Γλήνι
| Γλήνι | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Απεικόνιση γληνιού σε λίμνη της Πράγας
|
||||||||||
| Κατάσταση διατήρησης | ||||||||||
| Συστηματική ταξινόμηση | ||||||||||
|
||||||||||
| Διώνυμο | ||||||||||
| Tinca tinca (Λινναίος, 1758) |
Το Γλήνι είναι ψάρι των γλυκών υδάτων του είδους των τελεόστεων ιχθύων Tinca tinca της οικογένειας των κυπρινιδών· είναι ο μοναδικός αντιπρόσωπος του γένους Tinca. Πρόκειται για ψάρι των γλυκών νερών, το οποίο ζει σε λίμνες, ποταμούς και έλη της Ευρώπης και της Ασίας. Η σάρκα του είναι εύγευστη, γι΄αυτό εκτρέφεται συχνά σε δεξαμενές, μαζί με τον κυπρίνο. Στη Ελλάδα συναντάται κυρίως στα γλυκά νερά των βόρειων περιοχών της.
Περιγραφή [Επεξεργασία]
Το σώμα του είναι χοντροκομένο, πλευρικά πεπιεσμένο και καλυμμένο με μικρά λέπια. Ο καλύτερος τρόπος απολέπισής του και απομάκρυνσης του γλοιού (κολλώδης διαφανής ουσία) είναι η χρήση της κάτω επιφάνειας φύλλου αγροσυκιάς.[1] Συνήθως δεν ξεπερνά τα 40 εκ. και σε βάρος τα δύο κιλά. Το χρώμα του ποικίλλει από μαυροπράσινο μέχρι καστανό ή χρυσαφί, ενώ η κοιλιά του είναι κιτρινωπή. Έχει δύο κοντά μουστάκια και χαρακτηρίζεται από την παρουσία μόνο ενός μεγάλου ραχιαίου πτερυγίου και ενός ουριαίου πτερυγίου με στρογγυλεμένους λοβούς.[2]
Ενδιαίτημα και αναπαραγωγή [Επεξεργασία]
Προτιμά ήρεμα νερά με λασπώδη ή πυκνόφυτο πυθμένα, όπου αναζητά τη τροφή του σκαλίζοντας τον βυθό. Το γλήνι αντέχει γενικά σε αρκετά χαμηλά επίπεδα οξυγόνου στο νερό. Είναι παμφάγο ψάρι και τρέφεται με μικρά ασπόνδυλα και διάφορα φυτικά υπολείμματα. Στις αρχές του καλοκαιριού εναποθέτει πολυάριθμα αβγά σε ρηχά νερά και πυκνή βλάστηση.
Παραπομπές [Επεξεργασία]
- ↑ Απόστολος Σαχίνης, Ψάρεμα με βέργες στο ειδυλλιακό «Καρανά» , Καστοριά 1962
- ↑ Εγκυκλοπαίδεια Δομή, τόμ. 7 σ. 58 ISBN 960-8177-57-X
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
