Γρηγόρης Σταυρίδης (Παρλίτσεφ)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γρηγόρης Σταυρίδης (Pârlichev) (1893)

Ο Γρηγόρης Σταυρίδης, (Grigor Stawrew Parlitschew) ή Σερβοκρ. Pârličhev, βουλ.(Григор Ставрев Пърличев) (1830- 1893) Αχρίδα, ήταν συγγραφέας και μεταφραστής, ρευστής εθνικής συνείδησης, όπως συνέβαινε ειδικότερα τότε εντός ενός οθωμανικού περιβάλλοντος με πολλές συνιστώσες και αντίρροπες δυνάμεις,[1] που έγραψε αρχικά στα ελληνικά τον: Αμαρτωλό και τον Σκερντέμπεη και μετά τη μεταστροφή του το 1862 στα βουλγαρικά. Σήμερα του αποδίδονται ιδιαίτερες τιμές και στον τομέα της εκπαίδευσης στο κράτος της ΠΓΔΜ.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προμετωπίδα δημοσίευσης του επικού ποιήματος: «Ο Αρματωλός» του Γρηγόρη Σταυρίδη, μετέπετα Prlicev που βραβεύθηκε το 1860.

Γεννήθηκε το 1830 στην Αχρίδα. Ορφανός από πατέρα, την πρώτη παιδεία, σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, πήρε από τον παπού του Σταύρο που τον έμαθε να διαβάζει το ελληνικό αλφάβητο και να του λέει προσευχές στα ελληνικά λίγο πριν κοιμηθεί μαζί με τα πέντε αδέλφιά του.[2] Στη συνέχεια φοίτησε στο εκεί ελληνικό σχολείο που διηύθυνε τότε ο Δημήτριος Μηλαδίνηςα[›] (Miladinov) από τον οποίο διδάχθηκε άριστα την ελληνικήν.
Το 1850 σε ηλικία των 20 ετών γράφεται στην ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών που σύντομα λόγω οικονομικών δυσκολιών διακόπτει τις σπουδές του. Το 1858 επαναγράφεται[3] και το 1860 την εγκαταλείπει ως μη συμπαθών ιδιαίτερα την ανατομία και γράφεται στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών. Κατά τη βράβευσή του στο Ράλλειο διαγωνισμό (1860) του χορηγείται υποτροφία στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης αλλά αρνείται.

Παρά τον νέκυν [4] τού Κοσμά βαρυπενθής ο ίππος
εφρύαττεν αιμοσταγής·
και κλίνων προς τον ήρωα την χαίτην, βαρυλύπως,
τα νώτα έκρουε της γης.
Με βήμα τρέμον εξορμά η μήτηρ κ’ αμφιβάλλει·
αλλ’ εις τον πάνδημον κλαυθμόν
εμάντευσε την συμφοράν, και τ’ όναρ ανεκάλει...
Βαρύν αφήκε βρυχηθμόν
ως πρωτοτόκος λέαινα, ο σκύμνος[5] ἦς ηρπάγη
υπό θρασέων θηρευτών...» [6]

