Εθνικό Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Συντεταγμένες: 35°05′17″N 109°48′23″W / 35.08806°N 109.80639°W / 35.08806; -109.80639

Τα Τίπι
Απολιθωμένος κορμός

Το Εθνικό Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους (αγγλικά: Petrified Forest National Park) είναι εθνικό πάρκο των ΗΠΑ το οποίο βρίσκεται στις κομητείες Ναβάχο και Απάτσι στην βορειοανατολική Αριζόνα. Η έδρα του πάρκου είναι περίπου 42 χιλιόμετρα ανατολικά του Χολμπρουκ, επί του διαπολιτειακού αυτοκινητοδρόμου 40, τη σιδηροδρομική γραμμή Southern Transcon της BNSF Railways, το ποταμό Πουέρκο και τον ιστορικό δρόμο των ΗΠΑ Route 66, οι οποίοι διασχίζουν όλοι το πάρκο περίπου από ανατολική προς δύση. Γνωστό για τις μεγάλες αποθέσεις απολιθωμένου ξύλου, το πάρκο καλύπτει περίπου 380 τετραγωνικά χιλιόμετρα και περιλαμβάνει ημιερημική στέπα θάμνων, καθώς και τα εξαιρετικά διαβρωμένα και πολύχρωμα Μπάντλαντς. Η περιοχή, η οποία στο βόρειο τμήμα της εκτείνεται στη Ζωγραφιστή Έρημο (Painted Desert), ανακηρύχθηκε εθνικό μνημείο το 1906 και εθνικό πάρκο το 1962. Περίπου 600.000 άνθρωποι επισκέπτονται το πάρκο κάθε χρόνο και να λαμβάνουν μέρος σε δραστηριότητες όπως φωτογράφιση αξιοθέατων και πεζοπορία με σακίδιο στην πλάτη.

Βρίσκεται σε μεσοσταθμικό υψόμετρο 1.650 μέτρων, το πάρκο έχει ξηρό και θυελλώδες κλίμα, με θερμοκρασίες που κυμαίνονται από τους 38°C το καλοκαίρι μέχρι θερμοκρασίες κάτω από το μηδέν το χειμώνα. Περισσότερα από 400 είδη φυτών, κυρίως πχ. Bouteloua gracilis και σποροβόλους. Η πανίδα περιλαμβάνει μεγάλα ζώα, όπως η αμερικανική αντιλόκαρπα, το κογιότ και ο ερυθρός λύγκας, και πολλά μικρότερα ζώα, όπως ο περόμυσκος, τα φίδια και οι σαύρες. Στο πάρκο απαντόνται εφτά είδη αμφιβίων και περισσότερα από 200 είδη πουλιών, μερικά από τα οποία είναι μόνιμοι κάτοικοι και πολλά από τα οποία είναι αποδημιτικά. Περίπου το ήμισυ του πάρκου έχει οριστεί άγρια φύση (wilderness).

Το Απολιθωμένο Δάσος είναι γνωστή για τα απολιθώματά του, ιδιαίτερα τους πεσμένους κορμούς δέντρων τα οποία έζησαν στη Ύστερη Τριαδική περίοδο, περίπου 225 εκατομμύρια χρόνια πριν. Τα ιζήματα που περιέχουν τους απολιθωμένους κορμούς αποτελούν μέρος του εκτεταμένου και πολύχρωμου σχηματισμού Τσίνλ (Chinle), από τον οποίο η Ζωγραφιστή Έρημος παίρνει το όνομά της. Ξεκινώντας από πριν περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια πριν, το Οροπέδιο του Κολοράντο, του οποίου το πάρκο είναι μέρος, ωθήθηκε προς τα πάνω από τεκτονικές δυνάμεις και άρχισε εκτίθεται σε αυξημένη διάβρωση. Όλα τα στρώματα πετρωμάτων του πάρκου πάνω από το σχηματισμό Τσινλ, εκτός από γεωλογικά πρόσφατα που βρίσκονται σε διάφορες περιοχές του πάρκου, έχουν αφαιρεθεί από τον αέρα και το νερό. Εκτός από τους απολιθωμένους κορμούς, απολιθώματα που βρέθηκαν στο πάρκο είναι από φτέρες του Ύστερου Τριαδικού, κύκας, γκίγκο και πολλά άλλα φυτά καθώς και πανίδα συμπεριλαμβανομένων των γιγαντιαίων ερπετών φυτοσαύρων, μεγάλα αμφίβια και τους πρώτους δεινόσαυρους. Παλαιοντολόγοι έχουν ανακάλυψη και μελέτη απολιθωμάτων του πάρκου από τις αρχές του 20ου αιώνα.

Οι πρώτοι άνθρωποι που κατοίκησαν στην περιοχή του πάρκου έφτασαν τουλάχιστον 8.000 χρόνια πριν. Περίπου 2.000 χρόνια πριν, είχαν αρχίσει την καλλιέργεια καλαμποκιού στην περιοχή και λίγο αργότερα την οικοδόμηση σκαφτών σπιτιών στην περιοχή που θα γίνει το πάρκο. Αργότερα, έχτισαν κατοικίες πάνω από το έδαφος που ονομάζονται πουέμπλος. Παρά το γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή προκάλεσε τους τελευταίους κατοίκους των πουέμπλος να τα εγκαταλήψουν περίπου το 1400 K.E., πάνω από 600 αρχαιολογικοί χώροι, συμπεριλαμβανομένων των πετρογλυφικών, έχουν ανακαλυφθεί στο πάρκο. Τον 16ο αιώνα, οι Ισπανοί εξερευνητές επισκέφθηκαν την περιοχή, καθώς και μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, μια ομάδα των ΗΠΑ είχε ερευνήσει μια διαδρομή Ανατολής-Δύσης μέσα από την περιοχή όπου το πάρκο βρίσκεται τώρα και σημείωσε τους απολιθωμένους κορμούς. Αργότερα, δρόμοι και σιδηροδρόμοι ακολούθησαν παρόμοιες διαδρομές και έδωσαν ώθηση στον τον τουρισμό και, πριν από το πάρκο προστατευθεί, σε μεγάλης κλίμακας απομάκρυνση των απολιθωμάτων. Η κλοπή απολιθωμένων ξύλων παραμένει ένα πρόβλημα στον 21ο αιώνα.

Γεωγραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Εθνικό Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους βρίσκεται στα σύνορα των Κομητειών Απάτσι και Ναβάχο στη βορειοανατολική Αριζόνα. Το πάρκο έχει μήκος περίπου 50 χιλιόμετρα από το βορρά στο νότο και το πλάτος του κυμαίνεται από ένα μέγιστο περίπου 19 χιλιομέτρων στα βόρεια, σε ένα ελάχιστο περίπου ενός μιλίου (1,6 χλμ.) κατά μήκος ενός στενού διαδρόμου ανάμεσα στο βόρρειο και το νότιο τμήμα, όπου το πάρκο διευρύνεται και πάλι σε περίπου 6 με 8 χιλιόμετρα.[1]

Ο Διαπολιτειακός Αυτοκινητόδρομος I-40, πρώην U.S. Route 66, ο σιδηρόδρομος της BNSF και ο ποταμός Πουέρκο διχοτομούν το πάρκο γενικά από ανατολά προς δυσμάς, κατά μήκος μιας παρόμοιας διαδρομής. Η Ανταμάνα, μια πόλη-φάντασμα, είναι περίπου 1,5 χιλιόμετρο δυτικά του πάρκου, κατά μήκους σιδηρόδρομου της BNSF. Το Χόλμπρουκ, περίπου 42 χιλιόμετρα δυτικά από την έδρα του πάρκου, κατά μήκος I-40, είναι η κοντινότερη πόλη.[1][2] Ο Παρκ Ρόουντ, που διχοτομεί το πάρκο σε γραμμή Βορρά-Νότου, διατρέχει μεταξύ του Ι-40 κοντά στην έδρα του πάρκου στο βόρεια και του U.S. Route 180 στα νότια. Ο ιστορικός Highway 180, μια προηγούμενη ευθυγράμμιση της σύγχρονης διαδρομής, διασχίζει το νότιο άκρο του πάρκου. Όπως και ο Route 66, είναι σε κακή κατάσταση και είναι κλειστός. Πολλοί χωματόδρομοι συντήρησης, κλειστοί για το κοινό, τέμνουν τον Παρκ Ρόουντ σε διάφορα σημεία.[3]

Το πάρκο έχει έκταση περίπου 380 τετραγωνικά χιλιόμετρα.[4] Το Έθνος Ναβάχο συνορεύει με το πάρκο στα βόρεια και βορειοανατολικά. Κρατική γη, ομοσπονδιακές εκτάσεις ελέγχονται από το γραφείο διαχείρισης γης των ΗΠΑ, καθώς και ιδιωτικές εκτάσεις, μεγάλο μέρος των οποίων χρησιμοποιείται για την εκτροφή βοοειδών, συνορεύουν επίσης με το πάρκο. Το υψόμετρο του πάρκου κυμαίνεται από το χαμηλό των 1.630 μέτρων στον ποταμό Πουέρκο μέχρι το υψηλό των 1.900 μέτρων στο Ροκ Πάιλοτ. Το μέσο υψόμετρο είναι περίπου 1.650 μέτρα. Η μορφολογία του εδάφους ποικίλλει από ήπια λοφώδη και μεγάλες αποθέσεις απολιθωμένων κορμών στο νότο στα διαβρωμένα Μπάντλαντς στο βορρά. Οι περισσότεροι χείμμαροι του πάρκου εκβάλλουν στον ποταμό Πουέρκο. Στο νότιο τμήμα του πάρκου, οι Κόττονγουντ Γουός και Τζίμ Καμπ Γουός εκβάλλουν στον ποταμό Μικρό Κολοράντο.[3]

Γεωλογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το Εθνικό Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους είναι γνωστό για τα απολιθώματα του, ειδικά των πεσμένων δένδρων που έζησαν κατά την Ύστερη Τριαδική περίοδο του Μεσοζωικού αιώνα, περίπου 225 εκατομμύρια χρόνια πριν. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ​​η περιοχή που είναι τώρα το πάρκο ήταν κοντά στον ισημερινό στη νοτιοδυτική άκρη της υπερηπείρου Παγγαία, και το κλίμα της ήταν υγρό και υπο-τροπικό.[5] Αυτό που αργότερα έγινε η βορειοανατολική Αριζόνα ήταν μια χαμηλή πεδιάδα που πλαισιώνόταν από βουνά στα νότια και νοτιοανατολικά και μια θάλασσα στα δυτικά. Ρέματα που έρεαν σε όλη την πεδιάδα από τα υψίπεδα απέθεταν ανόργανα ιζήματα και οργανικές ύλες, όπως δέντρα, καθώς και άλλα φυτά και ζώα που είχαν μπει ή πέσει στο νερό. Αν και η περισσότερη οργανική ουσία αποσυντίθεται γρήγορα ή καταναλώνεται από άλλους οργανισμούς, μπορεί να θαφτεί τόσο γρήγορα ώστε να παραμένει άθικτη και να απολιθωθεί.[6] Εντός του πάρκου, τα ιζήματα που περιέχουν τους απολιθωμένους κορμούς από τους οποίους το πάρκο πήρε το όνομά του είναι μέρος του Σχηματισμού Τσινλ.[5]

Τα Μπάντλαντς από το σημείο Τάβα

Ο πολύχρωμος Σχηματισμός Τσινλ, ο οποίος βρίσκεται στην επιφάνεια σε πολλά μέρη στις νοτιοδυτικές Ηνωμένες Πολιτείες και από τον οποίο η Ζωγραφιστή Έρημος παίρνει το όνομά της, έχει πάχος μέχρι και 250 μέτρα στο πάρκο.[6] Αποτελείται από μια ποικιλία από ιζηματογενή πετρώματα όπως στρώματα από μαλακό, λεπτόκοκκο ιλυόλιθο και αργιλόλιθο -πολλής από τον οποίο είναι μπεντονίτης- καθώς και σκληρότερους ψαμμίτες και κροκαλοπαγή και ασβεστόλιθο.[5][6] Εκτεθειμένα στον άνεμο και το νερό, τα πετρώματα διαβρώνονται με διαφορετικούς στα Μπάντλαντς, το οποίο αποτελείται από βράχους, ρεματιές, οροπέδια, λόφους και στρογγυλεμένες λόφους. Ο άργιλος από μπεντονίτη, που φουσκώνει όταν βραχεί και συρρικνώνεται όταν στεγνώνει προκαλεί την κίνηση της επιφάνειας και ρωγμές που αποθαρρύνει την ανάπτυξη των φυτών. Η έλλειψη βλάστησης κάνει το σχηματισμό ιδιαίτερα ευαίσθητο στις καιρικές συνθήκες.[5]

