Εδουάρδος του Γούντστοκ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Εδουάρδος ο μαύρος πρίγκηψ)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Εδουάρδος του Γούντστοκ
Cernoch.jpg
Πρίγκηπας της Ουαλίας
Προκάτοχος Εδουάρδος Β΄ της Αγγλίας
Διάδοχος Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας
Βασιλικός Οίκος Οίκος των Πλανταγενετών
Γέννηση 15 Ιουνίου 1330
Παλάτι Γούντστοκ, Όξφορντσερ, Αγγλία
Θάνατος

8 Ιουνίου 1376 (45 ετών)

Ανάκτορα του Ουεστμίνστερ, Λονδίνο, Αγγλία
Τόπος ταφής Καθεδρικός του Καντέρμπερι, Κεντ, Αγγλία
Πατέρας Εδουάρδος Γ΄ της Αγγλίας
Μητέρα Φιλίππη του Αινώ
Σύζυγος Ιωάννα του Κεντ
Επίγονοι Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας
O Εδουάρδος μαύρος πρίγκηψ με τον πατέρα του βασιλιά Εδουάρδο Γ', χειρόγραφο του 14ου αιώνα

Ο Εδουάρδος του Γούντστοκ, αποκαλούμενος και μαύρος πρίγκηψ (15 Ιουνίου 1330 - 8 Ιουνίου 1376) ήταν πρίγκηπας της Ουαλίας και πρίγκηπας - δούκας της Ακουιτανίας (1361 - 1372), μεγαλύτερος γιος του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ΄ και της Φιλίππης του Αινώ.

Ήταν ένας από τους θρυλικότερους στρατιωτικούς αρχηγούς του Μεσαίωνα, που δεν κατόρθωσε να ανέβει στον Αγγλικό θρόνο, αφού πέθανε έναν χρόνο πριν τον πατέρα του. Το όνομα μαύρος πρίγκηπας το πήρε πιθανότατα από το χρώμα της στολής του, κατά μερικούς από τις μελανές καταστάσεις που προκάλεσε στους Γάλλους με την εκστρατεία του.

Στέφθηκε πρίγκηπας της Ουαλίας (1343) και διετέλεσε αντιβασιλιάς με όλες τις κρατικές διαπραγματεύσεις στα χέρια του, την εποχή που ο πατέρας του έλλειπε σε εκστρατείες (1339, 1340, 1342) παρά την πολύ μικρή του ηλικία. Ερωτεύθηκε την ξαδέλφη του, Ιωάννα του Κεντ, και ζήτησε την συγκατάθεση του πάπα Ιννοκέντιου ΣΤ΄ να την νυμφευτεί λόγω της συγγενικής σχέσης που είχε μαζί της. Ο γάμος έγινε το 1361 στο κάστρο του Γουίνδσορ, προκαλώντας μερικές αντιδράσεις τόσο λόγω της συγγένειας όσο και του γεγονότος ότι με τον γάμο με μια Αγγλίδα έχασε η Αγγλία την ευκαιρία να πραγματοποιήσει ξένες συμμαχίες.

Από τον γάμο του απέκτησε δύο παιδιά, τον Εδουάρδο (1365 - 1372) και τον Ριχάρδο Β΄.

Ο Εδουάρδος ζούσε σε μια περίοδο παρακμής του ιπποτισμού, κάτι που του κίνησε το ενδιαφέρον να την επαναφέρει. Του κινήθηκε το ενδιαφέρον για νέες Σταυροφορικές εκστρατείες στο εξωτερικό, γεγονότα από τα οποία ήταν γεμάτα η αγγλική ζωή τους δύο τελευταίους αιώνες. Από την μια πλευρά στάθηκε πολύ ιπποτικός απέναντι στους ευγενείς αντιπάλους του, κάτι που έδειξε με την στάση του απέναντι στον βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β΄ και τους γιους του. Μετέφερε τον Ιωάννη στην Αγγλία, όπου του παρείχε όλες τις ανέσεις, επιτρέποντας του ακόμα και να δραπετεύσει, συμπεριφορά πρωτόγνωρη σε αιχμάλωτους ξένους βασιλείς. Προ των μαχών (όπως του Πουατιέ), ήταν κάθε στιγμή διατεθειμένος να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις για ειρήνη, αλλά από την στιγμή που τον λόγο είχαν τα όπλα, η μαχητικότητα του στο πεδίο της μάχης ήταν πάντοτε απαράμιλλη.

