Δημήτριος Λιάλιος
Ο Δημήτριος Λιάλιος (1869-1940) ήταν ενας απο τους σημαντικότερους μουσικοσυνθέτες της νεότερης Ελλάδας με πλούσιο και πολυσχιδές έργο (συμφωνική μουσική, μουσική δωματίου, τραγούδια για φωνή και πιάνο κλπ.). Τα επιτεύγματα του Δ. Λιάλιου, ιδίως στα πεδία της συμφωνικής μουσικής και της μουσικής δωματίου, είναι σπουδαίας ιστορικής αξίας, αλλά και ποιότητος στο πλαίσιο του νεοελληνικού μουσικού πολιτισμού κατά το πέρασμα από τον 19ο στον 20ο αιώνα.
[Επεξεργασία] Βιογραφία
Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιός του αλευροβιομήχανου Λουκά Λιάλιου και της Αικατερίνης Καλετζιώτη. Απο μικρός ασχολήθηκε με την μουσική και έμαθε να παίζει βιολί και πιάνο υπο την καθοδήγηση του Ιταλού Tiveri. Το 1884 έφυγε για τη Ζυρίχη για να σπουδάσει μηχανολόγος αλλά σύντομα άλλαξε απόφαση, κατόπιν συζητήσεων με τον ποιητή Κωνσταντίνο Χατζόπουλο, και μετακόμισε στο Μόναχο στρέφοντας την προσοχή του προς τις μουσικές σπουδές όπου είχε την ευκαιρία να τελειοποιήσει τις μουσικές του σπουδές στο Ωδείου του Μονάχου. Καθηγητής του ήταν ο Lufwig Thuille, προσωπικός φίλος του Στράους.
Στην εργογραφία του συγκαταλέγοται τραγούδια, μουσική δωματίου, έργα για πιάνο και κουαρτέτα κ.α. Το σημαντικότερο έργο του θεωρείται η «Σερενάτα για βιολοντσέλο και έγχορδα». Με το έργο του σηματοδότησε την πρώτη επαφή του νεοελληνικού μουσικού στοχασμού με την μουσική της Μεσευρώπης. Όταν επέστρεψε στην Πάτρα ίδρυσε ορχήστρα με μέλη εξέχοντες προσωπικότητες της πατραϊκής κοινωνίας. Επίσης είχε διατελέσει πρόξενος της Ελλάδος στο Μόναχο.
Ήταν παντρεμένος με την υψίφωνο Ειρήνη Πάλλη, ανηψιά του Αλέξανδρου Πάλλη και είχε δύο κόρες, την Μαρία και την Έλσα. Η Ελσα παντρεύτηκε τον Μανώλη Σκλαβούνο και η Μαρια τον Ανδρέα Τζίνη, γόνο της πλούσιας πατρινής οικογένειας Τζίνη. Αδερφός του Δημητρίου ήταν ο Τάκης Λιάλιος. Πέθανε στην Αθήνα το 1940.
[Επεξεργασία] Πηγές
- «Το λεξικό της ελληνικής μουσικής», τόμος 3ος σελ. 493, Τάκης Καλογερόπουλος
- «Μουσικολογία 10-11», σελ.265-286, Βύρων Φιδετζής