Περίπου 60 εκατομμύρια χρόνια πριν, τεκτονικές μετακινήσεις του φλοιού της Γης άρχισαν την ανύψωση του Οροπεδίου του Κολοράντο.[5] Τελικά μέρη του οροπεδίου ανήλθαν σε υψόμετρο μεγαλύτερο από 3.000 μέτρα πάνω από τη στάθμη της θάλασσας.[5] Αυτή η στρέβλωση της επιφάνειας της Γης οδήγησε στη σταδιακή και συνεχή καταστροφή του οροπεδίου από τη διάβρωση.[7] Μια ασυνέχια περίπου 200.000.000 ετών λαμβάνει χώρα εντός του πάρκου, όπου η διάβρωση έχει αφαιρέσει όλα τα στρώματα βράχου πάνω από το σχηματισμό Τσινλ εκτός από γεωλογικά πρόσφατα στρώματα. Ο Σχηματισμός Μπινταχότσι (Bidahochi), ηλικίας 8 - 4 εκατομμυρίων ετών, βρίσκονται ακριβώς πάνω στηρίζεται ακριβώς στην κορυφή του Σχηματισμού Τσιλ, ενώ τα πετρώματα που προέρχονται από την Ιουρασσική και Κρητιδική περίοδο και μεγάλο μέρος του Τριτογενούς απουσιάζουν.

Η Ζωγραφισμένη Έρημος και μερικοί κορμοί, όπως φαίνονται από την Μπλου Μέσα

Κατά τη διάρκεια της εναπόθεσης του σχηματισμού Μπινταχότσι, μια μεγάλη λίμνη κάλυπτε μεγάλο μέρος της βορειοανατολικής Αριζόνα. Τα παλαιότερα (κάτω) στρώματα του σχηματισμού αποτελούνται από ποτάμιες και λιμναίες αποθέσεις λάσπης, άμμου και αργίλου. Τα νεότερα (άνω) στρώματα περιέχουν τέφρα και λάβα από τα ηφαίστεια που εξερράγησαν κοντά στην περιοχή αλλά και τόσο μακριά όσο η νοτιοδυτική Νεβάδα.[5] Παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του σχηματισμού Μπινταχότσι έκτοτε έχει διαβρωθεί, ένα μικρό μέρος του εμφανίζεται στο βόρειο τμήμα του πάρκου - κοντά στην περιοχή του Ροκ Πάιλοτ και στην άκρη της Ζωγραφιστής Ερήμου.[6] Εκτεθειμένα εξαιτίας της διάβρωσης του Μπινταχότσι είναι ηφαιστειακές γεωμορφές που ονομάζονται μάαρ (σχεδόν κυκλικοί ηφαιστειακοί κρατήρες εκρηκτικής προέλευσης με επίπεδο πυθμένα). Ένα μάαρ μπορεί να φανεί από το σημείο παρατηρήσης Πιντάδο.[5]

Κατά τη διάρκεια της Τεταρτογενούς περιόδου (από 1,8 εκατομμύρια χρόνια μέχρι σήμερα), οι αποθέσεις αερομεταφερόμενης άμμου και λάσπης κάλυψαν ένα μεγάλο μέρος των σχηματισμών Τσινλ και Μπινταχότσι. Οι παλαιότεροι αμμόλοφοι κυμαίνονται σε ηλικία από 500.000 χρόνια σε μεγαλύτερα υψόμετρα στο βόρειο τμήμα του πάρκου μέχρι περίπου 10.000 χρόνια στις αμμώδεις λεκάνες απορροής, όπως στο Λιθόδενδρον Γουός. Σταθεροποιημένοι από την βλάστηση, οι νέοι αμμόλοφους με ηλικία περίπου 1.000 ετών βρίσκονται σε όλο το πάρκο.

Απολιθώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Απολιθωμένος κορμός

Κατά το Ύστερο Τριαδικό, πεσμένα δέντρα που συσσωρεύονταν στα ποτάμια σε ό, τι έγινε το πάρκο θάφτηκαν περιοδικά από ιζήματα περιείχαν ηφαιστειακή τέφρα. Τα υπόγεια ύδατα διέλυσαν το διοξείδιο του πυριτίου, με αποτέλεσμα να σχηματίζονται κρύσταλλοι χαλαζία που αντικατέστησαν σταδιακά την οργανική ύλη. Ίχνη οξειδίου του σιδήρου και άλλων ουσιών σε συνδυασμό με το διοξείδιο του πυριτίου έχουν δημιουργήσει ποικίλα χρώματα στο απολιθωμένο ξύλο.[8]

Στο Εθνικό Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους, το μεγαλύτερο μέρος των κορμών στο πάρκο διατήρησε την αρχική εξωτερική του μορφή κατά τη διάρκεια της απολίθωσης, αλλά έχασε την εσωτερική του δομή. Ωστόσο, ένα μικρό κλάσμα των κορμών και τα περισσότερα από τα απολιθωμένα οστά ζώων του πάρκου έχουν κύτταρα και άλλους χώρους που είναι γεμάτοι με μεταλλικά στοιχεία, αλλά εξακολουθούν να διατηρούν μεγάλο μέρος της αρχικής οργανικής δομής τους. Με αυτά τα μονοποιημένα απολιθώματα είναι δυνατόν να μελετηθεί η κυτταρική δομή των αρχικών οργανισμών με τη βοήθεια ενός μικροσκοπίου. Και άλλα οργανικά υλικά - συνήθως φύλλα, σπόροι, κώνοι, γύρη, σπόρια, μικρά κλαδιά, τα ψάρια, έντομα και ζώα - έχουν διατηρηθεί στο πάρκο ως απολιθώματα συμπίεσης, τα οποία ισοπεδώθηκαν από το βάρος των υπερκείμενων ιζημάτων μέχρι να μείνει μόνο μια λεπτή μεμβράνη παραμένει στο πέτρωμα.[9]

