Ηλιογάβαλος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ηλιογάβαλος
Elagabalo (203 o 204-222 d.C) - Musei capitolini - Foto Giovanni Dall'Orto - 15-08-2000.jpg
Προτομή του Ηλιογάβαλου στα Μουσεία Καπιτωλίου
Περίοδος εξουσίας
8 Ιουνίου 218 μέχρι 11 Μαρτίου 222.
Προκάτοχος Μακρίνος
Διάδοχος Αλέξανδρος Σεβήρος
Οίκος Δυναστεία των Σεβήρων
Γέννηση 204, Έμεσα, (Χομς)
Θάνατος 11 Μαρτίου 222
Ρώμη

Ο Ηλιογάβαλος (Λατ: Marcus Aurelius Antoninus Augustus , 203 – Μάρτιος 222) ήταν Ρωμαίος Αυτοκράτορας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Βάριος Άβιτος Βασσιανός[1], ενώ το Ηλιογάβαλος (από ορισμένους Έλληνες συγγραφείς αναφέρεται και ως Ελαγάβαλος) προήλθε από το ιερατικό του λειτούργημα. Η καταγωγή του ήταν από τη Συρία. Έμεινε στην ιστορία για την εκκεντρική και προκλητική συμπεριφορά του[2] καθώς και για την επιβολή στον ρωμαϊκό κόσμο της λατρείας του Θεού Βαλ.

Οι καταβολές και το όνομα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η μητέρα του, Ιουλία Σοαιμιάς, ήταν κόρη της Ιουλίας Μαίσα η οποία ήταν κουνιάδα του αυτοκράτορα Σεπτίμιου Σεβήρου[3]. Από την οικογένεια της μητέρας του προέρχονταν κληρονομικά οι ύπατοι-ιερείς του Θεού Ήλιου στην Έμεσα. Το όνομα του Θεού της θρησκείας αυτής ήταν Ελά Γκάμπαλ (Elah-Gabal), εξ ου και το όνομα του αυτοκράτορα (Ηλιογάβαλος).

Η ανάρρηση του στο θρόνο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Καρακάλλα (ξαδέλφου του Ηλιογάβαλου) τον διαδέχθηκε στο θρόνο ο εκλεκτός των πραιτωριανών Μακρίνος. Σε αυτή τη χρονική συγκυρία και ενώ ο Μακρίνος μόλις είχε ενθρονιστεί, η μητέρα και η γιαγιά του Ηλιογάβαλου τον παρουσίασαν ως νόθο παιδί του Καρακάλλα φροντίζοντας ταυτόχρονα να αποσπάσουν την υποστήριξη ικανών στρατευμάτων στη Συρία. Το 218 όλα τα στρατεύματα που βρίσκονταν στην Ανατολή εγκατέλειψαν τον Μακρίνο και αφού τον δολοφόνησαν επέβαλαν εκ των πραγμάτων τον Ηλιογάβαλο ως αυτοκράτορα με την έγκριση της συγκλήτου.

Η σύντομη βασιλεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η πρώτη ενέργεια του Ηλιογάβαλου ήταν να επιβάλλει τη λατρεία του Θεού Βαλ, ενώ δολοφόνησε αρκετούς υψηλόβαθμους αλλά διαφωνούντες στρατηγούς του. Ευνόησε την άνοδο σε καίρια αξιώματα, σε ανθρώπους που ξεχώριζαν για την ομορφιά και την ταπεινή καταγωγή τους. Η εν γένει εκκεντρική συμπεριφορά του και πολύ περισσότερο τα ομοφυλοφιλικά όργια στα οποία συμμετείχε προκάλεσαν τη συντηρητική κοινωνία της Ρώμης. Ως εκ τούτου αλλά και λόγω του νεαρού της ηλικίας του, η γιαγιά του Ιουλία Μαίσα είχε αρκετή εξουσία και δύναμη, ώστε να τον πείσει να ορίσει ως διάδοχό του, τον ξάδελφο του Αλέξανδρο Σεβήρο.

Το τέλος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ηλιογάβαλος γρήγορα κατανόησε ότι η απόφαση του να ορίσει διάδοχο, ήταν στην ουσία εις βάρος του, και προσπάθησε να παραμερίσει τον Αλέξανδρο. Η αντίδραση του αυτή είχε ως αποτέλεσμα να δολοφονηθεί αυτός και η μητέρα του από τη φρουρά των πραιτωριανών και να ανακηρυχθεί νέος αυτοκράτορας ο Αλέξανδρος Σεβήρος.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Λαρούς Μπριτάννικα, τόμος 26, σελίδα 357.

Παραπομπές και σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. For a detailed discussion of his nomenclature, see Leonardo de Arrizabalaga y Prado, Elagabalus: Fact or Fiction?, p. 231.
  2. Potter, David Stone (2004). The Roman Empire at Bay: Ad 180–395. Routledge. ISBN 0-415-10057-7. 
  3. Cassius Dio, Roman History LXXIX.30

Εξωτερικοί σύνδεσμοι και αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
Προηγούμενος
Μακρίνος
Αυτοκράτορας της Ρώμης
218-222
Επόμενος
Αλέξανδρος Σεβήρος



Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Elagabalus της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).