Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας
 |
Αυτό το λήμμα χρειάζεται μετάφραση. Αν θέλετε να συμμετάσχετε, μπορείτε να επεξεργαστείτε το λήμμα μεταφράζοντάς το ή προσθέτοντας δικό σας υλικό και να αφαιρέσετε το {{μετάφραση}} μόλις το ολοκληρώσετε. Είναι πιθανό (και επιθυμητό) το ξενόγλωσσο κείμενο να έχει κρυφτεί σαν σχόλιο με τα <!-- και -->. Πατήστε "επεξεργασία" για να δείτε ολόκληρο το κείμενο. |
Αυτό το άρθρο είναι για την σύγχρονη Εθνοσυνέλευση Για πληροφορίες σχετικά με το μεταβατικό σώμα στη Γαλλική Επανάσταση, βλέπε Εθνοσυνέλευση (Γαλλική Επανάσταση)
 |
|
| Είδος | |
|---|---|
| Είδος | Κάτω βουλή του Κοινοβουλίου της Γαλλίας |
| Ηγεσία | |
| Πρόεδρος | Μπερνάρ Ακογιέ, UMP |
| Δομή | |
| Μέλη | 577 |
 |
|
| Πολιτικές ομάδες | Ένωση για το Λαϊκό Κίνημα (317) Socialist, Ριζοσπάστες, και Πολίτες (204) Democratic and republican left (25) Νέο Κέντρο (23) Non-Attached Members (7) |
| Εκλογή | |
| Τελευταία εκλογή | 10 & 17 Ιουνίου 2007 |
| Τόπος συσκέψεων | |
| Ιστοσελίδα | |
| http://www.assemblee-nationale.fr/ | |
Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση (Γαλλικά:Assemblée nationale) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Γαλλίας υπό την Πέμπτη Δημοκρατία. Το άλλο είναι η Γερουσία ("Sénat").
Τα μέλη της Εθνοσυνέλευσης είναι γνωστά ως députés. Μιλώντας αυστηρά, το "député" μεταφράζζεται στα Ελληνικά ως "εκπρόσωπος" ή "απεσταλμένος", αλλά η λέξη μεταφράζεται επιεικώς στο ετυμολογικά συγγενές του "deputy". Η Αγγλική λέξη "deputy" είναι (in principle) "adjoint" in French.
Υπάρχουν 577 députés, που το καθένα εκλέγεται από μια μονομελή περιφέρεια μέσω ενός συστήματος δύο γύρων. 289 έδρες χρειάζονται ωσαύτως για την πλειοψηφία. Της συνέλευσης προεδρεύει ο πρόεδρος (τρεχόντως ο Μπερνάρ Ακογιέ), κανονικά από το μεγαλύτερ κόμμα που εκπροσωπείται, βοηθούμενος από αντιπροέδρους από όλο το αντιπροσωπευόμενο πολιτικό φάσμα.
Η θητεία της Εθνοσυνέλευσης είναι πέντε έτη· όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να διαλύσει την Συνέλευση (προκηρύσσοντας έτσι εκλογές) εκτός αν την είχε διαλύσει τους προηγούμενους δώδεκα μήνες. Αυτό το μέτρο γίνεται σπανιότερο από τότε που το δημοψήφισμα του 2000 μείωσε την θητεία του Προέδρου από επτά σε πέντε έτη : ένας Πρόεδρος συνήθως έχει μια εκλεγμένη πλειοψηφία στην Συνέλευση που εκλέγεται δύο μήνες μετά από εκείνον, και θα ήταν άσκοπο να την διαλύσει για εκείνους τους λόγους.
The official seat of the National Assembly is the Palais Bourbon on the banks of the river Seine (); the Assembly also uses other neighbouring buildings, including the Immeuble Chaban-Delmas on the rue de l'Université (). It is guarded by Republican Guards.
Following a tradition started by the first National Assembly during the French Revolution, the "left-wing" parties sit to the left as seen from the president's seat, and the "right-wing" parties sit to the right, and the seating arrangement thus directly indicates the political spectrum as represented in the Assembly.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Σχέση με την εκτελεστική εξουσία
Το Σύνταγμα της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας αύξησε πολύ την δύναμη της εκτελεστικής εξουσίας προς ζημία του Κοινοβουλίου, σε σύγκριση με προηγούμενα συντάγματα (Τρίτη και Τέταρτη Δημοκρατία).[1]
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας μπορεί να αποφασίσει να διαλύσει την Εθνοσυνέλευση και να προκηρύξει νέες νομοθετικές εκλογές. Αυτό θεωρείται τρόπος για να resolve stalemates όπου η Συνέλευση δεν μπορεί να αποφασίσει για μια καθαρή πολιτική κατεύθυνση. Αυτή η πιθανότητα σπάνια συμβαίνει. Η τελευταία διάλυση ήταν από τον Ζακ Σιράκ το 1997, λόγω έλλειψης δημοτικότητας του πρωθυπουργού Αλέν Ζιπέ· however, the plan backfired, and the newly elected majority was opposed to Chirac.