Ο ποιητικός διαγωνισμός[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

To 1860 αποτελεί για το Σταυρίδη έτος μεγάλης ικανοποίησης: υποβάλλει στο ποητικό διαγωνισμό του έτους εκείνου το πρώτο ποιητικό του έργο, το έπος «Ο Αρματωλός». Μεταξύ των δεκατεσσάρων ποιητών, που πήραν τότε μέρος όπως οι όροι του διαγωνισμού απαιτούσαν ανωνυμία, συγκαταλέγονταν ο Γ. Ορφανίδης και ο καθηγητής του πανεπιστημίου Αθηνών Γ. Βερναρδάκης. Την 25 Μαρτίου σε πανηγυρική τελετή ο πρόεδρος της ελλανόδικης επιτροπής Αλέξανδρος Ρίζος Ραγκαβής ανήγγειλε ότι το πρώτο βραβείο του ποιητικού διαγωνισμού τους έτους εκείνου απονεμήθηκε στο έπος «Ο Αρματωλός». Αλλά επειδή Ο Σταυρίδης δεν είχε δηλώσει το όνομά του, παρουσιαθείς αργότερα στον στον εισηγητή δήλωσε το όνομά του και την πατρότητα του ποιήματος. Ο Σταυρίδης αναφέρει εγγράφως το 1860 ότι θεωρεί πατρίδα του την Ελλάδα, ότι εργάζεται και κοπιά χάριν της Ελλάδας και μόνον, και ότι ποθεί ευόδωση του μεγάλου έργου της ελληνικής παλιγγενεσίας. Τίποτε δεν αναφέρει περί βουλγαρικών εθνικών ιδεωδών και πόθων.

Το ποίημά του είναι εμπνευσμένο από τον ηρωικό αγώνα των ορθόδοξων ορεινών χωριών της Ρέκας, Βορειοανατολικής της Δίβρης, κατά των μωαμεθανών Γκέκηδων. Ήρωας του ποιήματος είναι ο Αλβανός αρματολός Κοσμάς που φονεύεται από τους Γκέκηδες. Η μητέρα τουπληροφορείται τον θάνατο του από τους ίδιους σφαγείς του Κοσμά, θρηνεί το γενναίο παλληκάρι, αλλά συναγείρει ταυτόχρονα όλους τους συμπατριώτες της για νέ αγώνα. Για τον Σταυρίδη οι Αλβανοί είναι Έλληνες, συνεπώς ο Κοσμάς αποτελεί τον αγωνιζόμενο για την ελευθερία, την τιμή και την ορθοδοξία ήρωα Έλληνα. Με αυτήν την έννοια άλλωστε εξέλαβε και η εξεταστική επιτροπή τον ήρωα του ποιήματος:


«Τοιούτον ποίημα, τόσον σπουδαία προτερήματα έχον, ίσως έπρεπε ν΄ανήκη ουχί εις ένα χωρίον της Αλβανίας, αλλά να στέφη την Ελλάδα και τον αγώνα αυτής... υπομιμνήσκοντα ημίν ότι και αλλαχού και μακράν ημών ζώσιν ομογενείς, ὧν Ελληνικαί αι καρδίαι, Ελληνικά τα ήθη και Ελληνικός πολιτισμός».
—περ. Πανδώρα, 1 Μαϊου 1860, σ.54


    Σεβαστή μοι επιτροπή! Διογενικώς ελθών εν Αθήναις, υποβάλλω το πρώτον μου ποιητικόν έργον, τον «Αμαρτωλόν», υπό την στάθμην της κρίσεως υμών... και αν μεν οι στίχοι μου ομοιάζουν κρωγμούς κοράκων, ως φαίνεται τώρα εις εμέ, επικρίνιοντες μη σκώπτετε, παρακαλώ, αλλά δι΄ευφήμου τινός τρόπου υποδείξατέ μοι τούτο και εστέ βέβαιοι ότι ουδέποτε πλέον θα σας ενοχλήσω, διότι τέλος πάντων, δεν θέλω η Ελλάς να τρέφη πλειοτέρους ποιητάς, παρά γεωργούς... Αν όμως εις τους στίχους μου εύρετε χάριν τινά, θέλω ν΄ αναταμείψητε, δια σμικρού κάν μειδιάματος πατρικού, τας αγρυπνίας και τους κόπους ους κατέβαλον, είτε εις τους αγρούς περιφερόμενος, είτε εις την πενιχράν καλύβην μου κεκλεισμένος· διότι κατέβαλα αυτούς ουχί χάριν εμού, αλλά χάριν της Ελλάδος, και αν δεν εύρον το καλόν, τουλάχιστον το εζήτησα.-Γ.Σ.Π.[7]    