Από την άλλη πλευρά, ήταν πολύ βίαιος και αυταρχικός απέναντι στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, κάτι που φάνηκε στους πολύ ψηλούς φόρους σαν πρίγκηπας της Ακουιτανίας, την οποία του παραχώρησε ο πατέρας του, Εδουάρδος Γ΄, δίνοντας του δυνατότητες αποκλειστικής διακυβέρνησης στην περιοχή. Επίσης, και οι σφαγές στην Καέν και την Λιμόζ, του έδωσαν τον τίτλο της διφορούμενης προσωπικότητας.

Κατορθώματα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Η εκστρατεία του στη μάχη του Κρεσύ (1346), όπου συνέτριψε τον Γαλλικό στρατό για 10 χρόνια, καταλαμβάνοντας στην συνέχεια άνετα το Καλαί προ της επιδημίας πανώλης. Συγκεκριμένα, στην μάχη αυτή ήταν μόλις 16 ετών και ένας στρατιώτης του δραπέτευσε, ώστε να πάει στον πατέρα του, βασιλιά Εδουάρδο Γ΄ να ζητήσει βοήθεια, γιατί φοβόταν την ζωή του πρίγκηπα. Αλλά ο βασιλιάς είχε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον γιο του που δεν καταδέχθηκε καν να του στείλει βοήθεια.
  • Η πολιορκία του Καλαί (1346), όπου οι πολιορκημένοι υπέφεραν τόσο πολύ που αναγκάστηκαν να τρώνε σκυλιά και ποντίκια. Η πολιορκία έδωσε στην Αγγλία τον έλεγχο όλης της Βόρειας Γαλλίας.
  • Η μεγάλη επιδρομή της Ακουιτανίας (1355), με την οποία καταβαράθρωσε την Γαλλική οικονομία. Η κατάκτηση της Ακουιτανίας έδωσε δυνατότητα στην Αγγλία να πραγματοποιήσει συμμαχίες με γειτονικές χώρες, όπως με τον Κάρολο Β΄ της Ναβάρρας. Έτσι, επέτρεψε σε πολλές γαλλικές περιοχές να αποκτήσουν πλήρη αυτονομία από την κεντρική γαλλική κυβέρνηση, αφού τότε η Γαλλία δεν είχε την εθνική και κρατική συνοχή της Αγγλίας.
  • Η εκστρατεία του Πουατιέ (1356) προξένησε τρομερές ζημιές στον Γαλλικό στρατό και σε ολόκληρο το Γαλλικό κράτος για τα επόμενα 13 χρόνια. Ο βασιλιάς Ιωάννης Β΄ μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Αγγλία και η χώρα του παραδόθηκε στο χάος και την αναρχία, αναγκαζόμενη να υπογράψει την ταπεινωτική συνθήκη του Μπρετινύ (1360)
  • Η εκστρατεία του Ρενς (1360) που επακολούθησε της Συνθήκης του Μπρετινύ μετά από την απόρριψη των παράλογων απαιτήσεων του πατέρα του από τον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ε΄. Η εκστρατεία αυτή τελείωσε με συμφωνία. Ο Ιωάννης ελευθερώθηκε με το ένα τρίτο της Δυτικής Γαλλίας (με την Ακουιτανία) στα χέρια των Άγγλων, ενώ έριξε το ποσό των λύτρων στα 3.000.000 εκιού[ασαφές].
  • Η εκστρατεία της Ναγιέρα (1367) όπου κατατρόπωσε τον ισχυρό Γάλλο πολεμιστή Γκεσλίν.
  • Η πολιορκία της Λιμόζ (1370), όπου ο Εδουάρδος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την μάχη λόγω ασθένειας. Αρχίζει από τότε η παρακμή και η ανάκαμψη των Γάλλων.
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Edward, the Black Prince της Αγγλόγλωσσης Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Προκάτοχος:
Εδουάρδος Γ΄
Δούκας της Ακουιτανίας
13611372
Διάδοχος:
Διάλυση του δουκάτου, ένωση του με το Αγγλικό στέμμα