The National Assembly can overthrow the executive government (that is, the Prime Minister and other ministers) by a vote of no-confidence (motion de censure). For this reason, the prime minister and his cabinet are necessarily from the dominant party or coalition in the assembly. In the case of a president and assembly from opposing parties, this leads to the situation known as cohabitation; this situation, which has occurred three times (twice under Mitterrand, once under Chirac), is likely to be rarer now that presidential and assembly terms are the same length.
While motions de censure are periodically proposed by the opposition following government actions that it deems highly inappropriate, they are purely rhetorical; party discipline ensures that, throughout a parliamentary term, the government is never overthrown by the Assembly.[2] Since the beginning of the Fifth Republic, there has only been one single successful motion de censure, in 1962 in hostility to the referendum on the method of election of the President,[3] and president Charles de Gaulle dissolved the Assembly within a few days.[4]
The Government (the Prime Minister and the Minister of relationships with Parliament) used to set the priorities of the agenda for the Assembly's sessions, except for a single day each month. In practice, given the number of priority items, it meant that the schedule of the Assembly was almost entirely set by the executive; bills generally only have a chance to be examined if proposed or supported by the executive. This, however, was amended on 23 July 2008. Under the amended constitution, the Government sets the priorities for two weeks in a month. Another week is designated for the Assembly's "control" prerogatives (consisting mainly of verbal questions addressed to the government). And the fourth one is set by the Assembly. Also, one day per month is set by a "minority" (group supporting the government but which isn't the biggest group) or "opposition" (group having officially declared it didn't support the government) group.
Members of the assembly can ask written or oral questions to ministers. The Wednesday afternoon session of oral "questions to the Government" is shown on television. It is largely a show for the viewers, with members of the majority generally asking praising questions, while the opposition tries to embarrass the government.[5]
[Επεξεργασία] Εκλογές
Από το 1988, οι 577 βουλευτές εκλέγονται με άμεση καθολική ψηφοφορία με σύστημα δύο γύρων ανά εκλογική περιφέρεια, για μια πενταετή θητεία, υποκείμενους σε διάλυση. Οι εκλογικές περιφέρειες έχουν έκαστη περίπου 100.000 κατοίκους. Ο εκλογικός νόμος του 1986 προσδιορίζει ότι η διακύμανση του πληθυσμού μεταξύ των εκλογικών περιφερειών δεν θα έπρεπε, σε καμία περίπτωση, να οδηγήσει στο μια εκλογική περιφέρεια να υπερβεί περισσότερο από 20% του μέσου πληθυσμού των εκλογικών περιφερειών των département.[6] However, districts were not redrawn between 1982 and 2009. As a result of population movements over that period, there were inequalities between the less populous rural districts and the urban districts. For example, the deputy for the most populous constituency, in the department of Val-d'Oise, represented 188,000 voters, while the deputy for the least populous constituency, in the department of Lozère, represented only 34,000.[7] The constituencies were redrawn in 2009,[8] but this redistribution was controversial.[9] Among other controversial measures, it created eleven constituencies and seats for French residents overseas, albeit without increasing the overall number of seats beyond 577.[10] [11]
Για να εκλεγεί στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας, ένας υποψήφιος πρέπει να συγκεντρώσει τουλάχιστον 50% των ψήφων, με προσέλευση του εκλογικού σώματος κατά τουλάχιστον 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων στους εκλογικούς καταλόγους. If no candidate is elected in the first round, those who poll in excess of 12.5% of the registered voters in the first-round vote are entered in the second round of voting. If no candidate comply such conditions, the two highest-placing candidates advance to second round. In the second round, the candidate who receives the most votes is elected. Each candidate is enrolled along with a substitute, who takes the candidate's place in the event of inability to represent the constituency, when the deputy becomes minister for example.
The organic law of 10 July 1985 established a system of party-list proportional representation within the framework of the département. It was necessary within this framework to obtain at least 5% of the vote to elect an official. However, the legislative election of 1986, carried out under this system, gave France a new majority which returned to the plurality voting system. There are 570 elected officials of the departments,[12] five representatives of the overseas collectivities (two for French Polynesia, one for Wallis and Futuna, one for Saint Pierre and Miquelon and one for Mayotte) and two for New Caledonia since 1986.
[Επεξεργασία] Συνθήκες και προνόμια για τα μέλη της Εθνσυνέλευσης
- The allowances and privileges of the members.
