν στέφθηκε ποτέ στη Σκωτία, αλλά κηρύχθηκε Βασιλιάς της Σκωτίας περίπου την ίδια περίοδο.
  60. ↑ Miller, 121
  61. ↑ Harris, 44–45
  62. ↑ Miller, 123
  63. ↑ Miller, 140–143; Harris, 73–86
  64. ↑ Miller, 139–140
  65. ↑ 65,0 65,1 Harris, 75–76
  66. ↑ 66,0 66,1 Miller, 142–143
  67. ↑ Harris, 95–100
  68. ↑ Miller, 146–147
  69. ↑ Macaulay, 349-50.
  70. ↑ Macaulay, 242; Harris, 480-481. Covenanters, as they did not recognise James (or any uncovenanted king) as a legitimate ruler, would not petition James for relief from the penal laws.
  71. ↑ Macaulay, 242
  72. ↑ Macaulay, 242; Harris, 70
  73. ↑ 73,0 73,1 Macaulay, 385-86; Turner, 373
  74. ↑ Harris, 258–259
  75. ↑ Harris, 260–262; Prall, 312
  76. ↑ Miller 186–187; Harris, 269–272
  77. ↑ Harris, 271–272; Ashley, 110–111
  78. ↑ Gregg, Edward. Queen Anne. Yale University Press (2001), 58.
  79. ↑ Waller, 43–46; Miller, 186–187
  80. ↑ Ashley, 201–202
  81. ↑ 81,0 81,1 Miller, 190–196
  82. ↑ Waller, 236–239.
  83. ↑ Miller, 201–203
  84. ↑ 84,0 84,1 Miller, 205–209
  85. ↑ Miller, 209. Harris, 320–328, analyses the legal nature of the abdication; James did not agree that he had abdicated.
  86. ↑ Devine, 3; Harris, 402–407
  87. ↑ Ashley, 206–209; Harris, 329–348
  88. ↑ Harris, 349–350
  89. ↑ Miller, 222–224
  90. ↑ Miller, 226–227
  91. ↑ Harris, 440
  92. ↑ 92,0 92,1 Harris, 446–449
  93. ↑ Szechi, Daniel (1994). The Jacobites, Britain and Europe, 1688-1788. 48: Manchester University Press. ISBN 0719037743. 
  94. ↑ Miller, 235
  95. ↑ Miller, 235–236
  96. ↑ SCOTTISH ROYAL LINEAGE - THE HOUSE OF STUART Part 4 of 6 online at burkes-peerage.net (accessed 9 February 2008)
  97. ↑ Miller, 238; Waller, 350
  98. ↑ Miller, 239
  99. ↑ Miller, 234–236
  100. ↑ Macaulay, 445
  101. ↑ 101,0 101,1 101,2 Miller, 240
  102. ↑ Miller, 240; Waller, 401; MacLeod, 349. MacLeod and Waller say all of James's remains were lost. McFerran says parts of his bowel sent to the parish church of St. Germain-en-Laye were rediscovered in 1824 and are the only known remains left. The English Illustrated Magazines article on St. Germain from September 1901 concurs.
  103. ↑ 103,0 103,1 Harris, 493
  104. ↑ MacLeod, 349
  105. ↑ MacLeod 361–363
  106. ↑ MacLeod, 365–371
  107. ↑ MacLeod, 371–372
  108. ↑ MacLeod, 373–374
  109. ↑ 109,0 109,1 109,2 109,3 109,4 Weir, Alison (1996). 258. Britain's Royal Families: The Complete Genealogy. Revised Edition. Random House, London. ISBN 0-7126-7448-9.
  110. ↑ Πρότυπο:London Gazette;
    Πρότυπο:London Gazette;
    Πρότυπο:London Gazette
  111. ↑ Πρότυπο:London Gazette
  112. ↑ Marks of Cadency in the British Royal Family
  113. ↑ Stuart, Catherine Laura
  114. ↑ Stuart, Charles of Cambridge, Duke of Cambridge
  115. ↑ Stuart, Charlotte Maria

