Δημογραφία της Ελλάδας
Η δημογραφία της Ελλάδας αφορά τη μελέτη του πληθυσμού της Ελλάδας τόσο σε επίπεδο στατιστικών στοιχείων όσο και από ποιοτική άποψη. Στην Ελλάδα απογραφές πληθυσμού, που εξετάζουν και άλλα στατιστικά στοιχεία εκτός του συνολικού πληθυσμού και του τόπου διαμονής, γίνονται κανονικά κάθε δέκα χρόνια μετά το 1920. Υπεύθυνη για αυτές, καθώς και για απογραφές άλλων στατιστικών στοιχείων του πληθυσμού, όπως δείκτες απασχόλησης, εκπαίδευσης κλπ, είναι η Εθνική Στατιστική Υπηρεσία της Ελλάδας.
Πίνακας περιεχομένων |
Στοιχεία πληθυσμού απογραφής 2011 [Επεξεργασία]
Σύνολο: 10.815.197[1]
- Άρρενες: 5.303.690 (49,2%) [1]
- Θήλεις: 5.484.000 (50,8%)
Κατά ηλικία:
- 0-14 ετών: 1.666.888 (15,20%) 2008 14.4% 1.614.785
- 15-64 ετών: 7.423.889 (67,71%) 2008 67.5% 7.569.304
- 65 ετών και άνω: 1.873.243 (17,08%)2008 18.1% 2.029.695
Δείκτες [Επεξεργασία]
Πηγή Eurostat[2] [Επεξεργασία]
- Προσδόκιμο ζωής για το γενικό πληθυσμό: 79,78 έτη
- για τους άντρες : 78,2 έτη
- για τις γυναίκες : 81,9 έτη
- Δείκτης διακύμανσης πληθυσμού : 0,475 %
- Δείκτης θανάτων : 9,3 ‰
- Δείκτης γεννήσεων : 9,8 ‰
- Δείκτης βρεφικής θνησιμότητας :
- Σύνολο : 3,8 ‰
- Αγόρια : ? ‰
- Κορίτσια : ? ‰
- Δείκτης γονιμότητας : 1,39 παιδιά ανά γυναίκα
- Δείκτης μετανάστευσης : 3,63 ‰
- Δείκτης βασικής μόρφωσης (2001) :
- Σύνολο : 96 %
- Άντρες : 97,8 %
- Γυναίκες : 94,2 %
- Ηλικία μητέρας κατά την πρώτη γέννηση 29,87 έτη
Πηγή CIA World Factbook (εκτ. 2009) [Επεξεργασία]
- Προσδόκιμο ζωής για το γενικό πληθυσμό: 79,66 έτη
- για τους άντρες : 77,11 έτη
- για τις γυναίκες : 82,37 έτη
- Δείκτης διακύμανσης πληθυσμού : 0,127 %
- Δείκτης θανάτων : 10,42 ‰ (εκτ. 2008)
- Δείκτης γεννήσεων : 9,54 ‰ (εκτ. 2008)
- Δείκτης βρεφικής θνησιμότητας :
- Σύνολο : 5,16 ‰
- Αγόρια : 5,68 ‰
- Κορίτσια : 4,62 ‰
- Δείκτης γονιμότητας : 1,37 παιδιά ανά γυναίκα
- Δείκτης μετανάστευσης : 2,33 ‰
- Δείκτης βασικής μόρφωσης (απογρ. 2001) :
- Σύνολο : 96 %
- Άντρες : 97,8 %
- Γυναίκες : 94,2 %
- Ηλικία μητέρας κατά την πρώτη γέννηση 29,87 έτη.