Assembly members receive a salary of 7,043.69 euros per month (USD 10,389.49). There is also the "compensation representing official expenses" ("IRFM" – indemnité représentative de frais de mandat) of 5 867,39 euros per month (USD 8,654.44) to pay costs related to the office, and finally a total of 8 949 euros per month (USD 11,884.07) to pay up to 5 employees. They also have an office in the Assembly, various advantages in terms of transport and communications, social security, a pension fund and unemployment insurance specific. Under Article 26 of the Constitution, deputies, like Senators, are protected by parliamentary immunity. In the case of an accumulation of mandates, a member cannot receive a wage of more than 9 779.11 euros (USD 14,424.25).
- Accumulation of mandates and minimum age.
Since 1958, the position of member of the National Assembly is incompatible with that of any other elected member (Senator or Member of European Parliament), or with some administrative functions (members of the Constitutional Council of France and senior officials such as prefects, magistrates or officers who are ineligible for Department where they are stationed). Members may not have more than one local mandate (in a municipal, intercommunal, general or regional council) in addition to their current mandate. The mandate is also incompatible with a ministerial function. Upon appointment to the Government, the elected member has one month to choose between the mandate and the office. If he or she chooses the second option, then they are replaced by their deputy.
To be eligible to be elected to the National Assembly, one must be at least 23 years old, of French citizenship, and not subject to a sentence of deprivation of civil rights or to personal bankruptcy.
[Επεξεργασία] Τρέχοντα μέλη
Βλέπε επίσης: 13ο Νομοθετικό Σώμα (Γαλλία)
Οι τελευταίες νομοθετικές εκλογές, που διεξήχθησαν τον Ιούνιο 2007 κατέληξαν στην ακόλουθη διανομή εδρών: Πρότυπο:Γαλλκές νομοθετικές εκλογές 2007
[Επεξεργασία] 13η Συνέλευση ανά κοινοβουλευτική ομάδα
| Ομάδα | Ηγέτης | Κόμματα | Σύνολο | |
|---|---|---|---|---|
| Ένωση για ένα Λαϊκό Κίνημα (Union pour un Mouvement Populaire) | Christian Jacob | UMP, DVD | 320 | |
| Socialist, Radical, and Citizen Group (Groupe socialiste, radical, et citoyen) | Jean-Marc Ayrault | PS, PRG, DVG, MRC | 204 | |
| Democratic and Republican Left (Gauche démocrate et républicaine) | Jean-Claude Sandrier | PCF, VEC, DVG, MIM | 24 | |
| New Centre-Presidential Majority (Nouveau Centre-Majorité Présidentielle) | François Sauvadet | NC-PSLE, MAJ, DVD | 23 | |
| Non-Inscrits | MoDem, DLR, MPF | 6 | ||
| Σύνολο | 577 | |||
Η Γαλλική Εθνοσυνέλευση (γαλλ. Assemblée nationale) είναι η κάτω βουλή του διθάλαμου Κοινοβουλίου της Γαλλίας υπό την Πέμπτη Δημοκρατία. Το άλλο είναι η Γερουσία (“Sénat”).
Η Εθνοσυνέλευση αποτελείται από 577 μέλη γνωστά ως députés (αντιπρόσωποι), που το καθένα εκλέγεται από μια μονομελή εκλογική περιφέρεια μέσω ενός συστήματος δύο γύρων.
[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι
[Επεξεργασία] Αναφορές
- ↑ William G. Andrews, The Constitutional Prescription of Parliamentary Procedures in Gaullist France, Legislative Studies Quarterly, Vol. 3, No. 3 (Aug. 1978), pp. 465–506
- ↑ La motion de censure : véritable moyen de contrôle ?
- ↑ Proceedings of the National Assembly, 4 October 1962, second sitting; vote tally on p. 3268. p. 38 in the PDF file
- ↑ Decree of 9 October 1962
- ↑ Anne-Laure Nicot, La démocratie en questions. L’usage stratégique de démocratie et de ses dérivés dans les questions au gouvernement de la 11e Législature, Mots. Les langages du politique, E.N.S. Editions, n° 83 2007/1, pp. 9 à 21
- ↑ Stéphane Mandard, « En 2005, un rapport préconisait le remodelage des circonscriptions avant les législatives de 2007 », Le Monde, 7 June 2007.
- ↑ Ibid.
- ↑ Ordonnance n° 2009-935 du 29 juillet 2009 portant répartition des sièges et délimitation des circonscriptions pour l'élection des députés; see the opinion of the advisory commission on redistricting.
- ↑ Pierre Salvere, La révision des circonscriptions électorales : un échec démocratique annoncé, Fondation Terra Nova, 9 July 2009
- ↑ "Elections 2012 - Votez à l’étranger", French Ministry of Foreign and European Affairs
- ↑ "Redécoupage électoral - 11 députés pour les Français de l'étranger", Le Petit Journal, October 22, 2009
- ↑ (Γαλλικά) Article LO119 of the Electoral Code
 |
Αυτό το λήμμα σχετικά με την Πολιτική επιστήμη ή την Πολιτική χρειάζεται επέκταση. Βοηθήστε τη Βικιπαίδεια επεκτείνοντάς το!. |
