Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Γουλιέλμος Θ' της Ακουιτανίας)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γουλιέλμος Θ'
BnF ms. 12473 fol. 128 - Guillaume IX d'Aquitaine (2).jpg
Δούκας της Ακουιτανίας
και Κόμης του Πουατιέ
Περίοδος εξουσίας
1086 - 10 Φεβρουαρίου 1126
Προκάτοχος Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας
Διάδοχος Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας
Οίκος Οίκος των Πουατιέ
Γέννηση 22 Οκτωβρίου 1071
Θάνατος 10 Φεβρουαρίου 1126 (55 ετών)
Πατέρας Γουλιέλμος Η΄ της Ακουιτανίας
Μητέρα Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας
Σύζυγος Ερμενγάνδη του Ανζού
Φιλίππη της Τουλούζης
Επίγονοι Γουλιέλμος Ι΄ της Ακουιτανίας
Αγνή της Ακουιτανίας
Ερρίκος, ηγούμενος του Αββαείου του Κλυνύ
Ραϋμόνδος της Αντιόχειας

Ο Γουλιέλμος Θ΄ της Ακουιτανίας (Guillaume IX, 22 Οκτωβρίου 1071 - 10 Φεβρουαρίου 1126), ο αποκαλούμενος και Τροβαδούρος, ήταν δούκας της Ακουιτανίας και της Γασκώνης και κόμης του Πουατιέ (ως Γουλιέλμος Ζ') από το 1086 έως το θάνατό του.

Ήταν ένας από τους στρατιωτικούς αρχηγούς της Α΄ Σταυροφορίας και ένας από τους σημαντικότερους μεσαιωνικούς ποιητές. Ηταν γιος και διάδοχος του δούκα της Ακουιτανίας Γουλιέλμου Η΄ από την τρίτη σύζυγο του Χίλντεγκαρντ της Βουργουνδίας. Η τελετή της γέννησης του γιορτάστηκε λαμπρά, αλλά σύντομα κατηγορήθηκε σαν νόθος, λόγω των προηγούμενων γάμων του πατέρα του και την εξ' αίματος συγγένεια των γονέων του. Αναγκάστηκε να κάνει ταξίδι στην Ρώμη, προκειμένου ο πάπας να τον νομιμοποιήσει.

Κληρονόμησε σε ηλικία 15 ετών το δουκάτο από τον πατέρα του και παντρεύτηκε (1088) την πρώτη σύζυγο του, Ερμενγάνδη του Ανζού, κόρη του Φούλκωνος του Αντίθετου). Η πρώτη σύζυγος του ήταν γυναίκα όμορφη, βαθιά μορφωμένη, αλλά ταυτόχρονα πολύ ιδιόρρυθμη: όταν βρισκόταν σε άσχημες σχέσεις με τον σύζυγο της, εξαφανιζόταν για καιρό σε ένα μοναστήρι. Η συμπεριφορά της αυτή, καθώς και το γεγονός ότι δεν του έκανε κανένα παιδί, ανάγκασαν τον Γουλιέλμο να την στείλει πίσω στον πατέρα της (1091). Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Φιλίππη της Τουλούζης (1094), κόρη και διάδοχο του κόμητος Γουλιέλμου Δ΄ της Τουλούζης, με την οποία έκανε δύο γιους και πέντε κόρες, μεταξύ των οποίων οι:

Προβλήματα με την εκκλησία και τους γάμους του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Αφορίστηκε δύο φορές, την πρώτη φορά (1114) επειδή προσπάθησε να επέμβει στην εκκλησιαστική φορολογία. Το ανάθεμα τελικά αποσύρθηκε από τον επίσκοπο του Πουατού, αφού απείλησε να σκοτώσει τον επίσκοπο αν δεν άρει το ανάθεμα. Ο επίσκοπος προηγουμένως είχε προκαλέσει τον Γουλιέλμο να πραγματοποιήσει την απειλή του. Την δεύτερη φορά αφορίστηκε μετά την απαγωγή της Ντανζερόζας, σύζυγο του υποτελούς του Έμερι Α΄ του Σατελλερώ, κλείνοντας την στο κάστρο του Πουατιέ. Η σύζυγος του επιστρέφοντας βρήκε τον σύζυγο της στο κάστρο με την ξένη γυναίκα, διαμαρτυρήθηκε στους ευγενείς και την εκκλησία ζητώντας βοήθεια, αλλά χωρίς να εξασφαλίσει καμιά υποστήριξη. Μονάχα ο παπικός απεσταλμένος Ζιρώ διαμαρτυρήθηκε στον Γουλιέλμο ζητώντας του να επιστρέψει την Ντανζερόζα στον σύζυγο της.

Η δούκισσα Φιλίππη επέστρεψε (1116) στο αβαείο του Φοντεβρώ, όπου και προσέγγισε εικονικά με φιλία την πρώτη σύζυγο του Γουλιέλμου, Ερμενγάνδη του Ανζού. Δεν έμεινε για πολύ εκεί, αφού οι μοναχοί καταγράφουν τον θάνατο της στις 28 Νοεμβρίου 1118.