    Ο στεφανωθείς ποιητής. Του βραβευθέντος κατά την προχθεσινήν του ποιητικού διαγωνισμού τούτου του έτους ημέραν ποιήματος «ο Αρματωλός» συγγραφεύς είναι ο φοιτητής της Ιατρικής Σχολής Γρηγόριος Σταυρίδης (Παραλίτσας) εξ Αχρίδας (Λυχνιδιού) της Μακεδονίας ορμώμενος, ως εβεβαιώθη εκ διαφόρων τεκμηρίων δοθέντων ενώπιον του Πρυτάνεως και ιδίως εκ της ομοιότητος της γραφής και διαφόρων στροφών, ἄς απήγγειλεν ο ποιητής εκ στήθους. Μετά τη βεβαίωσιν ταύτην ο Πρύτανις ενεχείρισε τω ποιητή την τε δάφνην της νίκης και το ήμισυ του χιλιοδράχμου γέρατος, του άλλου ημίσεως δοθέντος κατά την παραγγελίαν του ποιητού εις τον φοιτητήν της θεολογικής Σχολής κύριον Δημήτριον Ζομπουλίδην.    

— Εν Αθήναις, τη 27 Μαρτίου 1860
Ο Γραμματεύς του Οθωνείου Πανεπιστημίου Γ. ΔΟΚΟΣ[8]

Οι συνθήκες της μεταστροφής[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα το 1858 συνέβη στο Σταυρίδη ένα περίεργο επισόδιο: Όταν εκκλησιάστηκε μια Κυριακή στο ορθόδοξο ναό των Ρώσων στην σημερινή οδό Φιλελλήνων των Αθηνώνβ[›] επεπλήχθηκε από ένα Ρώσο, διότι, ενώ δεν είχε εξέλθει του κυρίως ναού, εφόρεσε το καπέλλο του. Επειδή θεώρησε τον ευατόν του προσβεβλημένο έγραψε ένα ποίημα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα των Αθηνών «Αθηνά»[9]. Εκεί αναφερόμενος στο επεισόδιο, μίλησε αυστηρά για τους Ρώσους γιατί αυτοί τόλμησαν «... Έλληνας να προσβάλλουν εντός ναού ελληνικού πολλών περιεστώτων..» Δημοσιεύτηκε τότε σχετικό άρθρο στην εφημερίδα «Αυγή» στο οποίο ο ανώνυμος αρθρογράφος κατέκρινε τον Σταυρίδη αποκαλώντας αυτόν «...ουχί Έλληνα όντα, αλλά βάρβαρον και Αλβανόν το γένος και αγνώστου θρησκεύματος, ίνα μη νομίσωσι οι ενταύθα διαμένοντες Ρώσοι... ότι Έλλην Χριστιανός Ορθόδοξος έπραξε», ότι δηλ. εφόρεσε το καπέλλο ευρισκόμενος ακόμη εντός του ναού. Στην ίδια εφημερίδα δημοσιεύτηκε αργότερα ανώνυμο ποίημα, ίσως από τον Ραγκαβή ή Ορφανίδη, στο οποίο κατακρίνονταν ο Σταυρίδης για την κατά των Ρώσων ποίημά του, προς τους οποίους ως Μακεδών ώφειλε να είναι περισσότερον ευγνώμων.[10] Απαντά τότε ο Σταυρίδης και στα δύο τα γραπτά με άλλο ποίημα σε οξύτατο, υβριστικό σχεδόν ύφος κατηγορώντας τον ανώνυμον αρθρογράφον ως ελεινόν και μίσθαρνον όργανον των Ρώσων, για τους οποίους λέγει:

Άνευ του Ρώσου (λέγεις σύ) εγώ θα είμην τούρκος·
επί αιώνας τέσσαρας οι Έλληνες οι δούλοι
την πίστιν εφυλάξαμεν ως κόρην οφθαλμού μας
πότε λοιπόν (ως λέγεις σύ) μας έσωσε η Ρωσία;

