Ελληνικές βουλευτικές εκλογές 1950

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Οι εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950 διεξήχθησαν από υπηρεσιακή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Ιωάννη (Τζων) Θεοτόκη με το σύστημα της απλής αναλογικής του 1946 με μικρές τροποποιήσεις, (περιορισμός αριθμού εδρών από 354 σε 250). Κανένα κόμμα δε συγκέντρωσε απόλυτη πλειοψηφία. Τα μεγαλύτερα σε δύναμη κόμματα ήταν το Λαϊκό Κόμμα του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη (18,80%), το Κόμμα Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου (17,24%), η Εθνική Πολιτική Ένωσις Κέντρου (ΕΠΕΚ) με αρχηγό τον Νικόλαο Πλαστήρα (16,44%) και το Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου με τον Γεώργιο Παπανδρέου (10,67%)[1].

Στον πολιτικό χώρο της Δεξιάς πρώτο κόμμα αναδείχτηκε το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Κ. Τσαλδάρη με 18,8 των ψήφων (62 έδρες). Διάφορα άλλα κόμματα της δεξιάς έλαβαν μικρότερα ποσοστά (περίπου 18% των ψήφων και 24 έδρες). Το συνολικό ποσοστό των κομμάτων της Δεξιάς όμως συγκριτικά με τις εκλογές του 1946 μειώθηκε σημαντικά, από 68% σε 35%.

Το Κέντρο το εκπροσωπούσαν τρία κόμματα (Φιλελεύθεροι με αρχηγό τον Σ. Βενιζέλο, ΕΠΕΚ με αρχηγό τον Πλαστήρα και ΔΣΚ με αρχηγό τον Γ. Παπανδρέου) και έλαβαν συνολικό ποσοστό 44,3% και 136 έδρες συνολικά.

Η Αριστερά παρουσιάστηκε στις εκλογές με το σχήμα της Δημοκρατικής Παράταξης (ΔΠ) που ιδρύθηκε στις 2 Φεβρουαρίου από τον Αλ. Σβώλο (ΣΚ-ΕΛΔ), τον Σ. Χατζήμπεη (Αριστεροί Φιλελεύθεροι) και τον Ι. Σοφιανόπουλο που είχαν ήδη συνεργαστεί με το ΕΑΜ στο δημοψήφισμα του 1946. Η ΔΠ είχε και την υποστήριξη του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ, υπό τον Νίκο Πλουμπίδη, που ήδη από τα τέλη του 1949 προωθούσαν την συγκρότηση ενός "Δημοκρατικού Μετώπου". Η υποστήριξη αυτή του ΚΚΕ εκφράστηκε τελικά με την "πριμοδότηση" ορισμένων υποψηφίων της ΔΠ, κυρίως στα αστικά κέντρα.[2] Η ΔΠ συγκέντρωσε τελικά το 9,70% των ψήφων και 18 έδρες.

Αποτελέσματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Εκλογικό Σύστημα : Απλή αναλογική με ευρεία περιφέρεια
  • Εκλογικός νόμος : Ν.5493/1932 όπως τροποποιήθηκε από τον Α.Ν. 1020/46 (ΦΕΚ 71/27-2-46)
  • Εκλογικές περιφέρειες : 39
  • Σύνολο υποψηφίων : 3,042
  • Νόμιμος πληθυσμός : 7,395,219
  • Ψήφισαν : 1,696,146
Κόμματα Αρχηγοί Ψήφοι Έδρες
Αριθμός +− % Αριθμός +−
1 Λαϊκό Κόμμα Κωνσταντίνος Τσαλδάρης 317,512 18,80 62
2 Κόμμα Φιλελευθέρων Σοφοκλής Βενιζέλος 291,083 17,24 56
3 Εθνική Πολιτική Ένωσις Κέντρου (ΕΠΕΚ) Νικόλαος Πλαστήρας 277,739 16,44 45
4 Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου Γεώργιος Παπανδρέου 180,185 10,67 35
5 Δημοκρατική Παράταξη Αλέξανδρος Σβώλος Ιωάννης Σοφιανόπουλος Ν Γρηγοριάδης 163,824 9,70 18
6 Πολιτική Ανεξάρτητη Παράταξη Θεόδωρος Τουρκοβασίλης Κωνσταντίνος Μανιαδάκης 137,618 8,15 16
7 Μέτωπο Εθνικής Αναδημιουργίας Παναγιώτης Κανελλόπουλος Αλέξανδρος Σακελλαρίου 88,979 5,27 7
8 Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος Ναπολέων Ζέρβας 61,575 3,65 7
9 Παράταξη Αγροτών και Εργαζομένων Αλέξανδρος Μπαλτατζής Αλέξανδρος Μυλωνάς 44,308 2,62 3
10 Νέο Κόμμα Σπυρίδων Μαρκεζίνης 42,157 2,50 1
11 Λοιποί 83,943 4,96
Έγκυρες ψήφοι 1,688,923 100,00   250  
Άκυρα λευκά 7,223  
Σύνολο 1,696,146

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. , Ελευσίνια μυστήρια (κάλπη), Η εκλογική ιστορία της Ελευσίνας 1926 - 2010, Θεόδωρος Λιβάνιος, Δήμος Ελευσίνας, 2011, σελ 62
  2. Εκδοτική Αθηνών, Ιστορία του Ελληνικού Έθνους, τ. 16ος, σ. 174-75, Αθήνα 2000

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]