Μεγάλο μέρος του απολιθωμένου ξύλου του πάρκου προέρχεται από το είδος Araucarioxylon arizonicum (Αραουκαριόξυλον την Αριζόνας), ενώ απολιθώματα στο βόρειο τμήμα του πάρκου προέρχονται από τα είδη Woodworthia arizonica και Schilderia adamanica. Τουλάχιστον εννέα είδη των απολιθώμενων δέντρων από το πάρκο έχουν εντοπιστεί· όλα έχουν εξαφανιστεί. Το πάρκο έχει πολλά άλλα είδη απολιθωμάτων, εκτός από τα δέντρα. Ο σχηματισμός Τσινλ, που θεωρείται ένα από τα πλουσιότερα κοιτάσμα απολιθωμένων δέντρων του Ύστερου Τριαδικού στον κόσμο, περιέχει περισσότερες από 200 απολιθωμένες ταξινομικές βαθμίδες φυτών. Ομάδες φυτών που εκπροσωπούνται στο πάρκο περιλαμβάνουν τα λυκόποδα, τις φτέρες, τα κύκας, τα κωνοφόρα, τα γκίγκο, καθώς και αταξινόμητες μορφές.[8] Το πάρκο έχει επίσης να επιδείξει πάρα πολλά απολιθωμένα σπονδυλωτά, συμπεριλαμβανομένων των γιγαντιαίων κροκοδειλόμορφων ερπετών, τους φυτόσαυρους, των μεγάλων αμφιβίων Buettneria και των πρώτων δεινοσαύρων, και ασπόνδυλα, όπως τα σαλιγκάρια του γλυκού νερού και τα μύδια.[10]

Ιστορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προ Η.Π.Α.[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τα ερείπια του Πουέρκο Πουέμπλο

Περισσότεροι από 600 αρχαιολογικοί χώροι έχουν βρεθεί εντός των ορίων του Εθνικού Πάρκου Απολιθωμένου Δάσους. Τα στοιχεία δείχνουν ότι οι πρώτοι κάτοικοι του πάρκου έφθασαν τουλάχιστον 8.000 χρόνια πριν. Δύο αιχμές τύπου Φόλσομ, τα πρώτα ευρήματα των παλαιοινδιάνων που βρέθηκαν στο πάρκο, είναι τουλάχιστον τόσο παλιές. Από το 6000 π.Χ. και 1 μ.Χ., που αντιστοιχεί στην Αρχαϊκή-Πρώιμη Εποχή Καλαθοποιίας, νομαδικές ομάδες έφτιαξαν εποχιακούς καταυλισμούς στο Απολιθωμένο Δάσος στο οποίο κυνηγούσαν τα μικρά θηράματα, όπως τα κουνέλια, αντιλόπες και τα ελάφια και μάζευαν σπόρους από άγρια φυτά. Περίπου 150 π.Χ., άρχισε η καλλιέργεια καλαμποκιού στην περιοχή. Έως την 1η Κ.Ε., όταν οι τεχνικές καλλιέργειας βελτιώθηκαν, κάποιοι έχτισαν σπίτια στο Απολιθωμένο Δάσος και άρχισε να μείνουν εκεί όλο το χρόνο.[11]

Οι πρώτοι αγρότες από την Β΄ Πρώιμη Εποχή Καλαθοποιίας έζησαν στο Απολιθωμένο Δάσος από περίπου το 1 Π.Κ. μέχρι περίπου το 800 Κ.Χ.. Έφτιαξαν υπόσκαφα σπίτια σε λιγότερες από 100 θέσεις, πρώτα σε οροπέδια και άλλα σημεία με θέα και αργότερα στη βάση των γκρεμών και σε πεδινές περιοχές, όπου το έδαφος ήταν καλύτερο. Όταν οι κλιματικές συνθήκες επιδεινώθηκαν για τη γεωργία μεταξύ του 750 και 900 Κ.Χ., οι οικισμοί άλλαξαν με την πρώτη εποχή των Πουέμπλο. Αντίθετα με τα υπόσκαφα σπίτια, οι οικοδόμοι Πουέμπλα κατασκεύασαν υπέργεια σπίτια και αποθήκες που μπορεί να ήταν σε θέση να αποθηκεύσουν τρόφιμα για περισσότερο από ένα έτος. Την ίδια στιγμή, οι κλιματικές συνθήκες άλλαξαν πάλι, αυτή τη φορά προς το καλύτερο, μεταξύ 900 και 1275 Κ.Χ.. Περισσότερα από 200 σημεία στα οποία χτίστηκαν Πουέμπλο έχουν εντοπιστεί στο πάρκο σε μια μεγάλη ποικιλία από τοποθεσίες, στις εκβολές των χειμάρων, κοντά σε πηγές, καθώς και σημεία όπου το αμμώδες έδαφος συγκρατεί νερό.[12]

Πετρογλυφικά

Αρχικά, στις περισσότερες θέσεις υπήρχαν κατοίκιες στις οποίες ζούσε μια οικογένεια, αλλά καθώς τα εδάφη εξαντλήθηκαν πολλές περιοχές εγκαταλείφθηκαν περίπου το 1250 Κ.Ε. και δημιουργήθηκαν μεγάλα Πουέμπλος με πολλά δωμάτια κοντά σε πιο αξιόπιστη πηγές νερού.[13] Δύο από αυτά τα μεγάλα πουέμπλος κατασκευάστηκαν, ένα που ονομάζεται Στόον Αξ και βρίσκεται περίπου 0,5 μίλι (0,8 χιλιόμετρα) ανατολικά του πάρκου, και ένα άλλο στο Πουέρκο Πουέμπλο, το οποίο έχει θέα στον ποταμό Πουέρκο κοντά στο κέντρο του πάρκου.[14] Εκεί έχτισαν περίπου 100 μονόχωρα δωμάτια γύρω από μια ανοικτή πλατεία.[14] Τα δωμάτια δεν είχαν παράθυρα ή πόρτες, αλλά το καθένα η εισόδος σε αυτά γινόταν με την άνοδο σε μια σκάλα και κάθοδος μέσα από μια τρύπα στην οροφή. Στο απόγειό τους, ίσως και 200 άνθρωποι ζούσαν σε αυτό το πουέμπλο.[14] Με την πάροδο του χρόνου, όμως, το επίμονα ξηρό κλίμα οδήγησε στην μετανάστευση και οι τελευταίοι κάτοικοι εγκατέλειψαν το Πουέρκο Πουέμπλο περίπου το 1380 Κ.Ε.[15]