Μετά από όσα προηγήθηκαν, που κατακρίνονταν, γιατί ως Μακεδών ώφειλε να είναι περισσότερο ευγνώμων προς τους Ρώσους,[11] πληροφορήθηκε ότι οι αδελφοί Μιλαντίνωφ πέθαναν στη φυλακή της Κωνσταντινούπολης από δηλητηρίαση που οργανώθηκε δήθεν από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Εξοργισμένος για τον θάνατο ιδιαίτερα του Δημητρίου Μιλαντίνωφ, ανεχώρησε στην Αχρίδα για να εκιδικηθεί, όπως έγραψε αργότερα, τον θάνατο του διδασκάλου του.[12]

Ο Κοσμάς του Αμαρτωλού και ο Κούζμαν Κάπινταν[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο εξ Αχρίδος Χ.Σ. Καρμίτσης δημοσίευσε το έτος 1866 στο περιοδικό των Αθηνών «Χρυσαλλίς» άρθρο που τιτλοφορούνταν «Μακεδονικά» στο οποίο αρχικά ομιλεί για την Ελληνική Σχολή της Αχρίδας και στη συνέχεια για τις πηγές του ποιήματος «Αρματωλός» του Σταυρίδη: «Διευθύνεται σήμερον (δηλ. η Σχολή Αχρίδος) υπό του Ελληνοδιδασκάλου κ. Γρηγορίου Πάρλιτσε, του γνωστού...εξ έπους τινός «ο Αρματωλός», όπερ εβραβεύθη... και δικαίως, διότι που να εγνώριζον οι κριταί ότι εν Αχρίδι υπάρχει εγχώριον τι βουλγαρικόν μάλιστα άσμα «Κούσμαν Κάπιταν», εξ ου κατά λέξιν σχεδόν μεταφρασθέν παρουσιάσθη ως πρωτότυπον έπος εις τον ποιητικόν διαγωνισμόν υπό την ελληνική επιγραφήν «Ο Αρματωλός», όστις αυτός ο οπλαρχηγός Κοσμάς είναι».[13]

Αλλά σε πρόσφατη πολύ ενδιαφέρουσα και εξαίρετη εργασία της η D. Kadach «Armatolos» und «Serdator»...[14] απέδειξε οτι το βουλγαρικό δημοτικό τραγούδι «Κούσμαν Κάπιταν» απέχει πάρα πολύ από τον ««Αρματωλό» του Σταυρίδη, για τη σύνθεση του οποίου ο ποιητής επηρεάσθηκε βαθύτατα από την ελληνική δημοτική και λόγια ποίηση, ιδιαίτερα δε του Ραγκαβή και Ζαλοκώστα. Αντίθετα, πλησιέστερα προς τον «τύπον» του βουλγαρικού δημοτικού τραγουδιού «Κούσμαν Κάπιταν» βρίσκεται η πολύ ελεύθερη απόδοση στο βουλγαρικό γλωσσικό ιδίωμα του ποιήματος «Αρματωλός» από τον ίδιο τον Σταυρίδη, που δημοσιεύτηκε μόλις το έτος 1952 από τον K. K΄amilov, Grigor S.Prlcef. Serdator.

Βαλκανικά αμφίλεκτα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Tρίτος από αριστερά ο Grigor Parlichev (1888-89) ανάμεσα σε διδάσκοντες και μαθητές στο βουλγαρικό γυμνάσιο Θεσσαλονίκης που τότε ακόμα τελούσε υπό Οθωμανική επικυριαρχία