[Επεξεργασία] Πηγές

  • Ashley, Maurice, The Glorious Revolution of 1688, Charles Scribner's Sons, New York, 1966. ISBN 0-340-00896-2.
  • Belloc, Hilaire, James the Second, J.B. Lippincott Co, Philadelphia 1928, popular; Catholic perspective
  • Callow, John, The Making of King James II: The Formative Years of a King, Sutton Publishing, Ltd, Thrupp, Stroud, Gloucestershire, 2000. ISBN 0-7509-2398-9.
  • Clarke, James S. (Editor), The Life of James II, London, 1816
  • Dekrey, Gary S. "Between Revolutions: Re-appraising the Restoration in Britain," History Compass 2008 6(3): 738-773,
  • Devine, T. M., The Scottish Nation 1700-2007, Penguin Books, London, 2006. ISBN 0-14-102769-X
  • Glassey, Lionel, ed. The Reigns of Charles II and James VII and II (1997)
  • Goodlad, Graham. " Before the Glorious Revolution: The Making of Absolute Monarchy?," History Review. Issue: 58; 2007. pp 10+. Examines the Controversies Surrounding the Development of Royal Power under Charles II and James II. in Questia
  • Hallam, Henry, The Constitutional History of England from the Accession of Henry VII to the Death of George II, W. Clowes & Sons, London, 1855.
  • Harris, Tim, Revolution: The Great Crisis of the British Monarchy, 1685–1720, Penguin Books, Ltd., 2006. ISBN 0-7139-9759-1.
  • "James II," Encyclopædia Britannica, 11th ed. London, 1911: Cambridge University Press.
  • Kenyon, J.P., The Stuart Constitution 1603–1688, Documents and Commentary, 2d ed., Cambridge University Press, Cambridge 1986. ISBN 0-521-31327-9.
  • MacLeod, John, Dynasty, the Stuarts, 1560–1807, Hodder and Stoughton, London 1999. ISBN 0-340-70767-4.
  • Macaulay, Thomas Babington, The History of England from the Accession of James the Second. Popular Edition in Two Volumes. Longmans, London 1889.
  • Miller, John. James II (3rd ed. 2000) excerpt and text search, Miller sees James as more interested in his own survival and tolerance for Catholics and suggests he did not have a grand plan to Catholicize England
  • Miller, John. The Stuarts (2004), 320pp; standard scholarly survey
  • Miller, John. The Glorious Revolution, (2nd ed. 1997) excerpt and text search
  • McFerran, Noel S. (2003). "James II and VII."
  • Mullett, M. James II and English Politics 1678-1688 (1993) excerpt and text search
  • Pincus, Steve. 1688: The First Modern Revolution (2009) excerpt and text search, influential new interpretation
  • Prall, Stuart, The Bloodless Revolution: England, 1688, Anchor Books, Garden City, New York 1972.
  • Royle, Trevor, The British Civil Wars: The Wars of the Three Kingdoms, 1638–1660, Little, Brown, 2004. ISBN 0-312-29293-7.
  • Sowerby, Scott, "Of Different Complexions: Religious Diversity and National Identity in James II's Toleration Campaign," English Historical Review, vol. 124 (2009), pp. 29-52.
  • Speck, W.A. James II (2002), argues James did not seek to impose Catholicism, but his ambitions went far beyond equal treatment for Catholics.
  • Turner, Francis C., James II, Eyre and Spottiswoode, London, 1948
  • Waller, Maureen, Ungrateful Daughters: The Stuart Princesses who Stole Their Father's Crown, Hodder & Stoughton, London, 2002. ISBN 0-312-30711-X.

[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι



Ιάκωβος Β' της Αγγλίας
Γέννηση: 14 Οκτωβρίου 1633 Θάνατος: 16 Σεπτεμβρίου 1701
Βασιλικοί τίτλοι
Προκάτοχος
Κάρολος Β'		 Βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας
1685–1688		 Κενό
Τελευταίος που έφερε τον τίτλο ήταν
Γουλιέλμος Γ'/Β' και Μαίρη Β'
Επίτιμοι τίτλοι
Προκάτοχος
The Earl of Winchilsea		 Lord Warden of the Cinque Ports
1660–1673		 Διάδοχος
John Beaumont
Πολιτικά αξιώματα
Κενό Λόρδος Αρχιναύαρχος
1660–1673		 Διάδοχος
Κάρολος Β'
Προκάτοχος
Ο Δούκας του Λέννοξ		 Λόρδος Αρχιναύαρχος της Σκωτίας
1673–1701		 Διάδοχος
Ο Δούκας του Ρίτσμοντ
Προκάτοχος
The Duke of Lauderdale		 Lord High Commissioner to the Parliament of Scotland
1680–1685		 Διάδοχος
Ο Δούκας του Κουήνσμπερρυ
Προκάτοχος
Κάρολος Β'		 Λόρδος Αρχιναύαρχος
1685–1688		 Διάδοχος
Γουλιέλμος Γ'
Τίτλοι σε διεκδίκηση
Απώλεια τίτλου
Εκθρονίσθηκε στην Ένδοξη Επανάσταση
 — ΚΑΤ' ΟΝΟΜΑ —
Βασιλιάς της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας
1688–1701		 Διάδοχος
James III


