Διονύσιος Κορίνθου

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ο Διονύσιος Κορίνθου ήταν χριστιανός επίσκοπος, θεολόγος και συγγραφέας ο οποίος έζησε τον 2ο αιώνα μ.Χ.

Βίος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Διονύσιος Κορίνθου ήκμασε στο δεύτερο μισό του 2ου αιώνα μ.Χ. Για τη ζωή του δεν γνωρίζουμε αρκετές πληροφορίες. Ήταν σχεδόν σύγχρονος του Μάρκου Αυρηλίου, καθώς πρέπει να έγινε επίσκοπος μετά το 165μ.Χ., και έδρασε παράλληλα με τον Σωτήρα Ρώμης. Στην έδρα του πρέπει να έμεινε μέχρι το 180.

Οι θεολογικές απόψεις του Διονυσίου Κορίνθου[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Οι θεολογικές απόψεις του αφορούν τα τρέχοντα προβλήματα που αντιμετώπιζαν οι κατά τόπους εκκλησίες της εποχής του και οι οποίες του απευθύνονται προκειμένου να του ζητήσουν την καθοδήγησή του. Δεν εκτίθενται σε κάποιο ή κάποια έργα του με τρόπο συστηματικό, αλλά ευκαιριακά-συγκυριακά σε κάποιες από τις επιστολές του που μας έχουν σωθεί. Έτσι οι συνεχείς διωγμοί του Μάρκου Αυρηλίου, η δράση του Μαρκίωνα και οι διάφορες εγκρατιτικές τάσεις που εμφανίζονταν μέσα στην Εκκλησία, όσοι είχαν προσχωρήσει σε αιρετικές ομάδες και ήθελαν να επανέλθουν στους κόλπους της Εκκλησίας, ήταν οι προκλήσεις που κλήθηκε να αντιμετωπίσει. Ο Διονύσιος αντιπροτείνει αντίστοιχα σε αυτά: οι χριστιανοί πρέπει να απορρίψουν τον Κανόνα του Μαρκίωνα και να δεχθούν τον μόνο αληθινό Κανόνα. Η αγαμία είναι προαιρετική και ο γάμος ιερός. Τέλος, πρέπει να γίνονται ξανά δεκτοί όσοι προέρχονται από τις αιρέσεις και επιστρέφουν μετανοημένοι. Τέλος, χαρακτηριστική είναι η θέση που λαμβάνει στο ζήτημα του κύρους και του εύρους διακαιοδοσίας που αξίωνε ο επίσκοπος Ρώμης: έτσι υποστηρίζει πως οι δύο επισκοπές, η Ρώμη και η Κόρινθος, είναι ισόκυρες καθώς και οι δύο έχουν ιδρυθεί από τους αποστόλους Πέτρο και Παύλο.

Συγγραφικό έργο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όσες επιστολές έγραψε, οι περισσότερες χάθηκαν. Αποσπάσματα και περιλήψεις μας διασώζει από τις παρακάτω ο Ευσέβιος Καισαρείας:

  • 1.Προς Λακεδαιμονίους: Αποτελεί είδος ορθόδοξου κατηχήσεως με κύριο θέμα την ειρήνη και την ενότητα της Εκκλησίας, που ταρασσόταν από αιρετικούς.
  • 2.Προς Αθηναίους: Είναι μία ενισχυτική επιστολή υπέρ των πιστών, βάση της ευαγγελικής διαγωγής, καθώς όπως διαφαίνεται από την επιστολή, μετά το διωγμό του επισκόπου Πουπλίου είχε καμφθεί το ηθικό των Αθηναίων. Μέσα στην επιστολή μνημονεύεται ο Κοδράτος, πιθανώς ο απολογητής, καθώς και ο Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ως πρώτος επίσκοπος Αθηνών,.
  • 3.Προς Νικομηδέας: Επιστολή με σκοπό την καταπολέμηση του Μαρκίωνος.
  • 4.Προς Εκκλησίας Γορτύνης και τα λοιπάς παροικίας της Κρήτης: Επαινεί τον επίσκοπο της περιοχής Φίλιππο και προτάσσει την προφύλαξη από τους αιρετικούς.
  • 5.Προς Εκκλησία Αμάστρεως και τας λοιπάς παροικίας του Πόντου: Εκθέτει με βάση τη βίβλο, απόψεις περί γάμου και αγνείας και προτρέπει να γίνονται ευμενώς δεκτοί οι πιστοί που προέρχονται από οποιαδήποτε πλάνη ή σφάλμα.
  • 6.Προς Κνωσσίους: Προτρέπει στον τοπικό επίσκοπο Πινυτόν να μην επιβάλλει βαριά φορτία αγνείας στους πιστούς, αναγνωρίζοντας την ασθένειά τους. Η άποψη αυτή φέρεται πως δεν άρεσε πολύ στον Πινυτόν, με αποτέλεσμα να του απαντήσει.
  • 7.Προς Ρωμαίους: Αποτελεί τη μεγαλύτερη σε εύρος διασωθείσα επιστολή. Αποστέλλεται στον επίσκοπο Σωτήρα και προτρέπει την εκκλησία της Ρώμης να ευεργετεί τους απανταχού χριστιανούς όπως θέλει το αρχαίο έθος. Μνημονεύει επίσης τη νοθεία των επιστολών του, το κύρος των επιστολών του Κλήμεντος Ρώμης καθώς και ως ιδρυτές των εκκλησιών Ρώμης και Κορίνθου, τους Πέτρο και Παύλο.
  • 8.Προς Χρυσοφοραν: Είναι ιδιωτική. Απευθύνεται σε γυναίκα την οποία νουθετεί προς την πνευματική ζωή

Οι επτά πρώτες χαρακτηρίσθηκαν καθολικές λόγω του κύρους τους, του περιεχομένου τους και της ευρείας αποδοχής τους.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στυλιανός Παπαδόπουλος, Πατρολογία, τομ.Α΄εκδ. Παρουσία, Αθήνα, 1997, σελ.267-270
  • Παναγιώτης Χρήστου, Πατρολογία, τομ.Β΄,εκδ. Κυρομάνος, Θεσσαλονίκη, 2005, σελ.658-660