Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων (1951)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων ονομάζεται αμερικανική ταινία κινουμένων σχεδίων του 1951, παραγωγής του Ουώλτ Ντίσνεϊ και βασισμένη στα έργα του Λιούις Κάρολ Οι Περιπέτειες της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων και Μες στον καθρέφτη και τι βρήκε η Αλίκη εκεί. Ήταν η δέκατη τρίτη κλασική ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της Ντίσνεϋ. Η πρώτη προβολή της ταινίας έγινε στο Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη στις 26 Ιουλίου 1951 από την RKO Radio Pictures. Η ταινία, την οποία επιμελήθηκε ο ίδιος ο Ντίσνεϊ, θεωρείται από τις πιο καλοσχεδιασμένες ταινίες της ιστορίας των στούντιο Ντίσνεϊ, αν και την εποχή που βγήκε οι κριτικές ήταν εναντίον της, ιδιαίτερα στη Βρετανία, πατρίδα του Κάρολ.

Παραγωγή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ντίσνεϊ είχε ασχοληθεί με τα έργα του Κάρολ από την εποχή που ήταν παραγωγός στο Κάνσας Σίτι. Το τελευταίο από τα έργα του εκεί (1923)ονομαζόταν Alice's Wonderland, αλλά εμπορικά ήταν αποτυχημένο. Πρωταγωνίστρια ήταν η Virginia Davis ενώ παρεμβάλλονταν χαρακτήρες καρτούν. Με την δημιουργία των Disney Brothers Studio ξεκίνησε, με την βοήθεια του M. J. Winkler, μία σειρά που βασιζόταν στο προηγούμενο έργο του, με τον τίτλο Alice Comedies. Από το 1924 έως το 1926 γυρίστηκαν 50 επεισόδια για τη σειρά. Η σειρά σημείωσε επιτυχία και καταξίωσε τον Ντίσνεϊ ως παραγωγό.

Τα επόμενα χρόνια ο Ντίσνεϊ προσπάθησε να δημιουργήσει μία ταινία με βάση την αρχική του ιδέα, δηλαδή συνδυασμό ηθοποιών και κινουμένων σχεδίων. Προσπάθησε για αυτό το 1933, αλλά η Paramount Pictures κυκλοφόρησε εκείνη την χρονιά τη δική της έκδοση της Αλίκης στη Χώρα των Θαυμάτων. Το 1938 η Disney Films κατοχύρωσε τον τίτλο Alice in Wonderland για τη δημιουργία ταινίας, αλλά ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και η παραγωγή των ταινιών Πινόκιο, Φαντασία και Μπάμπι δεν άφησαν την ταινία να ολοκληρωθεί άμεσα. Τελικά, μετά και από μία αποτυχημένη απόπειρα για μία ταινία με συνδυασμό ηθοποιών και κινούμενων σχεδίων, (με τον τρόπο που εμφανίζονται στη ταινία του Οι τρεις Καμπαλέρος) το 1945, η ταινία βγήκε στις αίθουσες το 1951, ολόκληρη με μόνο κινούμενα σχέδια.

Σε σχέση με τις μέχρι τότε ταινίες του, αυτή δεν βασιζόταν τόσο στο θέαμα και τη μουσική (όπως στη Φαντασία και στους Τρεις Καμπαλέρος). Επίσης διάλεξε να μην βασιστεί στις διάσημη εικονογράφηση του σερ John Tenniel. Στη ταινία, η ζωγράφος Mary Blair που δημιούργησε τον κόσμο της Χώρας των Θαυμάτων στη ταινία, χρησιμοποίησε στοιχεία του Μοντερνισμού. Έτσι κάποιος μπορεί εύκολα να ξεχωρίσει ότι αυτός ο κόσμος προέρχεται από την συγκεκριμένη ταινία, ενώ δεν μοιάζει καθόλου με τον πραγματικό. Η χρησιμοποίηση των χρωμάτων είναι από τα πιο αναγνωρίσιμα χαρακτηριστικά της ταινίας.

Θέλοντας να διατηρήσει κάποια από τα στοιχεία του Κάρολ, ο Ντίσνεϊ δημιούργησε τραγούδια για την ταινία που βασίζονται σε ποιήματα και σε στοίχους του έργου του Κάρολ. Η ταινία περιέχει τα περισσότερα τραγούδια από κάθε άλλη του Ντίσνεϊ, αλλά πολλά από αυτά διαρκούν μόνο ελάχιστα δευτερόλεπτα και περιέχουν μόνο λίγες λέξεις. Το πρωτότυπο τραγούδι που η Αλίκη θα τραγουδούσε στη αρχή της ταινίας, δεν χρησιμοποιήθηκε τελικά σε αυτή, αλλά η μελωδία του χρησιμοποιήθηκε στη ταινία Πήτερ Παν, στο τραγούδι "The Second Star to the Right". Το τραγούδι των τίτλων γράφτηκε από τον Sammy Fain και αργότερα ο πιανίστας Bill Evans δημιούργησε από αυτό το "Sunday at the Village Vanguard".

Επανακυκλοφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Την δεκαετία του '70, μετά και την κυκλοφορία του Yellow Submarine, η ταινία ξαναήλθε στο προσκήνιο. Η ταινία προβλήθηκε ξανά το 1974 και αναγνωρίστηκε σαν ένα "ψυχεδελικό" φιλμ, ενώ μια δεύτερη επανακυκλοφορία έγινε το 1981.

Κριτικές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι αλλαγές που έγιναν στο πρωτότυπο σχολιάστηκαν αρνητικά από κριτικούς κινηματογράφου και λογοτεχνίας στη Βρετανία, ως μια Αμερικανοποίηση ενός σπουδαίου έργου της Αγγλικής λογοτεχνίας. Εμπορικά η ταινία δεν ήταν επιτυχημένη την πρώτη φορά που παρουσιάστηκε και, αν και όχι ολοκληρωτικά αποτυχημένη, δεν επανακυκλοφόρησε στο κινηματογράφο όσο ζούσε ο Ντίσνεϊ. Αντίθετα προβλήθηκε από την τηλεόραση, αλλά με μια έκδοση που διαρκούσε λιγότερο από μια ώρα.

Η ταινία προτάθηκε για Όσκαρ καλύτερου μουσικού θέματος, αλλά έχασε από το "Ένας Αμερικανός στο Παρίσι".

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]


Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Alice in Wonderland (1951 film) της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).