Γλυκιά ζωή

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Γλυκιά Ζωή
La dolce vita
La Dolce Vita poster.jpg
Σκηνοθεσία Φεντερίκο Φελίνι
Παραγωγή Giuseppe Amato
Franco Magli
Angelo Rizzoli
Σενάριο Φεντερίκο Φελίνι
Ένιο Φλαϊάνο
Τούλιο Πινέλι
Πρωταγωνιστές Μαρτσέλο Μαστρογιάνι ... Μαρτσέλο Ρουμπίνι
Ανίτα Έκμπεργκ ... Σύλβια
Ανούκ Αϊμέ ... Μανταλένα
Υβόν Φουρνό ... Έμμα
Magali Noël ... Fanny
Alain Cuny ... Στάινερ
Annibale Ninchi ... πατέρας του Μαρτσέλο
Walter Santesso ... Παπαράτσο
Valeria Ciangottini ... Πάολα
Riccardo Garrone ... Ρικάρντο
Ida Galli ... Debuttante of the Year
Audrey McDonald ... Τζέιν
Polidor ... Κλόουν
Alain Dijon ... Frankie Stout
Enzo Cerusico ... φωτορεπόρτερ
Giulio Paradisi ... φωτορεπόρτερ
Enzo Doria ... φωτορεπόρτερ
Enrico Glori ... Nadia's Admirer
Adriana Moneta ... Ninni
Massimo Busetti ... παιδάκι
Mino Doro ... εραστής της Νάντια
Giulio Girola ... αστυνοκικός
Laura Betti ... Λάουρα
Nico ... Νίκο Ότζακ
Domino ... Τραβεστί
Carlo Musto ... Τραβεστί
Lex Barker ... Ρόμπερτ
Jacques Sernas ... Matinee Idol
Nadia Gray ... Νάντια
Πρώτη προβολή 1960
Μουσική Νίνο Ρότα
Διάρκεια 174'
Γλώσσα ιταλικά
Σελίδα IMDb
Σελίδα Cine.gr

Η Γλυκιά Ζωή (ιταλ. La dolce vita) είναι ασπρόμαυρη κινηματογραφική ταινία του 1960 σε σενάριο και σκηνοθεσία του Φεντερίκο Φελίνι και με πρωταγωνιστές τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, την Ανούκ Αϊμέ, την Υβόν Φουρνό, την Ανίτα Έκμπεργκ και τον Αλαίν Κούνυ.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

H Ανίτα Έκμπεργκ βουτά στη Φοντάνα ντι Τρέβι και ο Φελίνι δημιουργεί μια από τις κλασσικότερες σκηνές στην ιστορία του κινηματογράφου[1]

Ο Μαρτσέλο είναι δημοσιογράφος στη Ρώμη της δεκαετίας του 1950. Με τα ρεπορτάζ του καλύπτει τις κοινωνικές ειδήσεις: σταρ του κινηματογράφου, θαύματα και σκάνδαλα της αριστοκρατίας. Η ταινία καλύπτει επτά ημέρες της ζωής του Μαρτσέλο. Ο Μαρτσέλο, παρόλη την επαγγελματική και κοινωνική του επιτυχία ζητάει ένα βαθύτερο νόημα στην ζωή και νομίζει ότι το μυστικό της ζωής βρίσκεται στον πλούτο, ο οποίος κατά την γνώμη του απελευθερώνει τον άνθρωπο από την συμβατότητα της ζωής. Όταν όμως χάνει τον καλύτερό του φίλο, καταλαβαίνει ότι αλλού είναι το νόημα της ζωής.

Θέματα και μοτίβα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η ταινία ξεκινάει με ένα τεράστιο μαρμάρινο άγαλμα του Χριστού, που το μεταφέρει ένα ελικόπτερο πάνω από τα ερείπια ενός αρχαίου ρωμαϊκού υδραγωγείου για να το πάει στον Πάπα στο Βατικανό. Ο δημοσιογράφος Μαρτσέλο και ο φωτορεπόρτερ του, ο Παπαράτσο ακολουθούν σε ένα δεύτερο ελικόπτερο. Το άγαλμα του Χριστού, που μοιάζει σαν να ευλογεί όλη την Ρώμη καθώς πετά από πάνω, αντικαθίσταται σύντομα από το βέβηλο τρόπο ζωής και την νεομοντερνιστική αρχιτεκτονική της «νέας» Ρώμης που χαρακτηρίζεται από το οικονομικό θαύμα στα τέλη της δεκαετίας του 1950. Η παράδοση του αγάλματος είναι η πρώτη πολλών επαναλαμβανόμενων σκηνών. Η καθολική εκκλησία θεώρησε την σκηνή αυτή ως παρωδία της δευτέρας παρουσίας[2] και γι' αυτό στην Ισπανία απαγορεύτηκε το έργο μέχρι το 1975.

Βραβεύσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η Γλυκιά Ζωή απέσπασε πολλά βραβεία.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Das süße Leben της Γερμανικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα La Dolce Vita της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).