Ζυλ Νταλού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Μνημείο του Ευγένιου Ντελακρουά (1890). Έργο του Γάλλου γλύπτη Ζυλ Νταλού. Παρίσι, Κήπος του Λουξεμβούργου

Ο Ζυλ Νταλού (Jules Dalou, 31 Δεκεμβρίου 183815 Απριλίου 1902) ήταν Γάλλος γλύπτης.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζυλ Νταλού, με τη μεσολάβηση του μεγάλου Γάλλου γλύπτη Ζαν-Μπατίστ Καρπώ, έγινε δεκτός το 1854, σε ηλικία δεκαέξι ετών, στη Σχολή Καλών Τεχνών του Παρισιού κοντά στον γλύπτη Ωγκυστέν Ντυρέ (Augustin Duret). Αργότερα, συνεργάστηκε με τον Καρπώ στη διακόσμηση πολλών παρισινών μεγάρων.

Κατά την περίοδο της Κομμούνας, διορίζεται έφορος του Λούβρου. Μετά την πτώση όμως της Κομμούνας, αναγκάστηκε να αυτοεξοριστεί στην Αγγλία από το 1871 ως το 1880, όπου εργάστηκε και το έργο του εκτιμήθηκε πολύ, ώστε η βασίλισσα Βικτωρία να του δώσει μια παραγγελία για ένα παρεκκλήσιο στο Frogmore. Μετά την αμνηστία που παραχωρήθηκε, επέστρεψε στο Παρίσι και πήρε μέρος σε διαγωνισμό για το άγαλμα της Δημοκρατίας. Κερδίζει το πρώτο βραβείο στην παγκόσμια έκθεση του 1889.

Καλλιτεχνική δημιουργία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ζυλ Νταλού εργάστηκε επί μία εικοσαετία για το μνημείο «Θρίαμβος της Δημοκρατίας» (1879 – 1899, Triomphe de la Republique) στην Πλατεία του Έθνους (Place de la Nation) στο Παρίσι. Η μνημειώδης και δυναμική σύνθεση του μνημείου χαρακτηρίζεται από την επίδραση μιας μπαρόκ τεχνοτροπίας: η ανδρική μορφή πάνω σ’ ένα λιοντάρι αντιπροσωπεύει το Πνεύμα της Ελευθερίας, ο σιδηρουργός την Εργασία, η καλυμμένη μ’ ένα ένδυμα γυναίκα τη Δικαιοσύνη και η γυμνή γυναίκα την Ειρήνη. Η τέχνη του Νταλού στην αριστουργηματική αυτή γλυπτική του σύνθεση συνδυάζει το ρεαλισμό με ένα καθαρό συμβολισμό.

Ανάμεσα στα πολλά έργα του Νταλού, που βρίσκονται στο Παρίσι περιλαμβάνονται: «Μνημείο του στρατηγού Λεκλαίρ» (1895), «O Θρίαμβος του Σειληνού» (1899, Κήπος του Λουξεμβούργου), «Μνημείο του Ευγένιου Ντελακρουά» (1890, Κήπος του Λουξεμβούργου) και το ταφικό μνημείο του δημοσιογράφου του 19ου αιώνα Βικτόρ Νουάρ (1890, Κοιμητήριο Περ Λασαίζ).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

• Georges Belleiche: “Statues de Paris: Les Rues de la Rive Droite”, pp. 164- 165 & 214, Massin Editeur, Paris, 2006.

• Georges Belleiche: “Statues de Paris: Les Rues de la Rive Gauche”, pp. 15, 107, 112 & 123, Massin Editeur, Paris, 2006.

• Εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος-Λαρούς-Μπριτάνικα, λήμμα «Νταλού, Ζυλ», τόμ. 45, σελ. 405 - 406, Εκδόσεις Πάπυρος, Αθήνα, 1996.

• Χέρμπερτ Ρηντ: «Λεξικό Εικαστικών Τεχνών», λήμμα «Νταλού, Ζυλ», σελ. 228, Εκδόσεις ΥΠΟΔΟΜΗ, Αθήνα, 1986.