Εμίλ Μπουτρού

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Εμίλ Μπουτρού

O Εμίλ Μπουτρού (Emile Boutroux), ήταν Γάλλος φιλόσοφος και ιστορικός της φιλοσοφίας. Γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1845 και το πλήρες όνομά του ήταν Ετιέν Εμίλ Μαρί Μπουτρού.

Ήταν πολέμιος του υλισμού στην επιστήμη. Υπήρξε πνευματικός φιλόσοφος ο οποίος υπερασπίστηκε την ιδέα ότι η θρησκεία και η επιστήμη είναι συμβατές, σε μια εποχή που η δύναμη της επιστήμης μεγάλωνε ραγδαία. Η δουλειά του επισκιάστηκε από τον Ανρί Μπεργκσόν. Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας των Επιστημών το 1898 και της Γαλλικής Ακαδημίας το 1912.

Γεννήθηκε στη Μονρούζ, κοντά στο Παρίσι, στο σημερινό διαμέρισμα Ο-ντε-Σεν. Φοίτησε στο λύκειο Ναπολεόν (σημερινό Λύκειο Ανρί IV), και το 1865 συνέχισε τις σπουδές του στην Εκόλ Νορμάλ Σουπεριέρ. Στη συνέχεια φοίτησε στο Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης τα έτη 1869-1870 όπου ήρθε σε επαφή με τη Γερμανική φιλοσοφία με καθηγητή του τον Χέρμαν φον Χέλμχολτζ (Hermann von Helmholtz).

Εργάστηκε για πρώτη φορά ως καθηγητής φιλοσοφίας στο λύκειο της Καν. Το 1874 δημοσίευσε το βιβλίο όπου βασίστηκε η διπλωματική του διατριβή "Το Απρόοπτο των νόμων της φύσης", μια ανάλυση της φιλοσοφίας του Καντ για την επιστήμη.

Μεταξύ του 1874 και 1876 ο Μπουτρού δίδαξε αρχικά στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ και στη συνέχεια στο Τμήμα Λογοτεχνίας του Πανεπιστημίου του Νανσύ και εκεί ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε την Αλίν Πουανκαρέ, αδελφή του επιστήμονα και μαθηματικού Ανρί Πουανκαρέ. Το 1880 γεννήθηκε ο γιος τους Πιέρ, ο οποίος έγινε διακεκριμένος μαθηματικός και ιστορικός της επιστήμης.

Το 1888 ο Μπουτρού ανακηρύχθηκε καθηγητής ιστορίας της σύγχρονης φιλοσοφίας στη Σορβόννη.

Εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Ηθικών και Πολιτικών Επιστημών το 1898 και το 1902 έγινε Διευθυντής του Ιδρύματος Thiers. Εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1912.

Πέθανε στις 22 Νοεμβρίου 1921.

Εργογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Το Απρόοπτο των Νόμων της Φύσης, (1874)
  • Η Ελλάδα ηττημένη από τους Στωικούς, (1875)
  • Σωκράτης, ο Θεμελιωτής της Ηθικής, (1883)
  • Η ιδέα των νόμων της φύσης στην επιστήμη και τη φιλοσοφία, (1895)
  • Ηθικά ζητήματα και Εκπαίδευση, (1897)
  • Πάσχα, (1900)
  • Η Φιλοσοφία του Φίχτε, (1902)
  • Ψυχολογία του Μυστικισμού, (1902)
  • Επιστήμη και Θρησκεία στη Σύγχρονη Φιλοσοφία, (1908)