Οι σχέσεις με τον μεγαλύτερο γιο του, Γουλιέλμο, ήταν τεταμένες, αφού ο νεαρός Γουλιέλμος έκανε επταετή επανάσταση μετά από προτροπή της μητέρας του, λόγω της κακομεταχείρισης της. Έληξε μόνο μετά την αιχμαλωσία του από τον πατέρα του. Οι σχέσεις πατέρα και γιου συμφιλιώθηκαν (1121) με τον γάμο του νεαρού Γουλιέλμου με την Άενορ του Σατελλερώ, κόρη της Ντανζερόζας. Μετά το 1118 ο Γουλιέλμος βρέθηκε αντιμέτωπος με την επιστροφή της πρώτης συζύγου του, Ενμεργάρδης, μετά τον θάνατο της δεύτερης συζύγου του, Φιλίππης, στο αβαείο που έμεναν. Τον Οκτώβριο του 1119, εμφανίστηκε ξαφνικά στο συμβούλιο, ζητώντας τα δικαιώματα της στην Ακουιτανία, ζήτησε από τον πάπα Κάλλιστο Β΄ να αφορίσει τον Γουλιέλμο, να τον απαιτήσει να διώξει την Ντανζερόζα από τα ανάκτορα του και να της επαναφέρει τα δικαιώματα της. Ο πάπας δεν συμμερίστηκε τα αιτήματα της, αλλά εξακολουθούσε να ενοχλεί τον Γουλιέλμο για πολλά χρόνια. Το 1122 έχασε οριστικά την Τουλούζη, την προίκα της Φιλίππης που περιήλθε σε σφετεριστές του, χωρίς να απαιτήσει ξανά να του δοθεί πίσω.

Αποτυχημένη συμμετοχή του σε Σταυροφορία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Γουλιέλμος προσκάλεσε στην αυλή του τον πάπα Ουρβανό Β΄ τα Χριστούγεννα του 1095, ζητώντας του να αναλάβει την πρωτοβουλία για Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους. Αυτός παρά την θέληση του πάπα προτίμησε να εκμεταλλευθεί την απουσία του θείου της συζύγου του, Ραϊμόνδου Δ΄ της Τουλούζης, για να διεκδικήσει την πόλη, που την κυρίευσε μαζί με την Φιλίππη (1098 απειλούμενος με αφορισμό. Για να κατευνάσει την οργή του πάπα, δήλωσε συμμετοχή σε Σταυροφορία στους Αγίους Τόπους (1101). Αν και πολέμησε μαχητικά με μεγάλη επιδεξιότητα, η επιπολαιότητα του ίδιου και του στρατού του τον οδήγησαν τον Σεπτέμβριο του 1101 σε συντριβή από τους Τούρκους στην Ηράκλεια. Ο ίδιος κατάφερε να δραπετεύσει στην Αντιόχεια με μονάχα έξι από τους συντρόφους του που κατάφεραν να επιζήσουν. Αργότερα ενώθηκε με τα βασίλεια της Καστίλλης και της Λεόν σε νέες Σταυροφορίες (1120 - 1123). Πολέμησε στο πλευρό της βασίλισσας Ουρράκα κατά των μουσουλμάνων της Κόρδοβα. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Ισπανία απέκτησε ένα πανάκριβο μουσουλμανικό βάζο της εποχής των Σασσανιδών της Περσίας και το παραχώρησε στην εγγονή του, Ελεονώρα.

Διάσημος τροβαδούρος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ήταν προστάτης των γραμμάτων, των τεχνών και της μουσικής. Ο Γουλιέλμος Θ΄ ήταν πολύ περισσότερο διάσημος για τις ποιητικές του ικανότητες παρά για τις στρατιωτικές: ήταν ένας από τους μεγαλύτερους τροβαδούρους της εποχής του. Επέζησαν 11 από τα ποιήματα του που έγραψε με τον τίτλο του κόμητος του Πουατού αναφερόμενα σε σεξ, γυναίκες και αγάπη. Οι ποιητικές του ικανότητες ενέπνευσαν αργότερα και μεγάλους ποιητές, όπως τους Πετράρχη, Δάντη και Βοκκάκιο. Πέθανε σε ηλικία 55 ετών μετά από σύντομη ασθένεια. Έγινε διάσημος για τα σκάνδαλα γυναικών στην αυλή του καθώς και για την σκανδαλιστική προκλητικότητα στα ποιήματα του, ιδιαίτερα αναφερόμενα σε μοναχές.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Biographies des troubadours ed. J. Boutiere, A.-H. Schutz (Paris: Nizet, 1964) pp. 7–8, 585-587.
  • Bond, Gerald A., ed., transl. intro. The Poetry of William VII, Count of Poitier, IX Duke of Aquitaine, (Garland Publishing Co.:New York) 1982
  • Duisit, Brice. Las Cansos del Coms de Peitieus (CD), Alpha 505, 2003
  • Harvey, Ruth E. The wives of the 'first troubadour', Duke William IX of Aquitaine (Journal of Medieval History), 1993
  • Meade, Marion. Eleanor of Aquitaine, 1991
  • Merwin, W.S. Sir Gawain and the Green Knight, 2002. pp xv-xvi. New York: Alfred A. Knopf. ISBN 0-375-41476-2.
  • Owen, D.D.R. Eleanor of Aquitaine: Queen and Legend
  • Parsons, John Carmi. Eleanor of Aquitaine: Lord and Lady, 2002
  • Verdon, J. La chronique de Saint Maixent, 1979.* Waddell, Helen. The Wandering Scholars: the Life and Art of the Lyric Poets of the Latin Middle Ages, 1955
Προκάτοχος:
Γουλιέλμος Η΄
Δούκας της Ακουιτανίας
10861126
Διάδοχος:
Γουλιέλμος Ι΄
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα William IX of Aquitaine της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).