Στο Πουέρκο Πουέμπλο και πολλές άλλες τοποθεσίες μέσα στο πάρκο, πετρογλυφικά -εικόνες, σύμβολα ή σχέδια - έχουν χαραχθεί ή σκαλιστεί σε πέτρινες επιφάνειες, συχνά σε μια πατίνα γνωστή ως βερνίκι της ερήμου. Τα περισσότερα από τα πετρογλυφικά στο Εθνικό πάρκο Απολιθωμένου δάσους πιστεύεται ότι είναι μεταξύ 650 και 2.000 ετών.[16]

Από τον 16ο μέχρι και τον 18ο αιώνα, εξερευνητές που αναζητούσαν διαδρομές μεταξύ των ισπανικών αποικιών κατά μήκος του Ρίο Γκράντε στα νοτιοανατολικά και τις ισπανικές αποικίες στις ακτές του Ειρηνικού προς τα δυτικά διέρχονταν κοντά ή μέσα από την περιοχή, την οποία ονόμασαν Ελ Δεσιέρτο Πιντάδο, Η Ζωγραφισμένη Έρημος. Ωστόσο, η παλαιότερη ισπανική καταγραφή του χώρου του πάρκου, χρονολογείται μόνο από τα τέλη του 19ου αιώνα.[17]

Η.Π.Α.[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

ο χείμαρος Λιθόδενδρο

Αφότου οι Νοτιοδυτικές πολιτείες έγιναν μέρος των ΗΠΑ, εξερευνητές συνέχισαν να αναζητούν διαδρομές Ανατολής-Δύσης κατά μήκος του 35ου παραλλήλου. Το 1853, μια ομάδα με επικεφαλής τον Αντιστράτηγο του αμερικανικού στρατού Γούιπλ Άμιελ ερεύνησε έναν αμμώδη χείμαρρο στο βόρειο τμήμα του Απολιθωμένου Δάσους. Τόσο εντυπωσίασε ο Γουίπλ από το απολιθωμένο δάσος στις όχθες του χειμάρου που το ονόμασε Λιθόντεντρον Κρηκ (ρέμμα του πέτρινου δέντρου). Ο γεωλόγος Ζουλς Μάρκου, μέλος της αποστολής Γουίπλ, παρατήρησε ότι τα απολιθωμένα δέντρα ήταν από το Τριαδικό.[17]

Μια λίγο μεταγενέστερη διαδρομή κατά μήκος του παραλλήλου ήταν ένας δρόμος, που χτίστηκε μεταξύ 1857 και 1860 για την πειραματική χρήση των καμήλων στις μεταφορές. Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι έποικοι και ιδιωτικές εταιρείες αμαξών ακολούθησαν παρόμοιες διαδρομές Ανατολής-Δύσης. Άνθρωποι που έμειναν στην περιοχή ανέπτυξαν βοοειδή αγροκτήματα στα λιβάδια, και τα βοοειδή βόσκουν στο Απολιθωμένο Δάσος μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα.[17]

Επίσης, κοντά στο 35ο παράλληλο ήταν ο σιδηρόδρομος Ατλαντικού και του Ειρηνικού. Το άνοιγμά του στις αρχές της δεκαετίας του 1880 οδήγησε στην ίδρυση πόλεων όπως το Χόλμπρουκ και η Ανταμάνα. Οι επισκέπτες μπορούσαν να σταματήσουν στο σταθμό της Ανταμάνα, να κλείσουν ένα δωμάτιο ξενοδοχείου και να κάνουν μια περιοδεία του σε αυτό που ονομαζόταν τότε το Δάσος του Χαλκιδόνιου λίθου. Με τα χρόνια, η γραμμή άλλαξε χέρια, και έγινε ο Σιδηρόδρομο Άτσισον, Τοπίκα και Σάντα Φε και στη συνέχεια τον αγόρασε η BNSF. Περισσότερα από 60 τρένα της BNSF, τα οποία ως επί το πλείστον μεταφέρουν εμπορευμάτα, περνούν μέσα από το πάρκο κάθε μέρα. Ο αμερικανικός Route 66, πρώην διηπειρωτικός αυτοκινητόδρομος που αναπτύχθηκε το 1926 ως τμήμα του National Old Trails Road, ήταν παράλληλος με τις γραμμές του τρένου μέχρι που έπαψε να χρησιμοποιείται το 1985. Το πάρκο έχει διατηρήσει μέσα στα όριά της ένα μικρό χορτιασμένο τμήμα του δρόμου. Ο διαπολιτειακός 40, που διασχίζει το πάρκο, αντικατέστησε την παλαιότερη εθνική οδό.[17]

Μνημείο για τον Route 66 στο Εθνικό Πάρκο

Η αύξηση του τουριστικού και εμπορικού ενδιαφέροντος στο απολιθωμένο ξύλο στα τέλη του 19ου αιώνα άρχισε να ανησυχήσει τους κατοίκους της περιοχής. Το 1895, το νομοθετικό σώμα του Εδάφους της Αριζόνας ζήτησε από το Κογκρέσο των ΗΠΑ τη δημιουργία ενός εθνικού πάρκου για το Απολιθωμένο Δάσος. Παρά το γεγονός ότι η πρώτη αυτή προσπάθεια απέτυχε, το 1906 η πράξη Αρχαιοτήτων που υπεγράφη από τον Πρόεδρο Θεόδωρο Ρούσβελτ χρησιμοποιήθηκε για να δημιουργήσει το Εθνικό Μνημείο Απολιθωμένου Δάσους. Μεταξύ του 1934 και του 1942, το ομοσπονδιακό Σώμα Πολιτικών Μηχανικών κατασκεύασε δρόμους, μονοπάτια και τις κατασκευές στο μνημείο, και η κυβέρνηση απέκτησε επιπλέον γης στον τομέα της Ζωγραφισμένης Ερήμου. Το μνημείο έγινε εθνικό πάρκο το 1962. Έξι χρόνια μετά την υπογραφή της πράξης Άγριας Φύσης το 1964 από τον Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον, περιοχές άγριας φύσης (όπου η ανθρώπινη δραστηριότητα είναι περιορισμένη), ορίστηκαν στο πάρκο. Το 2004, ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο νεότερος υπέγραψε νομοσχέδιο που επιτρέπει την ενδεχόμενη επέκταση του πάρκου από 93.353 έικρ (378 km²) σε 218.533 έικρ (περίπου 884 km²).[17] Η κλοπή απολιθωμένου ξύλου εξακολουθεί να είναι ένα πρόβλημα. Παρά τη φρούρηση από επτά φύλακες της Εθνικής Υπηρεσίας Πάρκων, φράκτες, τα προειδοποιητικά σημάδια και την απειλή ενός προστίμου 325 δολαρίων, περίπου 11 τόνοι απολιθωμένου ξύλου κλέβονται από το απολιθωμένο δάσος κάθε χρόνο.[18]