Από: [2]
Μετανάστευση [Επεξεργασία]
Έλληνες μετανάστες [Επεξεργασία]
Το 1897 η Ελλάδα χάνει τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο, καταστρέφεται οικονομικά και της επιβάλλεται Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος. Η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας, που θα γινόταν ακόμα πιο άσχημη με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13 και τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο που ακολούθησε, οδήγησε ένα μεγάλο αριθμό Ελλήνων στη μετανάστευση. Υπολογίζεται πως στην εικοσαετία 1900-1920 περίπου το 8% του συνολικού πληθυσμού της χώρας μετανάστευσε στο εξωτερικό, κυρίως στις ΗΠΑ και την Αυστραλία.[3] Αρκετοί επίσης κατευθύνθηκαν περίπου την ίδια εποχή στη Νότια Αφρική.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο παρατηρήθηκε δεύτερο κύμα μετανάστευσης είτε για πολιτικούς είτε για οικονομικούς λόγους. Οι πρώτοι αφορούν αρκετούς από τους ηττημένους κομμουνιστές του Εμφυλίου (ή Συμμοριτοπολέμου) που κατέφυγαν στις σοσιαλιστικές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι δεύτεροι έναν μεγάλο αριθμό Ελλήνων, ειδικά από τη Βόρεια Ελλάδα, που οδηγήθηκε κυρίως σε χώρες της Ευρώπης όπως η Γερμανία, το Βέλγιο, η Σουηδία, αλλά και στον Καναδά και την Αυστραλία. Η μετανάστευση στη Γερμανία μετά το 1960 γινόταν οργανωμένα, με την υπογραφή συμφώνου ανάμεσα στις δυο χώρες (Σύμφωνο Προσέλκυσης Εργατών). Στον πίνακα που ακολουθεί παρατίθενται ο αριθμός των Ελλήνων τις διασποράς, πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς, όπως καταγράφεται από τη Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού:[4]
| Χώρα | Πληθυσμός |
|---|---|
| ΗΠΑ | 3.000.000 |
| Αυστραλία | 700.000 |
| Γερμανία | 354.500 |
| Καναδάς | 350.000 |
| Ουκρανία | 250.000 |
| Μ. Βρετανία | 212.000 |
| Ρωσία | 180.000 |
| Νότια Αφρική | 120.000 |
| Γεωργία | 40.000 |
| Βέλγιο | 25.000 |
| Βουλγαρία | 25.000 |
| Βραζιλία | 25.000 |
| Καζακστάν | 20.000 |
| Σουηδία | 20.000 |
Μετανάστες στην Ελλάδα [Επεξεργασία]
Κατά τη δεκαετία του 1980 η Ελλάδα άρχισε να γίνεται χώρα-δέκτης μεταναστών, κυρίως από ασιατικές και αφρικανικές χώρες, αλλά και αρκετών Κούρδων και Παλαιστίνιων προσφύγων. Αργότερα, με την κατάρρευση του «Ανατολικού Μπλοκ» στις αρχές της δεκαετίας του '90, παρατηρήθηκε μεγάλη εισροή μεταναστών από χώρες της ανατολικής Ευρώπης, ειδικά από γείτονες χώρες όπως η Αλβανία, η Βουλγαρία και η Ρουμανία.
Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας[5] το 2006 στην Ελλάδα ζούσαν 695.979 άτομα μη ελληνικής υπηκοότητας. Από αυτούς, η συντριπτική πλειοψηφία προέρχονταν από την Ευρώπη (605.758) και μικρότερος αριθμός από την Ασία (70.647) και την Αφρική (15.237). Οι μετανάστες από την Ευρώπη στο μεγαλύτερο ποσοστό τους προέρχονταν από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Αλβανία 481.663, Βουλγαρία 43.981, Ρουμανία 25.375, Ουκρανία 19.785, Ρωσία 13.635). Οι μετανάστες από την Αφρική προέρχονται κυρίως από την Αίγυπτο (9.461), τη Νιγηρία (1.632) και την Αιθιοπία (979), ενώ αυτοί από την Ασία προέρχονταν από το Πακιστάν (15.830), τη Γεωργία (13.254), την Ινδία (10.043), τις Φιλιππίνες (6.465), τη Συρία (5.747), το Μπαγκλαντές (5.661) και την Αρμενία (4.687).
