Επίθεση κατά Τούρκων μεταναστών στο Ζόλινγκεν (1993)

Διαδήλωση Τούρκων και Γερμανών μπροστά από το καμμένο σπίτι της τουρκικής οικογένειας στο Ζόλινγκεν Ιούνιος του 1993

Η Επίθεση κατά Τούρκων μεταναστών ήταν ένα έγκλημα που διαπράχθηκε στην πόλη Ζόλινγκεν της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας στις 29 Μαΐου το 1993.

Γεγονότα πριν την επίθεση

Στις αρχές της δεκαετίας του 90 το θέμα των ξένων και ειδικά των αιτούντων πολιτικό άσυλο, είχε προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση στη Γερμανία και ιδιαίτερα στην ακραία πλευρά του συντηρητικού κόμματος CDU. Ένα σημαντικό ρολο έπαιξε και η λαϊκή εφημερίδα Bild.

Πριν την επίθεση στο Ζόλινγκεν είχαν γίνει και άλλες επιθέσεις με ρατσιστικά κίνητρα σε διάφορες περιοχές της Γερμανίας. Το Σεπτέμβριο του 1991 βίαιες ταραχές στο Hoyerswerda οδήγησαν στην εκκένωση ενός ξενώνα όπου διέμεναν άτομα που ζητούσαν πολιτικό άσυλο. Στη διάρκεια των 3ήμερων ταραχών στο Rostock-Lichtenhagen τον Αύγουστο του 1992, έγινε επίθεση με βόμβες μολότοφ σε κτίριο όπου διέμεναν μετανάστες από το Βιετνάμ, οι οποίοι μόλις που κατάφεραν να γλυτώσουν. Κατά τη διάρκεια αυτής της επίθεσης υπήρχε πολύς κόσμος που παρακολουθούσε επιδοκιμάζοντας τους δράστες. Τον Νοέμβριο του 1992 τρείς Τούρκοι έχασαν τη ζωή τους στο Mölln από εμπρησμό που προκάλεσαν νεαροί ακροδεξιοί. Τον επόμενο μήνα έγιναν μεγάλες διαδηλώσεις κατά της ξενοφοβίας σε ολόκληρη τη Γερμανία με τη συμμετοχή περισσότερων από 700.000 ανθρώπων. Την ίδια περίοδο τέθηκαν εκτός νόμο αρκετές νεοναζιστικές οργανώσεις.

Γεγονότα του Μαΐου 1993

Ανάμεσα στα δύο σπίτια βρισκόταν το σπίτι της τουρκικής οικογένειας

Τρεις μέρες πριν την επίθεση στο Ζόλινγκεν, στις 26 Μαϊου του 1993 το γερμανικό κοινοβούλιο με την απαιτούμενη πλειοψηφία των 2/3, αποφάσισε την αλλαγή του Grundgesetz προκειμένου να περιορίσει τον αριθμό αυτών που ζητούσαν πολιτικό άσυλο. Προηγουμένως, σύμφωνα με το Grundgesetz, οποιοσδήποτε ζητούσε πολιτικό άσυλο στη Γερμανία ετίθετο αμέσως σε καθεστώς πολιτικού πρόσφυγα.

Την νύχτα της 28ης προς 29ης Μαϊου του 1993 ένας 23χρονος και τρείς ανήλικοι Γερμανοί που είχαν δεσμούς με νεοναζιστικές οργανώσεις, έβαλαν φωτιά στο σπίτι μιας τουρκικής οικογένειας στο Ζόλινγκεν στη Βόρεια Ρηνανία Βεστφαλία. Σύμφωνα με την αναφορά της αστυνομίας, η φωτιά, για την οποία χρησιμοποιήθηκε γκαζολίνη, ξέσπασε στην είσοδο του κτιρίου στις 1:38 ξημερώματα της 29ης Μαϊου. Ο Mevlüde Genç, 50 ετών τότε κατάφερε να πηδήξει από το παράθυρο και να ειδοποιήσει τους γείτονες. Οι πυροσβέστες έφτασαν μετά από πέντε λεπτά αλλά ήταν ήδη αργά. Η Gürsün İnce, 27 χρονών, πήδηξε από το παράθυρο και σκοτώθηκε. Η τετράχρονη κόρη της που την είχε στους ώμους της σώθηκε. Η 18χρονη Hatice Genç, η 12χρονη Gülistan Öztürk, η 9χρονη Hülya Genç και η 4χρονη Saime Genç πέθαναν στις φλόγες. Ο 15χρονος Bekir Genç επέζησε, αν και βαριά τραυματισμένος, καθώς κατάφερε να πηδήξει από το παράθυρο. Ένα βρέφος έξι μηνών και ένα τρίχρονο παιδί τραυματίστηκαν πολύ σοβαρά και κινδύνευσε η ζωή τους.

Συλληφθέντες

Για την επίθεση συνελήφθησαν 4 άτομα, όλοι μέλη της ακροδεξιάς σκίνχεντ σκηνής του Ζόλινγκεν, που προπονούνταν σε μια σχολή πολεμικών τεχνών της περιοχής στην οποία αργότερα αποδείχθηκε ότι διευθυντής ήταν ένας πληροφοριοδότης της Verfassungsschutz (domestic intelligence agency της Βόρειας Ρηνανίας Βεστφαλίας), που δικάστηκαν την άνοιξη του 1994 από το Oberlandesgericht του Ντύσσελντορφ.

