Η Νύχτα του Κυνηγού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η Νύχτα του Κυνηγού
The Night of the Hunter
User-203097 1164596102.jpg
Σκηνοθεσία Τσαρλς Λότον
Παραγωγή Πολ Γκρέγκορι
Σενάριο Τσαρλς Λότον
Τζέιμς Άγκι
Ντέιβις Γκραμπ (μυθιστόρημα)
Πρωταγωνιστές Ρόμπερτ Μίτσαμ
Σέλλεϊ Γουίντερς
Λίλιαν Γκις
Κυκλοφορία 1955
Πρώτη προβολή Country flag 29/9/1955
Μουσική Γουόλτερ Σούμαν
Διάρκεια 93 λεπτά
Γλώσσα Aγγλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Η Νύχτα του Κυνηγού (αγγλ. The Night of the Hunter) γνωστή και ως Ο Θανατοποινίτης με το Σημάδι είναι ταινία τρόμου και Φιλμ νουάρ παραγωγής 1955 σε σκηνοθεσία Τσαρλς Λότον και με πρωταγωνιστές τους Ρόμπερτ Μίτσαμ, Σέλλεϊ Γουίντερς και Λίλιαν Γκις[1]. Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ντέιβις Γκραμπ, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη ο Τσαρλς Λότον κι ο Τζέιμς Άγκι. Η ταινία, όπως και το μυθιστόρημα βασίζονται στην αληθινή ιστορία του εγκληματία Χάρι Πάουερς, που καταδικάστηκε σε απαγχονισμό το 1932 για τη δολοφονία δυο γυναικών και τριών παιδιών.

Υπόθεση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ένας άνδρας ο Χάρι Πάουελ (Ρόμπερτ Μίτσαμ), κάνει τους άλλους να πιστέψουν ότι είναι ιεροκήρυκας. Στην πραγματικότητα όμως πρόκειται για ένα ψυχοπαθή δολοφόνο, ο οποίος προσεγγίζει γυναίκες οι οποίες έχουν χηρέψει αποσκοπώντας στην περιούσια τους. Όταν πια έχει πάρει αυτό που θέλει τις σκοτώνει. Το επόμενο του θύμα είναι μια γυναίκα (Σέλλεϊ Γουίντερς) της οποίας ο άνδρας εκτελέστηκε πρόσφατα για ληστεία και φόνο. Ο άνδρας της πριν τον συλλάβουν είχε αφήσει, εν αγνοία της, τα χρήματα της ληστείας στα δυο μικρά τους παιδιά. Όταν ο Πάουελ ενημερώνεται για την ύπαρξη των χρημάτων, ξεγελά και παντρεύεται τη χήρα και ξεκινά το παιχνίδι της γάτας και του ποντικού με τα δυο μικρά παιδιά της.

Πληροφορίες[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πρώτο και μοναδικό σκηνοθετικό εγχείρημα του ηθοποιού Τσαρλς Λότον η ταινία ήταν παταγώδης αποτυχία κατά την πρώτη της προβολή. Με την πάροδο του χρόνου η ταινία έλαβε τεράστια φήμη ώστε σήμερα να θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του παγκοσμίου κινηματογράφου. Μετά την αποτυχία της ταινίας, ο Λότον δεν ασχολήθηκε ξανά με τη σκηνοθεσία[1]. Πρώτη επιλογή για το ρόλο του ιεροκήρυκα Χάρι Πάουελ ήταν ο Γκάρι Κούπερ, αλλά αρνήθηκε να συμμετάσχει στην ταινία και τη θέση του πήρε ο Ρόμπερτ Μίτσαμ. Στην ταινία συμμετείχε και ο θρύλος του βωβού κινηματογράφου Λίλιαν Γκις στο ρόλο της ηλικιωμένης κυρίας που θα πάρει τα παιδιά υπό την προστασία της.

Ο Τσαρλς Λότον συνεργάστηκε με τον σεναριογράφο Τζέιμς Άγκι και το αποτέλεσμα ήταν μια ταινία επηρεασμένη από τον εξπρεσιονισμό των γερμανικών ταινιών της δεκαετίας του '20[2]. Η μουσική επένδυση της ταινίας έγινε από τον Γουόλτερ Σούμαν, ο οποίος με τη βοήθεια του Λότον συνέθεσε ένα μουσικό θέμα με νοσταλγικά και εξπρεσιονιστικά περάσματα.

Το στυλ και τα μοτίβα της ταινίας πηγάζουν από το γερμανικό εξπρεσιονισμό (αλλόκοτες σκιές, σουρεαλιστικά σετ και παράξενες γωνίες λήψης) για να δημιουργήσουν ένα απλουστευμένο και διαταραγμένο κλίμα που αντανακλά στην ψυχοσύνθεση και την προσωπικότητα του Χάρι Πάουελ, στους εφιαλτικούς φόβους των παιδιών και στη γλυκύτητα της Ρέιτσελ που πρόκειται να τους προσφέρει σωτηρία και λύτρωση.

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο κριτικός κινηματογράφου Ρόμπερτ Έμπερτ, έγραψε για την ταινία: Πρόκειται για μια από τις τρομακτικότερες ταινίες όλων των εποχών, με έναν κακοποιό που μένει χαραγμένος στη μνήμη και μια μουσική επένδυση που σε στοιχειώνει ακόμη... τέσσερις δεκαετίες αργότερα[3].

Διαχρονικότητα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου κατέταξε την ταινία στην 34η θέση, στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών. Επίσης κατέταξε τον Χάρι Πάουελ του Ρόμπερτ Μίτσαμ στην 29η θέση στη λίστα με τους κινηματογραφικούς κακούς.

Το περιοδικό κινηματογράφου Empire κατέταξε την ταινία στην 71η θέση στη λίστα με τις καλύτερες ταινίες όλων των εποχών[4].

Η ταινία επηρέασε μεταγενέστερους κινηματογραφιστές όπως ο Ντέιβιντ Λιντς, ο Μάρτιν Σκορσέζε, ο Τέρενς Μάλικ, ο Τζιμ Τζάρμους, ο Σπάικ Λι, ο Ρομπ Ζόμπι και οι Αδερφοί Κοέν.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 Burgess Meredith is credited as director of the film The Man on the Eiffel Tower[1]. Laughton and Irving Allen also directed but are not credited.
  2. The Night of the Hunter: Not Noir http://www.filmsnoir.net.
  3. Roger Ebert (November 24, 1996). «The Night of the Hunter (1955)». rogerebert.suntimes.com. http://rogerebert.suntimes.com/apps/pbcs.dll/article?AID=/19961124/REVIEWS08/401010344/1023. 
  4. The 500 Greatest Films Of All Time - The Night of the Hunter Empire.