Θρησκεία [Επεξεργασία]
Η πλειοψηφία των κατοίκων της χώρας είναι Χριστιανοί. Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ελλάδας, στο οποίο κατοχυρώνεται η ανεξιθρησκεία, ο Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός αναγνωρίζεται ως η "επικρατούσα θρησκεία" στην Ελλάδα. Η αυτοκέφαλη ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος είναι η μεγαλύτερη στη χώρα. Στη χώρα υπάρχουν και πιστοί άλλων χριστιανικών δογμάτων. Οι περισσότεροι Καθολικοί πιστοί υπάγονται στην Καθολική Εκκλησία της Ελλάδος. Σημαντική παρουσία Καθολικών υπάρχει στις Κυκλάδες, κυρίως στα νησιά Σύρο και Τήνο, όπου υπάρχουν και χωριά αμιγώς καθολικά. Καθολικοί επίσης υπάρχουν στην Κέρκυρα, στη Θεσσαλονίκη και αλλού. Καθολικοί είναι και πολλοί από τους ξένους μετανάστες στην Ελλάδα, ειδικά όσοι προέρχονται από τις Φιλιππίνες και την Πολωνία. Υπάρχουν επίσης Προτεστάντες (Ευαγγελικοί και Πεντηκοστιανοί), Μάρτυρες του Ιεχωβά, Παλαιοημερολογίτες, και σε μικρούς αριθμούς Αντβεντιστές και Μορμόνοι. Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει επίσης κοινότητα Σεφαρδιτών Εβραίων, με λίγες χιλιάδες μέλη, που έχει απομείνει από την πολυπληθή εβραϊκή κοινότητα της πόλης που εξοντώθηκε κατά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.[6]
Η Μουσουλμανική μειονότητα Ελλάδος αποτελείται από τους μουσουλμάνους κατοίκους της δυτικής Θράκης και αριθμεί πάνω από 100.000 μέλη[7] και αναγνωρίζεται και προστατεύεται κατά τη Συνθήκη της Λωζάννης του 1923. Αποτελείται από άτομα Πομάκους και Ρομά. Στη Θράκη σήμερα υπάρχουν τρεις μουφτήδες, περίπου 270 ιμάμηδες και περίπου 300 τεμένη. Μουσουλμάνοι είναι αρκετοί μετανάστες όπως και ένας μεγάλος πλην όμως επισήμως αδιευκρίνιστος αριθμός λαθρομεταναστών, ειδικά από χώρες της Ασίας και της Αφρικής καθώς και από την Αλβανία. Πάγιο αίτημα των μουσουλμάνων ειδικά στην Αθήνα αποτελεί η δημιουργία τζαμιού· οι πιστοί της θρησκειας προς το παρόν εξασκούν την πίστη τους σε αυτοσχέδιους χώρους, οι οποίοι όμως σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ. εκτός του ότι χρησιμοποιούνται καταχρηστικά ως χώροι λατρείας, συνήθως δεν πληρούν τους από τον νόμο προβλεπόμενους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας.
Εκτός από τους παραπάνω υπάρχουν ακόμα σε μικρότερους αριθμούς πιστοί Μπαχάι, Χάρε Κρίσνα, καθώς και πιστοί της αρχαίας ελληνικής θρησκείας και της Σαϊεντολογίας.
Παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ Στοιχεία Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας
- ↑ Eurostat, Statistics Explained: Πληθυσμιακή αλλαγή σε περιφερειακό επίπεδο, δεδομένα από του Μαρτίου 2011
- ↑ Η ελληνική μετανάστευση στην Αμερική 1900-1925, Μπόραβου Βασιλική, Ταβελλάρη Σοφία, Τρώντσιου Ευαγγελία (1998), Virtual School τ. 3/98
- ↑ Γενικά στοιχεία διασποράς, Γενική Γραμματεία Απόδημου Ελληνισμού, ανακτήθηκε 22 Ιουνίου 2008
- ↑ Μεταναστευτική κίνηση πληθυσμού κατά υπηκοοτητα και φύλο - 2006, ΕΣΥΕ, ανακτήθηκε 20 Ιουνίου 2008
- ↑ Έκθεση για τις Διεθνείς Θρησκευτικές Ελευθερίες 2007 στην ελληνική και στην αγγλική, Υπουργείο Εξωτερικών των Η.Π.Α.
- ↑ Υπουργείο Εξωτερικών, Μουσουλμανική μειονότητα Θράκης. Ανακτήθηκε 23 Ιουνίου 2008