Μετά τη διακοπή των σπουδών του στην ιατρική σχολή των Αθηνών διετέλεσε ελληνοδιδάσκαλος, όπως λέγει ο ίδιος, στη Μπέλικα, Μπίτολα (Μοναστήρι), Στρούγκα, Περλεπέ και Αχρίδα για να εξοικονομήσει κάποιο χρηματικό ποσό προκειμένου να επανέλθει στη Αθήνα τον Οκτώβριο του 1858 για συνέχιση των σπουδών του. Μετά από όσα προηγήθηκαν μετά το 1862 σχετικά για δήθεν απρεπή συμεριφορά προς τους Ρώσους και την παραπληροφόρηση για τον θάνατο των αδελφών Μιλαντίνωφ έξω φρενών γενόμενος ο ποιητής ανεχώρησε για την Αχρίδα. Ερχόμενος στην Αχρίδα, ως Παρλίτσεφ πλέον, άρχισε τη δράση του εναντίον του Έλληνα μητροπολίτη Αχρίδος Μελετίου πρωτοστατώντας για τη σύσταση ανεξάρτητης βουλγαρικής εκκλησίας που επιτεύχθηκε μετά οκτώ χρόνια μέσα στα πλαίσια της τότε ρωσικής πολιτικής στα βαλκάνια.[15]

Είναι και ο πρώτος που μετέφρασε Όμηρο στην Αχριδική διάλεκτο (Ohrid dialect). Εστάλη μάλιστα στην Κωνσταντινουπολη για εκμάθηση της βουλγαρικής. Όταν επέστρεψε στην γενέτειρά του, ως δάσκαλος πλέον της βουλγαρικής και ως οργανωτής βουλγαρικών σχολείων, συνελήφθηκε από τις τουρκικές αρχές και φυλακίστηκε στη Δίβρη. Απελευθερώθηκε μετά από λίγο και ξαναπήγε στην Κωνσταντινούπολη, μετά δε από μια περιπλάνηση κατέληξε πάλι στην Αχρίδα, όπου και πέθανε το έτος 1893.[16]

Η εξάπλωση της Αχριδικής διαλέκτου.

Άλλες γλώσσες:

Είναι ενδιαφέρουσα η βαθμιαία ριζική μεταβολή των ελληνικών φρονημάτων του Σταυρίδη και η μεταμόρφωσή του εφεξής σε ένα φανατικό ανθέλληνα. Αλλά η περαιτέρω δράση του δεν ενδιαφέρει πλέον την Ελληνική Φιλολογία, γιατί το μεταγενέστερο έργο του, δηλαδή κυρίως η «Αυτοβιογραφία» του που γράφτηκε στη βουλγαρική γλώσσα ανήκει όχι πλέον στον θερμό θιασιώτη της ελληνικής παλιγγενεσίας ελληνόφρονα Σταυρίδη, αλλά στο βουλγαρόφρονα Παρλίτσεφ, όνομα το οποίο στο εξής θα καθιερώσει.[17] Ορισμένοι ξένοι μελετητές παρασυρόμενοι από εθνικούς συναισθηματισμούς και υπερβολική φιλοπατρία δεν κατόρθωσαν να αντιμετωπίσουν το «θέμα Σταυρίδου» με την πρέπουσα ψυχραιμία που επιβάλλει το μέγα χρέος της επιστημονικής αλήθειας. Έτσι η O. Jasar-Nasteva θεωρεί τόσο τον ποιητή Σταυρίδη όσον και το έπος του ως ανήκοντα στην ιστορία της γιουγκοσλαβικής λογοτεχνίας.[18]

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

^ α: Τόσον ο Δημήτριος Μιλαντίνωφ όσον και ο νεώτερος άδελφός του Κωσταντίνος σπούδασαν στην Ζωσιμαία Σχολή Ιωαννίνων. Είχαν μάλιστα εξελληνίσει το όνομά τους σε «Μηλαδίνης». Για την εποχή του Δημητρίου δεν σώζεται το Αρχείο της Σχολής. Ο Κωνσταντίνος όμως φέρεται εγγεγραμμέμος στο «Γενικόν Έλεγχον των μαθητών της Ζωσιμαίας Σχολής» του έτους 1846, σελ. 7v, ως μαθητής της τρίτης τάξης με την ένδειξη «Κωνσταντίνος Μηλαδίνης Οχριδιανός». Απεφοίτησε της Σχολής το έος 1848 με το βαθμόν «Άριστα» (Αυτόθι, σ. 21V).

