Γκυστάβ Ντορέ

Ο Γκυστάβ Ντορέ (Gustave Doré), 1832- 1883, ήταν Αλσατός ζωγράφος, γλύπτης και χαράκτης, που διακρίθηκε ιδιαίτερα ως εικονογράφος βιβλίων.

Πίνακας περιεχομένων

1 Βιογραφικά στοιχεία
2 Αντιπροσωπευτικές εικονογραφήσεις
3 Παραπομπές
4 Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Βιογραφικά στοιχεία [Επεξεργασία]

Γεννήθηκε στο Στρασβούργο και από πολύ νωρίς έδειξε την κλίση του στη ζωγραφική. Το 1847 η οικογένεια του εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, (όπου ο ζωγράφος έζησε όλη τη ζωή του) και από το επόμενο χρόνο ο νεαρός Γκυστάβ άρχισε να ασχολείται με το σχέδιο και τη λιθογραφία, δημοσιεύοντας για τρία χρόνια γελοιογραφίες στην Εφημερίδα του γέλιου (Jοurnal pour rire). Αυτοδίδακτος καλλιτέχνης φιλοτέχνησε το άγαλμα του Αλέξανδρου Δουμά (Alexandre Dumas) που στολίζει την πλατεία Μαλζέρμπ (Μalesherbes) και κατόρθωσε με τα σχέδια και τις εικονογραφήσεις βιβλίων (περισσότερα από 120) να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους χρονικογράφους της ρομαντικής περιόδου. ^[1] Στις πιο σημαντικές ενότητες του Ντορέ ανήκουν οι ξυλογραφίες του για τον Γαργαντούα του Ραμπελαί (1854), τις αστείες ιστορίες του Μπαλζάκ (1855), το Αιώνιο Ιουδαίο(eternal Juif) (1856) του Εζέν Συς, την κόλαση του Δάντη, έκδοση του ίδιου του καλλιτέχνη που γνώρισε μεγάλη επιτυχία, του Δον Κιχώτη του (1863) του Θερβάντες, της Βίβλου (1865) και του Χαμένου Παράδεισου του Τζον Μίλτον. Τον ίδιο χρόνο φιλοτέχνησε και τις ξυλογραφίες για τους Μύθους (1866) του Λαφοντέν (Jean de La Foontaine) και του Μαινόμενου Ορλάνδου του Αριόστο.