Ο Τζέσε Γούλτερ Φιουκς, ο πρώτος αρχαιολόγος που επισκέφτηκε τα ερείπια του Πουέρκο, προέβλεψε στα τέλη του 19ου αιώνα και ότι θα δώσει πολλά αντικείμενα.[19] Ο Τζον Μούιρ διεξήγαγε τις πρώτες ανασκαφές στο 1905-1906. Παρά το γεγονός ότι δεν είχε δημοσιεύσει τα ευρήματά του, κάλεσε την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να προστατεύσει Απολιθωμένο Δάσος.[19] Επαγγελματικό αρχαιολογικό έργο στο πάρκο ξεκίνησε στις αρχές του 20ου αιώνα, όταν ο Γουόλτερ Χαφ πραγματοποίησε ανασκαφές στα ερείπια του Πουέρκο και σε άλλες τοπποθεσίες.[17] Το 1919, ένα κρανίο φυτόσαυρου ανακαλύφθηκε κοντά στο Μπλου Μέσα στο Απολιθωμένο Δάσος και εστάλη στο Μουσείο Παλαιοντολογίας στο Μπέρκλεϊ, Καλιφόρνια.[17] Το 1921, η Άννι Αλεξάντερ, ιδρύτρια του μουσείου, επισκέφθηκε τη Μπλου Μέσα για να συλλέξει περισσότερα από φυτόσαυρους και άλλα δείγματα. Αυτό οδήγησε σε περαιτέρω ανασκαφές από τον παλαιοντολόγο Τσαρλς Καμπ.[17] Από τότε, περισσότερες από 250 τοποθεσίες απολιθωμάτων έχουν επιβεβαιωθεί ότι υπάρχουν στο πάρκο.[20] Στη δεκαετία του 1930, το Δικαστήριο Δημόσιας Διοίκησης Έργων χρηματοδότησε την έρευνα στο πάρκο από τους αρχαιολόγους Μέρα και Κονγκούβ.[17] Μια επανέρευνα της Εθνικής Υπηρεσίας Πάρκων στο Απολιθωμένο Δάσος στις αρχές του 1940 εντοπίστησε τα περισσότερες από τις θέσεις με μεγάλα πέτρινα ερείπια, και μεταγενέστερες έρευνες μετά το 1978 έχουν εντοπιστεί συνολικά περισσότερες από 600 τοποθεσίες με τέχνεργα, πολλά από αυτά μικρά.[19] Οι παλαιοντολιγικές και αρχαιολογικές έρευνα συνεχίζονται στο πάρκο τον 21ό αιώνα.[17]

Βιολογία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Χλωρίδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Πλούσια βλάστηση στα όρια των Μπάντλαντς

Μια έρευνα του 2005 βρήκε στο πάρκο 447 είδη χλωρίδας, από τα οποία 57 είδη είναι εισβολείς.[21] Παρά το γεγονός ότι το πάρκο είναι γνωστό για τα απολιθώματα και διαβρωμένα Μπάντλαντς, ο κυρίαρχος βιότοπός του είναι η ημιέρημη στέπα θάμνων. Προστατευμένο από την ανάπτυξη και την υπερβόσκηση για πολλά χρόνια, το πάρκο έχει μερικούς από τις καλύτερους λειμώνες στη βορειοανατολική Αριζόνα.[22] Στο βόρειο τμήμα του πάρκου, τα ηφαιστειογενή εδάφη του Σχηματισμού Μπιντχότσι υποστηρίζουν την ανάπτυξη των φυτών στα όρια της Ζωγραφισμένης Ερήμου.[22] Σε αντίθεση με τα σχετικά γυμνά Μπάντλαντς παραπέρα, το χείλος καλύπτεται με θάμνους, μικρά δέντρα, χόρτα και βότανα.[22]

Τα κυρίαρχα φυτά στο πάρκο περιλαμβάνουν περισσότερα από 100 είδη χλόης, πολλά από τα οποία αυτόχθονα. Μεγαλώνοντας ανάμεσα στα χόρτα ανθίζουν είδη όπως ο οινοθήρας, ο κρίνος καλόχορτος και μπλε λινάρι και θάμνοι, όπως η αρτεμισία, η αλιμιά και ο χρυσόθαμνος. Μεταξύ της μεγάλης ποικιλίας των αγρωστωδών είναι ιθαγενές πολυετή είδη χλόης, Bouteloua gracilis, Bouteloua curtipendula, ο σποροβόλος, η λεπτοχλόη και η θαμνώδης Muhlenbergia porteri. Τα είδη εισβολείς που παραγκωνίζουν να ιθαγενή είδη με βραδύτερη εξάπλωση είναι το ετήσιο φυτό εραγρώστις και φυτά του γένους Bromus.[22]

Δέντρα και θάμνοι αναπτύσσονται σε παρόχθιες ζώνες κατά μήκος των χειμάρων του πάρκου. Ιτιές και λεύκες είναι τα μεγαλύτερα φυτά, μαζί με καλάμια και βούρλα. Εδώ η εισβολή από αλμυρίκια απειλεί τα ενδημικά φυτά εξαιτίας των μεγάλων αριθμών του, καθώς καταλώνει το μεγαλύτερο μέρος του διαθέσιμου νερού και το αλάτι που απομακρύνεται από τα φύλλα του οδηγεί σε αύξηση της αλατότητας του εδάφους.[22]