^ β: Πρόκειται περί της επί της οδού φιλελλήνων εκκλησίας Σωτείρας του Λυκοδήμου που παραχωρήθηκε από την Ελλάδα το έτος 1848 στην ρωσική παροικία των Αθηνών.

Δείτε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Δημήτριος Γκολίτσης, Τα χωριά βορειοανατολικά της λίμνης της Καστοριάς (1870-1908), ήτοι από τη σύσταση της βουλγαρικής εξαρχίας μέχρι το Νεοτουρκικό Κίνημα, σ. 25, 1992, εκδόσεις Αποστόλου Δούκη GR ISSN:0073-865X
  2. ГРИГОР ПЪРЛИЧЕВ "АВТОБИОГРАФИЯ" (Γρηγκόρ Πρλίτσεφ "Αυτοβιογραφία" κεφ. 1 § 3 και 5, (1885)
  3. D. Kadach, Grigor S. Pricevs Teilnahme an dem Athener Dichterwettbewrb 1860 und 1862, στο «Zeitschrift für Balkanologie», 1968 σ. 45, σημ. 3
  4. Παναγής Λορεντζάτος, «Ομηρικό Λεξικό» σ. 261, νέκυς= νεκρός και στην αιτιατική το πτώμα Ν509, Π122, Χ386, Ψ160, εκδ. Κακουλίδι 1989(3) ISBN 960-7139-01-1
  5. Σκύμνος, το νεογνό του λιονταριού, ό.π. Ιλιάδα Σ319
  6. Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Ανθολόγιο Μακεδόνων ποιητών 1860-1913», σελ. εκδ. Εντευκτήριο,1/5/2001 ISBN 9789607568175
  7. εφημ.«Αστήρ της Ανατολής», 2 Απριλίου 1860, σ. 924
  8. εφημ. Αστήρ της Ανατολής, ό.π.
  9. εφ. Αθηνών «Αθηνά», φύλλον της 29.11.1858
  10. εφημ. «Αυγή», φύλλο της 27.12.1858
  11. εφ. «Αστήρ της Ανατολής», 2.4.1860
  12. Τίτος Γιοχάλας, Γεώργιος Καστριώτης Σκεντέρμπεης στα νεοελληνικά γράμματα, σ.184 εκδ. Δωδώνη 1994 ISBN 978-960-248-6917
  13. περ. «Χρυσαλλίς», τόμ. Δ΄, σσ 569-572
  14. D. Kadach, «Armatolos» und «Serdator», σελ.83-105 Μόναχο 1970
  15. Ανδρέας Νανάκης, Εκκλησία-Γένος- Ελληνισμός, 1993, 2002, Εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ
  16. Κλεάνθης Τσούρκας, «Ο ελληνικός πολιτισμός της Αχρίδος και ο πανσλαβισμός», 1969.
  17. Τίτος Γιοχάλας, ό.π. σ. 184
  18. O. Jasar-Nasteva, στο «Zeitschcrift für Balkanologie», 1967, Heft I. σ. 35

Πρωτογενείς πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Άλλες πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Hr. Kodov, Gr. St. Purlicev, Skenderbej, Sofija 1967(1), 1969 μτφ. εισαγωγής Ιωάννης Λαμψίδης
  • D. Kadach, Die Darstellung Skanderbegs und der Albaner in Prlicevs «Skenderbeis» und «O Armatolos», Μόναχο 1969

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Βιογραφία Παρλίτσεφ, εκδόσεις Μαύρη Λίστα, 2000 ISBN 960-8044-10-3

Εξωτερικοί σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]