Ζαχαριάς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Ζαχαριάς (1759-1803) ήταν κλέφτης επί Τουρκοκρατίας.

Βιογραφικά στοιχεία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Καταγόταν από μεγάλη κλέφτικη οικογένεια του Μοριά. Κατά τον Γιάννη Βλαχογιάννη, γεννήθηκε το 1759 στη Μπάρμπιτσα και έδρασε κυρίως στη Μάνη.[1]

Ξένοι περιηγητές όπως ο Jacob Salomon Bartholdy το 1805 και ο John Shibthorp τον αναφέρουν ως τον πιο γενναίο αλλά και πιο ανήσυχο και άσπλαχνο από όλους τους ληστές. Ήταν μισητός για την αγριότητά του και τα πάθη του και θαυμαστός για την τόλμη του, φαίνεται μάλιστα πως είχε ασκήσει και την πειρατεία, όπως οι περισσότεροι Μανιάτες.[1] Το κλέφτικο τραγούδι Του Ζαχαριά (στην εκδοχή που παραδίδεται από τον Κλωντ Φωριέλ) αναφέρει έναν προεστό από τον Άγιο Πέτρο της Τσακωνιάς, για τον οποίο ο Ζαχαριάς καυχιέται ότι του σκότωσε τον ένα γιο, αιχμαλώτισε τον άλλο για λύτρα και ατίμασε τη νύφη του και τις δύο του κόρες.[2] Κατά την παράδοση, ήταν γενναίος, έξυπνος, αθλητικός και πολύ γρήγορος στο τρέξιμο.

Ο Ζαχαριάς σκοτώθηκε το 1803, έπειτα από προδοσία, τέλος συνηθισμένο για τους κλέφτες. Γύρω από το πρόσωπό του αναπτύχθηκε ένας θρύλος, καθώς μεταγενέστεροι ιστορικοί μεγαλοποίησαν τη δράση του και θέλησαν να τον παρουσιάσουν ως αρχηγό ομοσπονδίας αρματολών στην Πελοπόννησο.[1]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 1,2 Πολίτης (1981), σ. 46.
  2. Πολίτης (1981), σ. 47.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]