Πανίδα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μερικά από τα μεγαλύτερα ζώα που ζουν στα λιβάδια είναι οι αμερικανικές αντιλόκαρπες, τα κουνέλια της Καλιφόρνιας, ο κυνόμυς του Γκάνισον, το κογιότ, οι λύγκες και οι αλεπούδες. Οι αμερικανικές αντιλόκαρπες, τα ταχύτερα ζώα της ξηράς στη Βόρεια Αμερική, είναι μπορούν να φτάσουν τα 97 κ.α.ώ. στο σπριντ.[22] Τα αιμοφόρα αγγεία στα τεράστια, με λεπτά τοιχώματα αυτιά των κουνελιών δρουν ως εναλλάκτες θερμότητας. Αυτοί οι λαγοί είναι γνωστοί για τις εκρήξεις ταχύτητάς τους, τα μακράς άλματα και η κίνηση σε ζιγκ-ζαγκ, τα οποία έχουν σκοπό να τους προστατεύσουν από να τους πιάσουν οι χρυσαετοί και άλλα αρπακτικά ζώα.[23] Οι κυνόμυες του Γκάνισον ζουν σε μεγάλες αποικίες ή «πόλεις», κοντά στις οποίες πολλοί άλλα είδη βρίσκουν τροφή και καταφύγιο.[22] Τα Κογιότ τρέφονται σε μεγάλο βαθμό με τρωκτικά, αλλά και τρώνε φρούτα, ερπετά, έντομα, μικρά θηλαστικά, πουλιά και ψοφίμια.[23]

Οι λύγκες και τα φίδια γόφερ (Pituophis catenifer) κυνηγούν μικρότερα ζώα, όπως ποντίκια και το είδος σκιούρου Ammospermophilus leucurus στις παρόχθιες ζώνες του πάρκου. Οι νυχτερίδες Parastrellus hesperus τρέφονται με έντομα,[22] και ωχρές νυχτερίδες τρώνε σκαθάρια, σαρανταποδαρούσες, τζιτζίκια, αλογάκια της παναγίας, σκορπιούς και άλλα αρθρόποδα.[23] Στην άκρη της Ζωγραφισμένης Ερήμου, μικρά ζώα βρίσκουν τροφή και καταφύγιο ανάμεσα στα πυκνότερα φυλλώματα, και το ελάφι ημίονος συχνάζει η περιοχή.[22]

Σαύρα με κολλάρο πάνω σε απολιθωμένο κορμό.

Περισσότερα από 16 είδη σαυρών και φιδιών ζουν σε διάφορα ενδιαιτήματα στο πάρκο και καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες από τα έντομα, αράχνες, σκορπιούς, άλλα ερπετά και μικρά θηλαστικά. Το σαύρα με το κολλάρο, η οποία εμφανίζεται σε κάθε βιότοπο, είναι η μεγαλύτερη και η πιο συχνή.

Η ριγέ σαύρα του οροπεδίου (Cnemidophorus velox), ένα είδος που αποτελείται εξ ολοκλήρου από θηλυκά, προτιμά τα λιβάδια και τις ανεπτυγμένες περιοχές. Οι σαύρες του γένους Ούτα ζουν σε βραχώδεις περιοχές του πάρκου, αλλά είναι σπάνιες. Τα φίδια γόφερ, τα οποία μιμούνται μερικές φορές τους κροταλίες όταν ενοχληθούν, είναι από τα πιο κοινά φίδια στο πάρκο. Ο δυτικός κροταλίας, το μόνο δηλητηριώδες φίδι που βρέθηκε στο πάρκο, προτιμά λιβάδια και θάμνωνες.[24]

Επτά είδη αμφιβίων, που δεν πίνουν νερό αλλά το απορροφούν μέσα από το διαπερατό δέρμα τους, έχουν εντοπιστεί στο Εθνικό Πάρκο. Οι σαλαμάνδρες τίγρεις, που βρίσκονται σε χορτολιβαδικές εκτάσεις και κοντά σε μεγάλες λεκάνες απορροές, είναι το μόνο είδος σαλαμάνδρας γνωστό στην Αριζόνα. Ο φρύνος του Γουντχάουζ, οι οποίοι είναι σπάνιοι, είναι ο μεγαλύτερος φρύνος στο πάρκο. Τους αρέσουν τα λιβάδια και οι παραποτάμιες και ανεπτυγμένες περιοχές. Οι φρύνοι με τις κόκκινες κηλίδες, πιο ενεργοί την περίοδο των βροχών, τον Ιούλιο μέχρι το Σεπτέμβριο, βρίσκονται σε βραχώδεις περιοχές κοντά σε ρέματα και χαράδρες. Ο φρύνος των Μεγάλων Πεδιάδων είναι ο πιο κοινός φρύνος στο πάρκο και προτιμά λιβάδια.[25]

Ο δυτικός λιβαδοκορυδαλλός είναι συχνό πουλί στο πάρκο.

Μια έρευνα που έγινε το 2006 αναγνώρισε 216 είδη πουλιών που είναι γνωστό ότι έχουν εμφανιστεί στο Εθνικό Πάρκο Απολιθωμένου Δάσους, δεδομένου ότι το πάρκο έγινε προστατευόμενη περιοχή το 1906. Από αυτά, 33 είδη αναπαράγονται μέσα στο πάρκο, 6 άλλα είδη που είναι πιθανό να το κάνουν, 18 είδη που ζουν στο πάρκο όλο το χρόνο, 35 είδη που ζουν στο πάρκο μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού και 11 είδη μόνο κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Η μεγαλύτερη ποικιλία των πουλιών απαντάται κατά τη διάρκεια φθνιοπωρινών και χειμερινών μεταναστεύσεων.[26]

Αρπακτικά, ωδικά και πουλιά του εδάφους βρέθηκαν σε λειμώνες του πάρκου, ενώ στις όχθες του ποταμού Πουέρκο είναι ένα καλό μέρος πουλιά πυο ζουν μόνιμα στο πάρκο καθώς και αποδομιτικά πουλιά, όπως οι μυγοχάφτες, οι αβοκέτες και οι χαραδριοί. Οι ανεπτυγμένες περιοχές γύρω από το κέντρο επισκεπτών και το μουσείο προσελκύουν τα είδη Piranga ludoviciana, Setophaga occidentalis, Haemorhous mexicanus και άλλα. Περιστασιακα το πάρκο επισκέφτονται παραυδάτια πτηνά και πτηνά της Ανατολικής Ακτής.[27]

