Διαιθυλοθειαιθέρας
| Διαιθυλοθειαιθέρας | |
|---|---|
| Γενικά | |
| Όνομα IUPAC | Διαιθυλοθειαιθέρας |
| Άλλες ονομασίες | Διαιθυλοσουλφίδιο |
| Χημικά αναγνωριστικά | |
| Μοριακή μάζα | 90,18 amu |
| Αριθμός CAS | 352-93-2 |
| SMILES | CCSCC |
| Αριθμός EINECS | 206-526-9 |
| Φυσικές ιδιότητες | |
| Σημείο τήξης | -103,8°C |
| Σημείο βρασμού | 92 °C |
| Πυκνότητα | 837 kg/m3 |
| Χημικες ιδιότητες | |
| Ελάχιστη θερμοκρασία ανάφλεξης |
-10°C |
| Η κατάσταση αναφοράς είναι η πρότυπη κατάσταση (25°C, 1 Atm) εκτός αν σημειώνεται διαφορετικά |
|
Ο διαιθυλοθειαιθέρας ή διαιθυλοσουλφίδιο (diethylsulphide, DES) ή αιθυλοθειοαιθάνιο ή 3-θειαβουτάνιο είναι ένας διαλκυλ-θειαιθέρας, μια οργανική ένωση του θείου με συνοπτικό συντακτικό τύπο CH3CH2SCH2CH3 (ή ακόμη πιο συνοπτικά Et2S). Στις συνηθισμένες συνθήκες (1 atm, 25°C) είναι ένα αδιάλυτο στο νερό και εύφλεκτο πτητικό υγρό με χαρακτηριστική δυσάρεστη οσμή. Είναι ισομερές θέσης των παρακάτω έξι (6) ενώσεων:
- Μεθυλοπροπυλοθειαιθέρας
- Ισοπροπυλομεθυλοθειαιθέρας
- βουτανοθειόλη-1
- βουτανοθειόλη-2
- μεθύλοπροπανοθειόλη-1
- μεθύλοπροπανοθειόλη-2
Πίνακας περιεχομένων |
Παραγωγή [Επεξεργασία]
- Εκτός από την απομόνωσή του από διάφορες φυσικές πηγές, είναι διαθέσιμες και οι παρακάτω χημικές μέθοδοι.
Με διαλκυλίωση θειούχων αλάτων [Επεξεργασία]
Με διαλκυλίωση από αιθυλαλογονίδια θειούχων αλάτων παράγεται διαιθυλοθειαιθέρες[1]:

Με αλκυλίωση αλάτων θειολών [Επεξεργασία]
Με μεθυλίωση από αιθυλαλογονίδια αλάτων αιθυλοθειόλης (π.χ. CH3SK) παράγεται διμεθυλοθειαιθέρες[2]. (Αντίδραση Williamson για θειαιθέρες):

Αναγωγή σουλφοξειδίων [Επεξεργασία]
Με αναγωγή διμεθυλοσουλφοξείδιου από υδροϊώδιο παράγεται διμεθυλοθειαιθέρας[3]:

Παράγωγα [Επεξεργασία]
Επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου [Επεξεργασία]
Με επίδραση διαλογονούχου υδραργύρου (HgX2) παράγονται διαιθυλοθειουδραργιρικά άλατα[4]:
![CH_3CH_2SCH_2CH_3 + HgX_2 \xrightarrow{} [(CH_3CH_2)_2SHg]X_2](http://upload.wikimedia.org/math/0/2/9/029716a846b8d45a0c207ce26b6cf849.png)
Επίδραση αλκυλαογονιδίων [Επεξεργασία]
Με επίδραση αλκυλαογονιδίων (RX) παράγονται άλατα του σουλφωνίου[5]:
![CH_3CH_2SCH_2CH_3 + RX \xrightarrow{} [R(CH_3CH_2)_2S]X](http://upload.wikimedia.org/math/5/d/e/5de4db4f01781d8776e5989c366659b7.png)
Οξείδωση προς σουλφοξείδια [Επεξεργασία]
Με επίδραση υπεροξείδιου του υδρογόνου οξειδώνονται προς διαιθυλοσουλοφοξείδιο[6]:

Χρήσεις [Επεξεργασία]
Ο διαιθυλοθειαιθέρας χρησιμοποιήθηκε ως διαλύτης για άνυδρα ορυκτά και σε λουτρά επιμετάλλωσης για χρυσό και ασήμι[7].
Αναφορές και παρατηρήσεις [Επεξεργασία]
- ↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, Σελ,266, §Β1.
- ↑ Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982, Σελ,266, §Β1.
- ↑ SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999, Σελ.360,§20.6.Π4→3.
- ↑ SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999, Σελ.360,§20.6.I3α.
- ↑ SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999, Σελ.360,§20.6.I3β.
- ↑ SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999, Σελ.360,§20.6.I3→4.
- ↑ Merck index of Chemicals and Drugs, 9th ed., monograph 3801.
Πηγές [Επεξεργασία]
- Ν. Αλεξάνδρου, Γενική Οργανική Χημεία, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1985
- Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
- SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
- Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
- Πολυχρόνη Σ. Καραγκιοζίδη: Ονοματολογία οργανικών ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1991, Έκδοση Β΄.
- Ν. Αλεξάνδρου, Α. Βάρβογλη, Δ. Νικολαΐδη: Χημεία Ετεροκυκλικών Ενώσεων, Θεσσαλονίκη 1985, Έκδοση Β΄.
- Δ. Νικολαΐδη: Ειδικά κεφάλαια Οργανικής Χημεία, Θεσσαλονίκη 1983.