Γκωτιέ ΣΤ΄ ντε Μπριέν

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Γκωτιέ, Justin-Marie Lequien Αίθουσα των μαχών, Παλάτι των Βερσαλλιών
Ο Θυρεός του Γκωτιέ

Ο Γκωτιέ ΣΤ΄ ντε Μπριέν[1](Αθήνα, 1302 - Πουατιέ, 19 Σεπτεμβρίου 1356) (γαλλικά : Gautier VI de Brienne) εξελληνισμένο Γουϊτιέρος ή Γωτιέρος ή Βαλτέρος της Βρυέννης, σε μερικές πηγές αναφέρεται εναλλακτικά ως Γκωτιέ Β΄ ντε Μπριέν των Αθηνών από την διαδοχή στο Δουκάτο των Αθηνών αγνοώντας την διαδοχή του οίκου της Βρυέννης ήταν Γάλλος ιππότης κατά όνομα Δούκας των Αθηνών, κόμης του Λέτσε, Μέγας Κοντόσταυλος της Γαλλίας, Κύριος Άργους και Ναυπλίας και Βαρώνος της Θήβας. Ήταν γιος του Γκωτιέ Ε΄ ντε Μπριέν κόμη της Βρυέννης και του Λέτσε και της Ιωάννα του Σατιγιόν, αδελφή του η Ισαβέλλα ντε Μπριέν σύζυγος του Γκωτιέ Γ΄ ντ' Ενγκιέν.

Μετά τον θάνατο του πατέρα του το 1311 στην Μάχη του Κηφισού τον διαδέχτηκε υπό την επιτροπεία της μητέρας του στο δουκάτο των Αθηνών αλλά από την Αργοναυπλία, φέουδο που παρέμενε στην οικογένεια αλλά υποτελής στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας, του εφόσον τα εδάφη του είχαν καταληφθεί από την Καταλανική εταιρία. Το 1311, η μητέρα του κλείστηκε στην οχυρωμένη ακρόπολη της Αθήνας μαζί με τον ανήλικο Γκωτιέ και αντέταξε άμυνα περιμένοντας βοήθεια από τους υπόλοιπους Φράγκους. Βλέποντας ότι δεν θα έρθει βοήθεια, εγκατέλειψαν την Αθήνα με προορισμό την Γαλλία[2].

Το 1318 με την βοήθεια της Βενετίας προσπάθησε χωρίς επιτυχία να ανακτήσει τα χαμένα εδάφη[3].

Η φυγή του Δούκα των Αθηνών (Γκωτιέ), το 1311, από τον Αντρέα Ορκάνια

Συμμάχησε με το Βασίλειο της Νάπολης και το 1325 παντρεύτηκε την ανιψιά του βασιλιά Ροβέρτου Α΄, Μαργαρίτα του Τάραντα (1298 - 1340), κόρη του Φίλιππου του Τάραντα, ο οποίος παραχώρησε ως προίκα τα δικαιώματά του στο Δεσποτάτο της Ηπείρου[4]. Ηγήθηκε ανδεγαυικού στρατού τον Αύγουστο του 1331, σε μια προσπάθεια να ανακτήσει το καταλανικό Δουκάτο των Αθηνών, επιτέθηκε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου για λογαριασμό του Ροβέρτου αναγκάζοντας τον Δεσπότη Ιωάννη Ορσίνη να του παραχωρήσει την Λευκάδα και την πόλη της Βόνιτσας και να αναγνωρίσει την επικυριαρχία των Ανδεγαυών. Ωστόσο, απέτυχε στη συνέχεια εναντίον των Καταλανών στην Αττική και τη Βοιωτία, και επέστρεψε στην Ιταλία κι έπειτα στην Γαλλία.

Το 1344, παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ιωάννα της Βρυέννης κόρη του Ραούλ Α΄ κόμη του Ε, Μέγα Σταβλάρχη της Γαλλίας και της Ιωάννας του Μελλό.

Στις 9 Μαΐου 1356 διορίσθηκε από τον βασιλιά Ιωάννη Β΄ Μέγας Σταβλάρχης του Βασιλείου, από τους μεγαλύτερους τιμητικούς στρατιωτικούς τίτλους εντός αυτού. Σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της μάχης του Πουατιέ, στις 19 του Σεπτεμβρίου 1356.

Δεν είχε παιδιά που να επιβίωσαν μετά τον θάνατό του και τους τίτλους του κληρονόμησε η αδελφή του Ισαβέλλα ντε Μπριέν και μέσω αυτής ο σύζυγός της Γκωτιέ Γ΄ ντ' Ενγκιέν (Gautier III d'Enghien) (1302-1356).

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gautier VI de Brienne της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]