Γεωειδές

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση

Ως γεωειδές θεωρητικά ορίζεται εκείνη η ισοδυναμική επιφάνεια της Γης η οποία ταυτίζεται (με αρκετή ακρίβεια) με τη μέση στάθμη της θάλασσας (ΜΣΘ) (των ωκεανών), αν αυτή διορθωθεί από την επίδραση των παλιρροιών, των ρευμάτων, της μεταβολής της πυκνότητας και του κυματισμού[1] και προεκτείνεται νοητά στις ηπειρωτικές περιοχές. Η επιφάνεια αυτή δεν ταυτίζεται ούτε με τη φυσική γήινη επιφάνεια (ΦΓΕ) αλλά ούτε με διάφορα μαθηματικά μοντέλα αναπαράστασής της, όπως η σφαίρα ή το ελλειψοειδές εκ περιστροφής.

Το γεωειδές ως θεωρητικό σχήμα φέρεται παντού κάθετα στην έλξη της βαρύτητας αποτελώντας έτσι ισοδυναμική επιφάνεια του βαρυτικού πεδίου της Γης, διατηρώντας το σχήμα του ελλειψοειδούς εκ περιστροφής με μέγιστη αποχή μέχρι τα 110 μέτρα. Γενικά είναι μια ανώμαλη επιφάνεια, ομαλότερη όμως από τη ΦΓΕ, και οι διαφορές του στην Ελλάδα από το γεωελλειψοειδές του GRS80 (που ελαφρώς τροποποιημένο χρησιμοποιείται και στο Ελληνικό Γεωδαιτικό Σύστημα Αναφοράς 1987), ποικίλλουν από λίγα ως και μερικές δεκάδες μέτρα[2].

Ο προσδιορισμός του γεωειδούς γίνεται συνήθως με ένα ελλειψοειδές αναφοράς καλούμενο επί τούτου γεωελλειψοειδές με συνδυασμό κάποιων δεδομένων ή μετρήσεων.

Μερικές επιφάνειες αναφοράς που χρησιμοποιούνται στη Γεωδαισία. Το γεωειδές απέχει εμφανώς από τις άλλες επιφάνειες και ταυτίζεται με τη ΜΣΘ στη θάλασσα. Η ΜΣΘ δεν πρέπει να συγχέεται με την πραγματική επιφάνεια της θάλασσας.

Βλέπε επίσης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφικές αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Βέης Γ., Μπιλλήρης Χ., Παπαζήση Κ. (1992). Ανώτερη Γεωδαισία. Αθήνα: ΣΑΤΜ ΕΜΠ. σελ. Επιφάνειες Αναφοράς 12-13. 
  2. Βέης Γ., Μπιλλήρης Χ., Παπαζήση Κ. (1992). Ανώτερη Γεωδαισία. Αθήνα: ΣΑΤΜ ΕΜΠ. σελ. Αστρογεωδαιτικές μέθοδοι 24-25.