Οι 4 συλληφθέντες ήταν:

1)Ο Felix Köhnen, 16 χρονών, μαθητής. Ο πατέρας του ήταν γιατρός με ενεργή συμμετοχή στο φιλειρηνικό κίνημα ενώ η μητέρα του που ήταν αρχιτέκτονας συμμετείχε στο περιβαλλοντικό κίνημα. Υπήρχαν αναφορές ότι ο Felix εντάχθηκε στους ακροδεξιούς κύκλους επειδή δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις ακαδημαϊκές απαιτήσεις των γονέων του.

2)Ο Christian Buchholz, 19 χρονών. Στο ημερολόγιο του βρέθηκαν σχόλια κατά των μεταναστών.

Και οι δύο αρνήθηκαν κάθε συμμετοχή στην επίθεση.

3)Ο Markus Gartmann, 23χρονών μέλος του εθνικιστικού κόμματος DVU και σύμφωνα με όσους τον γνώριζαν, άτομο μοναχικό. Ζούσε λαμβάνοντας επιδόματα πρόνοιας. Από τους τέσσερις ήταν ο μόνος που δικάστηκε ως ενήλικας. Ομολόγησε τόσο στην αστυνομία όσο και στο δικαστήριο παρουσία του δικηγόρου του και ζήτησε συγγνώμη από τα θύματα. Σύμφωνα με την ομολογία του οι Gartmann, Kohnen και Buchholz εκείνη την νύχτα είχαν μαλώσει με κάποιους ξένους σε ένα πάρτι και αφού στη συνέχεια συνάντησαν τον Reher και ενώ ήταν μεθυσμένοι αποφάσισαν να <<τρομάξουν>> μερικούς Τούρκους. Προς το τέλος της δίκης όμως ο Gartmann άλλαξε στάση και ισχυρίστηκε ότι του είχε ασκηθεί βία και ότι τον είχαν απειλήσει ότι θα τον έβαζαν σε ένα κελί μαζί με Τούρκους για να τον αναγκάσουν να ομολογήσει. Σε συνέντευξή του δε που έδωσε στη φυλακή τέσσερις μήνες μετά την καταδικαστική απόφαση υποστήριξε ότι είχε δώσει ψεύτικη ομολογία επειδή η αστυνομία τον είχε πείσει ότι ήταν ο μόνος τρόπος να γλυτώσει τα ισόβια.

4)Ο Christian Reher, 16 χρονών μαθητής που είχε μεγαλώσει σε ορφανοτροφεία. Ζούσε κοντά στο σπίτι της τουρκικής οικογένειας και ήταν ο πρώτος που συνελήφθη. Προηγουμένως είχε μοιράσει φυλλάδια με περιεχόμενο κατά των μεταναστών. Και αυτός ομολόγησε αλλά άλλαξε την ιστορία του πολλές φορές υποστηρίζοντας στο τέλος ότι είχε ενεργήσει μόνος.

Ο Kohnen, ο Reher και ο Buchholz δικάστηκαν ως ανήλικοι (γεγονός που περιόρισε την μέγιστη ποινή που μπορούσε να τους επιβληθεί στα 10 χρόνια φυλάκιση), ενώ ο Gartmann ως ενήλικας. Σύμφωνα με την κατηγορούσα αρχή το κίνητρο της επίθεσης ήταν το μίσος κατά των ξένων. Τον Οκτώβριο του 1995, και οι τέσσερις καταδικάστηκαν για φόνο, απόπειρα φόνου και εμπρησμό και στους τρείς που ήταν ανήλικοι επιβλήθηκε φυλάκιση δέκα χρόνων ενώ στον Gartmann 15 χρόνων. Το 1997 το Bundesgerichtshof επικύρωσε τις ποινές.

Ο απόηχος των γεγονότων

Η αστυνομία δέχτηκε έντονη κριτική καθώς φέρεται να μην έχει περιφρουρήσει και ερευνήσει στη συνέχεια επαρκώς τον τόπο του εγκλήματος, με αποτέλεσμα να έχουν χαθεί σημαντικά στοιχεία σχετικά με την επίθεση.

Η τουρκική οικογένεια έλαβε αποζημίωση περίπου 270,000 γερμανικά μάρκα και σε έναν από τους τραυματίες που είχε υποστεί βαριά εγκαύματα επιδικάστηκε ορισμένη μηνιαία σύνταξη.

Η δολοφονική επίθεση στο Ζόλινκγεν έλαβε μεγάλη δημοσιότητα στο διεθνή τύπο. Στην Ολλανδία στα πλαίσια μιας καμπάνιας που ξεκίνησε στο ραδιόφωνο συγκεντρώθηκαν 1.2 εκατομμύρια κάρτες στις οποίες ήταν γραμμένο "Ik ben woedend!" ("Είμαι εξοργισμένος") και οι οποίες στάλθηκαν ως διαμαρτυρία στο Γερμανό καγγελάριο Χέλμουτ Κολ.

Ερείπια του σπιτιού

Τα ονόματα των νεκρών στα ερείπια του σπιτιού