Πουλιά που συνήθως παρατηρούνται στο πάρκο περιλαμβάνουν το κοινό κοράκι και ο δυτικός λιβαδοκορυδαλλός, που είναι γνωστός για το όμορφο τραγούδι του. Το κολιμπρί της Άννας, το οποίο μπορεί να αιωρείται και να πετάξει προς τα πίσω καθώς και προς τα εμπρός, είναι ένα από τα μικρότερα πουλιά στο πάρκο. Το μεγαλύτερο είναι ο χρυσαετός.[27]

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. 1,0 1,1 DeLorme Mapping Arizona Atlas and Gazetteer (2008) 38–39 ISBN 978-0-89933-325-0
  2. Rand McNally & Company The Road Atlas (2008) 8–9 ISBN 978-0-528-93961-7
  3. 3,0 3,1 Thomas, Kathryn A. (2003). «Part I: Vegetation of Petrified Forest National Park, Arizona» (PDF). United States Geological Survey. σσ. 1–2. http://sbsc.wr.usgs.gov/products/spotlight/petrified/part_1/PartI_Veg.pdf. Ανακτήθηκε στις October 14, 2010. 
  4. (PDF) The National Parks Index 2009–2011. National Park Service. 2009. ISBN 978-0-912627-81-6. http://www.nps.gov/history/history/online_books/nps/index2009_11.pdf. Ανακτήθηκε στις October 7, 2010. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 5,4 5,5 5,6 5,7 «Geology and the Painted Desert» (PDF). National Park Service. 2006. http://www.nps.gov/pefo/upload/Geology2006.pdf. Ανακτήθηκε στις October 1, 2010. 
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Ash, σσ. 3–13.
  7. Walton, Matt (July 1958). «Geology of the Painted Desert and Petrified Forest». Arizona Highways (Phoenix: Arizona Highway Department) XXXIV (7): 12. 
  8. 8,0 8,1 «Trees to Stone» (PDF). National Park Service. 2006. http://www.nps.gov/pefo/planyourvisit/upload/TreestoStone2006.pdf. Ανακτήθηκε στις October 3, 2010. 
  9. Ash, σ. 11.
  10. Ash, σσ. 25–27.
  11. Jones, σσ. 9–11.
  12. Jones, σσ. 11–13.
  13. Jones, σ. 15.
  14. 14,0 14,1 14,2 Jones, σ. 18.
  15. Jones, σ. 21.
  16. «Messages on Stone» (PDF). National Park Service. http://www.nps.gov/pefo/upload/MessagesOnStone2006.pdf. Ανακτήθηκε στις October 15, 2010. 
  17. 17,0 17,1 17,2 17,3 17,4 17,5 17,6 17,7 17,8 17,9 «History» (PDF). National Park Service. 2007. http://www.nps.gov/pefo/planyourvisit/loader.cfm?csModule=security/getfile&PageID=245746. Ανακτήθηκε στις October 5, 2010. 
  18. «Petrified Forest Shrinks, One Stolen Piece at a Time». The New York Times. November 28, 1999. http://query.nytimes.com/gst/fullpage.html?res=9E07E1DD123FF93BA15752C1A96F958260&partner=rssnyt&emc=rss. Ανακτήθηκε στις November 6, 2008. 
  19. 19,0 19,1 19,2 Jones, σσ. 37–39.
  20. «Research Activities». National Park Service. 2007. http://www.nps.gov/pefo/naturescience/research-activities.htm. Ανακτήθηκε στις October 16, 2010. 
  21. Hansen & Thomas, σσ. 27, 29.
  22. 22,0 22,1 22,2 22,3 22,4 22,5 22,6 22,7 22,8 «Grassland» (PDF). National Park Service. 2004. http://www.nps.gov/pefo/planyourvisit/upload/Grassland03w.pdf. Ανακτήθηκε στις October 6, 2010. 
  23. 23,0 23,1 23,2 «Mammals» (PDF). National Park Service. 2004. http://www.nps.gov/pefo/planyourvisit/upload/Mammals04w.pdf. Ανακτήθηκε στις October 6, 2010. 
  24. «Modern Lizards» (PDF). National Park Service. 2004. http://www.nps.gov/pefo/planyourvisit/upload/Reptile.pdf. Ανακτήθηκε στις October 6, 2010. 
  25. «Modern Amphibians» (PDF). National Park Service. 2004. http://www.nps.gov/pefo/planyourvisit/upload/Amphibians.pdf. Ανακτήθηκε στις October 6, 2010. 
  26. Van Riper & Lamow, σ. 18.
  27. 27,0 27,1 «Birds» (PDF). National Park Service. 2004. http://www.nps.gov/pefo/planyourvisit/upload/Birds2004w.pdf. Ανακτήθηκε στις October 7, 2010. 

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ash, Sidney (2005). Petrified Forest: A Story in Stone (2nd rev. έκδοση). Petrified Forest National Park, Arizona: Petrified Forest Museum Association. ISBN 978-0-945695-11-0. 
  • Jones, Anne Trinkle (1993). Stalking the Past: Prehistory at the Petrified Forest. Petrified Forest National Park, Arizona: Petrified Forest Museum Association. ISBN 978-0-945695-04-2. 
  • Hansen, Monica L.; Thomas, Kathryn A. (2006). «The Flora of a Unique Badland and Arid Grassland Environment: Petrified Forest National Park, Arizona». Parker, William G; Thompson, Patricia A.. A Century of Research at Petrified Forest National Park: Bulletin No. 63. Flagstaff, Arizona: Museum of Northern Arizona. ISBN 978-0-89734-133-2. 
  • Van Riper, Charles, III; Lamow, Marg (2006). «A 2006 Bird Checklist for Petrified Forest National Park». Parker, William G; Thompson, Patricia A.. A Century of Research at Petrified Forest National Park: Bulletin No. 63. Flagstaff, Arizona: Museum of Northern Arizona. ISBN 978-0-89734-133-2. 

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Petrified Forest National Park της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).