Δαιμονισμός

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Δαιμονισμός πιστεύεται πως είναι η κατάσταση στην οποία ένα άτομο βρίσκεται υπό τον έλεγχο ενός μοχθηρού υπερφυσικού όντος. Οι περιγραφές τέτοιων καταστάσεων περιλαμβάνουν συχνά απώλεια μνήμης ή προσωπικότητας, έντονους μυϊκούς σπασμούς ή αδυναμία σαν να πεθαίνει κανείς.[1] Άλλες περιγραφές αναφέρουν πρόσβαση σε μυστικά άλλων, ομιλία αγνώστων στο άτομο γλωσσών, δραματική αλλαγή στη φωνή, την έκφραση ή και τη δομή του προσώπου, απρόσμενη εμφάνιση αμυχών, δαγκωματιών ή τραυματισμών και υπερφυσική δύναμη.

Αντίθετα με άλλες μορφές κατάληψης που πιστεύεται πως υπάρχουν, ο δαιμονισμός παρουσιάζεται ως μια κατάσταση κατά την οποία αφαιρείται από το άτομο κάθε δυνατότητα αυτοελέγχου, ώσπου το θύμα να ελευθερωθεί, συνήθως με εξαναγκασμό μέσω της διαδικασίας του εξορκισμού.

Χριστιανική πίστη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Σύμφωνα με τα πιστεύω του Χριστιανισμού η κατάσταση αυτή του ατόμου οφείλεται στον έλεγχό του από ένα αόρατο πονηρό πνεύμα. Στους Βιβλικούς χρόνους τα δαιμονισμένα άτομα επηρεάζονταν με διάφορους τρόπους: μερικοί δεν μπορούσαν να μιλήσουν, κάποιοι τυφλώνονταν, ορισμένοι φέρονταν σαν παράφρονες και άλλοι κατείχαν υπερανθρώπινη δύναμη. Όλοι τους βασανίζονταν οικτρά από αυτούς τους αόρατους καταπιεστές. (Ματ 9:32· 12:22· 17:15· Μαρ 5:3-5· Λου 8:29· 9:42· 11:14· Πρ 19:16) Μεταξύ των θυμάτων τους υπήρχαν τόσο άντρες όσο και γυναίκες και παιδιά. (Ματ 15:22· Μαρ 5:2) Μερικές φορές η κατάσταση γινόταν ακόμη πιο οδυνηρή όταν πολλοί δαίμονες καταλάμβαναν ένα άτομο ταυτόχρονα. (Λου 8:2, 30) Όταν εκβαλλόταν ο δαίμονας, το άτομο ξαναγινόταν φυσιολογικό και επανερχόταν στα λογικά του. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο δαιμονισμό και στις συνήθεις σωματικές αρρώστιες, εφόσον ο Ιησούς θεράπευε και τις δύο αυτές μορφές διαταραχής.—Ματ 8:16· 17:18· Μαρ 1:32, 34.


Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ferber, Sarah, Demonic Possession and Exorcism in Early Modern France. (London, Routledge, 2004, 25, 116).