π • σ • ε
Άγγλοι μονάρχες
Βασίλειο των
Άγγλων
886–1066
Βασίλειο της
Αγγλίας
1066–1649
Κοινοπολιτεία της
Αγγλίας, Σκωτίας και Ιρλανδίας
1653–1659
Βασίλειο της
Αγγλίας
1660–1707
Flag of England.svg

Κάρολος Β΄3  · Ιάκωβος Β΄3  · Γουλιέλμος Γ΄ και Μαίρη Β΄3  · Άννα3
1Επικυρίαρχος της Βρετανίας. 2Επίσης κυβερνήτης της Ιρλανδίας. 3Επίσης κυβερνήτης της Σκωτίας. 4Λόρδος Προστάτης.
Συζητήσιμοι ή αμφισβητήσιμοι κυβερνήτες είναι με πλάγια γράμματα.
π • σ • ε
Πίκτοι και Σκώτοι Μονάρχες
Μονάρχες των Πικτών
(παραδοσιακοί)
Flag of Scotland.svg
Ντρεστ Α' · Τάλορκ Α' · Νέχταν Α' · Ντρεστ Β' · Γκάλαν · Ντρεστ Γ' · Ντρεστ Δ' · Γκάρτναιτ Α' · Καίλτραμ · Τάλορκ Β' · Ντρεστ Ε' · Γκάλαμ Κεννάλαθ · Μπρίντει Α' · Γκάρτναιτ Β' · Νέχταν Β' · Cinioch · Γκάρτναιτ Γ' · Μπρίντει Β' · Τάλορκ Γ' · Τάλοργκαν Α' · Γκάρτναιτ Δ' · Ντρεστ ΣΤ' · Μπρίντει Γ' · Τάραν · Μπρίντει Δ' · Νέχταν Γ' · Ντρεστ Ζ' · Άλπιν Α' · Όνγκους Α' · Μπρίντει Ε' · Κίνοντ Α' · Άλπιν Β' · Τάλοργκαν Β' · Ντρεστ Η' · Κόναλλ · Κωνσταντίνος (I) · Όνγκους Β' · Ντρεστ Θ' · Ουούεν · Ούουραντ · Μπρίντει ΣΤ' · Κίνιοντ Β' · Μπρίντει Ζ' · Ντρεστ Ι'
Κατάλογος Σκώτων μοναρχών
Royal Arms of the Kingdom of Scotland.svg
Κένεθ Α' · Ντόναλντ Α' · Κωνσταντίνος Α' · Εντ μακ Κένεθ · Γκίρικ · Έοχεντ μακ Ρουν (υπό αμφισβήτηση) · Ντόναλντ Β΄ · Κωνσταντίνος Β' · Μάλκολμ Α' · Ίντουλφ · Νταφ · Κόλιν · Όλαφ · Kένεθ Β' · Κωνσταντίνος Γ' · Κένεθ Γ' · Μάλκολμ Β' · Ντάνκαν Α' · Μάκμπεθ · Λούλαχ · Μάλκολμ Γ' · Ντόναλντ Γ΄ · Ντάνκαν Γ΄ · Ντόναλντ Γ' · Έντγκαρ · Αλέξανδρος Α' · Δαβίδ Α' · Μάλκολμ Δ΄ · Γουλιέλμος Α' · Αλέξανδρος Β' · Αλέξανδρος Γ' · Μαργαρίτα (υπό αμφισβήτηση)  · Ιωάννης Α' · Ροβέρτος Α' · Δαβίδ Β΄ · Ροβέρτος Β΄ · Ροβέρτος Γ΄ · Ιάκωβος Α΄ · Ιάκωβος Β΄ · Ιάκωβος Γ΄ · Ιάκωβος ΣΤ΄ · Ιάκωβος Ε΄ · Μαρία Α΄ · Ιάκωβος ΣΤ΄* · Κάρολος Α΄* · Κάρολος Β΄ · Κάρολος Β΄* · Ιάκωβος Ζ΄* · Μαρία Β΄* · Γουλιέλμος Γ΄* · Άννα*
π • σ • ε
Δούκες του Άλμπανυ
π • σ • ε
Δούκες της Υόρκης
Wikipedia-logo.png Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα James II of England της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Ιάκωβος_Β%27_της_Αγγλίας&oldid=3345284"
Προσωπικά εργαλεία
Περιοχές ονομάτων

Παραλλαγές
Ενέργειες
Πλοήγηση
Συμμετοχή
Εκτύπωση/εξαγωγή
Εργαλειοθήκη
Άλλες γλώσσες