Διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Διευρύνσεις της ΕΕ

EUenl-EU6.png
195258 Ιδρυτικά μέλη: Βέλγιο, Γαλλία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Δυτική Γερμανία *, Κάτω Χώρες (* το 1990 που επανενώθηκε με την πρώην Ανατολική Γερμανία, Αλγερία ήταν ένα αναπόσπαστο τμήμα της Γαλλίας έως το 1962)


EUenl-EU9.png
1973 – Πρώτη διεύρυνση: Δανία, Ιρλανδία, Ηνωμένο Βασίλειο (*Η Γροιλανδία εγκατέλειψε το 1985)


EUenl-EU10.png
1981 – Δεύτερη «νότια (μέρος Ι)» διεύρυνση: Ελλάδα


EUenl-EU12.png
1986 – Τρίτη «νότια (μέρος ΙΙ)» διεύρυνση: Πορτογαλία, Ισπανία


EUenl-EU15.png
1995 – Τέταρτη «βόρεια (εν μέρει)» διεύρυνση: Αυστρία, Φινλανδία, Σουηδία


EUenl-EU25.png
2004 – Πέμπτη «ανατολική (μέρος Ι)» διεύρυνση: Τσεχία, Κύπρος, Εσθονία, Ουγγαρία, Λετονία, Λιθουανία, Μάλτα, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία


EUenl-EU27.png
2007 – Πέμπτη «ανατολική (μέρος ΙΙ)» διεύρυνση: Βουλγαρία, Ρουμανία


CroatiaEU.PNG
2013 – Έκτη «νότια (μέρος IΙΙ)» διεύρυνση: Κροατία


EU27+.png
Μελλοντικά – Πιθανή διεύρυνση επέκτασης: Αλβανία, Π.Γ.Δ.Μ., Τουρκία,Σερβία,Μαυροβούνιο,Ισλανδία


Η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) δημιουργήθηκε το 1993 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ βασιζόμενη στις ήδη υπάρχουσες Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες ιδρύθηκαν από έξι κράτη μέλη. Στο τρέχον μέγεθός της συμπεριλαμβάνονται είκοσι επτά κράτη μέλη. Από την ίδρυσή της μέχρι και σήμερα υπήρξαν έξι διαδοχικές διευρύνσεις, με μεγαλύτερη την πέμπτη διεύρυνση, την 1η Μαΐου 2004, όταν προσχώρησαν δέκα νέα κράτη μέλη.

Οι διαπραγματεύσεις είναι εν εξελίξει και με άλλα κράτη. Η διαδικασία της διεύρυνσης αναφέρεται μερικές φορές ως ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Εντούτοις, αυτός ο όρος χρησιμοποιείται επίσης στην ενδυνάμωση της συνεργασίας μεταξύ των κρατών μελών της ΕΕ και στην αύξηση της δύναμης από τα ευρωπαϊκά όργανα πέρα από τις εθνικές κυβερνήσεις.

Προκειμένου να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ένα κράτος πρέπει να τηρήσει τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους, γνωστούς γενικά ως κριτήρια της Κοπεγχάγης(μετά από τη σύνοδο κορυφής της Κοπεγχάγης, Ιούνιος 1993). Απαιτείται μια κοσμική, δημοκρατική κυβέρνηση, καθώς και ένα αξιοκρατικό κράτος δικαίου, καθώς και τις αντίστοιχες ελευθερίες στα ανάλογα όργανα. Σύμφωνα με τη Συνθήκη της ΕΕ, κάθε κράτος μέλος και το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να συμφωνήσει με οποιαδήποτε διεύρυνση.

Κριτήρια και μέθοδοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1989 δημιουργήθηκε το πρόγραμμα PHARE της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, προκειμένου να παρασχεθεί οικονομική ενίσχυση στις πιθανές προς ένταξη χώρες έτσι, ώστε να μπορούν να μεταρρυθμίσουν τις οικονομίες τους. Το PHARE έγινε ένα εργαλείο βοήθειας στις υποψήφιες χώρες, οι οποίες προσέγγισαν τα απαιτούμενα κριτήρια μεγέθυνσης. Οι υποψήφιες χώρες πρέπει να έχουν επιτύχει:

  • σταθερότητα των οργάνων που εγγυώνται τη δημοκρατία, το κράτος δικαίου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σεβασμό και την προστασία των μειονοτήτων,
  • την ύπαρξη μιας σταθερής οικονομίας αγοράς, καθώς και να υφίσταται η ικανότητα αντιμετώπισης της ανταγωνιστικής πίεσης και των δυνάμεων της αγοράς εντός της Ένωσης και
  • τη δυνατότητα να τηρηθούν οι υποχρεώσεις της ιδιότητας μέλους, συμπεριλαμβανομένης της εμμονής στους στόχους της πολιτικής, οικονομικής και νομισματικής ένωσης.

Από το 2010, με απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, νέος Διευθυντής του Τομέα Διεύρυνσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που περιλαμβάνει τις σχέσεις της Ε.Ε. με Τουρκία, Κροατία, ΠΓΔΜ, Σερβία, Βοσνία, Μαυροβούνιο και Αλβανία, (τις χώρες δηλαδή που βρίσκονται σε διαπραγματεύσεις ένταξης ή αποσκοπούν στην ένταξή τους στην Ε.Ε.), ορίστηκε ο Πρέσβης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Έλληνας, Δημήτρης Κούρκουλας. [1].


Συνεισφορά κρατών μελών καθώς και υποψηφίων χωρών[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Population and GDP per capita of EU member states and candidates.