Γεώργιος Ανδριανόπουλος
| Γεώργιος Ανδριανόπουλος | ||
|---|---|---|
| Προσωπικά στοιχεία | ||
| Γέννηση | 1903 Πειραιάς, Ελλάδα |
|
| Θάνατος | 24 Φεβρουαρίου 1980 Λονδίνο, Ηνωμένο Βασίλειο |
|
| Άλλο όνομα | Ποδάρας | |
| Θέση | κεντρικός επιθετικός | |
| Προηγούμενοι σύλλογοι | ||
| Περίοδος | Σύλλογος | Εμφ. (Γκ)* |
| 1918- ; ; ; ; -1923 1923-1924 1925-1931 |
Πειραϊκή Ένωσις Πειραϊκός Σύνδεσμος ΑΠΣ Πειραιώς Ολυμπιακός |
|
| Εθνική ομάδα | ||
| 1929-1930 | Εθνική Ελλάδας | 5 (2) |
| *Οι εμφανίσεις και τα γκολ αφορούν μόνο το κύριο πρωτάθλημα. | ||
Ο Γιώργος Ανδριανόπουλος ήταν Έλληνας διεθνής ποδοσφαιριστής, αθλητής του στίβου (δρόμοι ταχύτητας) και της ποδηλασίας, υπουργός, βουλευτής και Δήμαρχος Πειραιά υποστηριζόμενος από την ΕΡΕ (Εθνική Ριζοσπαστική Ένωσις).
[Επεξεργασία] Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκε στον Πειραιά το 1903 και ήταν αδελφός των Γιάννη, Ντίνου, Βασίλη και Λεωνίδα της θρυλικής πεντάδας των Ανδριανοπουλαίων του Ολυμπιακού και της Εθνικής Ελλάδας. Ακόμη δύο από τα αδέλφια του υπήρξαν ποδοσφαιριστές με μικρότερη επιτυχία, ο Αριστείδης στον Πειραϊκό Σύνδεσμο και ο Στέλιος στον Ολυμπιακό.
Έκανε μεγάλη καριέρα με τη φανέλα του Ολυμπιακού και σημείωσε 2[1] τέρματα (1929, Βουλγαρία-Ελλάδα 1-1 και 1930, Ελλάδα-Γιουκοσλαβία 2-1) σε 5 συμμετοχές για την Εθνική Ελλάδας. Χρίστηκε αρχηγός στον πρώτο επίσημο αγώνα της από την ίδρυση της ΕΠΟ (δεύτερος σύμφωνα με ΦΙΦΑ) και συνολικά 3 φορές. Ορισμένες πηγές αναφέρουν οτι συμπεριλήφθηκε και στην 16μελή ποδοσφαιρική αποστολή που συστάθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1920, την πρώτη επίσημη Εθνική ομάδα κατά τη ΦΙΦΑ (όχι κατά την ΕΠΟ που ιδρύθηκε το 1926). Σύμφωνα πάντως με μαρτυρία[2] του Νίκου Καλούδη (συμπαίκτη στην Πειραϊκή Ένωση και αργότερα συνιδρυτή του στον Ολυμπιακό), σε εκείνη την αποστολή συμμετείχε, χωρίς να αγωνιστεί, ο Γ. ΑνδριḴόπουλος επίσης της Πειραϊκής Ένωσης. Αθλητές, εξάλλου, σε σχολική ηλικία πιθανώς δεν επιτρέπονταν στους Ολυμπιακούς, με το νεαρότερο μέλος της αποστολής να είναι ο 20χρονος αδερφός του Γιάννης, τον οποίο ίσως συνόδεψε ο Γιώργος (αλλά εκτός ομάδας) για να δεί αγωνιζόμενο στην Αμβέρσα.
Το 1927 αποφοίτησε ως νομικός από το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το 1928 εκλέχθηκε για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος Πειραιά και το 1929 άρχισε να δικηγορεί. Σταμάτησε το ποδόσφαιρο το 1931 και ασχολήθηκε ενεργά με την πολιτική. Διετέλεσε κατά σειρά Βουλευτής Πειραιά (από το 1950), Δήμαρχος Πειραιά και Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας, ενώ ήταν πρόεδρος του Ολυμπιακού την περίοδο 1954 - 1967. Ως πρόεδρος του γνωμοδοτικού αθλητικού συμβουλίου (ΓΑΣ), έσωσε με την καθοριστική ψήφο του τον Παναθηναϊκό από υποβιβασμό το 1975, όταν είχε κριθεί ένοχος δωροδοκίας σε αγώνα κυπέλλου με αντίπαλο τον Ηρακλή.
[Επεξεργασία] Αναφορές
- ↑ η ΕΠΟ στον κατάλογο διεθνών λανθασμένα αναφέρει ένα, αντίθετα με τα αρχεία αγώνων τόσο το δικό της (http://www.epo.gr/ethniki/downloads/ethniki_andrwn_1929-38.pdf), όσο και της RSSSF (http://rsssf.com/tablesg/grk-intres29.html)
- ↑ περιοδικό "Αθλητικός Κόσμος", 10 Οκτωβρίου 1926
[Επεξεργασία] Πηγές
- H Ιστορία του Ολυμπιακού, Έκδοση Γ.Χ. Αλεξανδρής, Αθήνα 1996
- Θρύλος, πορεία μέσα στο χρόνο, Έκδοση Ηλιότροπο, Αθήνα 1997, ISBN 569-584-365-2
- Χρυσός Θρύλος, Έκδοση Art Press Εκδοτική Α.Ε., Αθήνα 1997
- Εθνική Ελλάδος, πορεία μέσα στο χρόνο, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2001
- Ολυμπιακός, ένα αρχείο-μια ιστορία, Β. Καρδάσης, Μίλητος, Αθήνα 1997
- Ο τελευταίος των πέντε, ο Λεωνίδας Ανδριανόπουλος αφηγείται, Δημήτρης Καπράνος, Έκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 2004, ISBN 960-03-3851-5
- 80 χρόνια, 80 μορφές, Β. Καρδάσης, Ελληνικά γράμματα, Αθήνα 2005, ISBN 960-442-021-6
- Αθλητική Ηχώ, 15 Απριλίου 1951
