Γερμανική λογοτεχνία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Ως γερμανική λογοτεχνία θεωρείται η λογοτεχνία γραμμένη στα γερμανικά γενικά,αλλά περισσότερο η λογοτεχνία που αναπτύχθηκε στην Γερμανία σαν ενιαίο πολιτιστικό και κοινωνικό κράτος.

Πρώιμος μεσαίωνας(750-1100)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η λογοτεχνία στον πρώιμο μεσαίωνα υπήρχε μόνο προφορική και για αυτόν τον λόγο έχει χαθεί εντελώς.Το να καταγράφει κανείς γνώσεις σήμαινε πάντα μία μεταφορά στα λατινικά και κέντρα πνευματικά εκείνη την εποχή ήταν μόνο τα μοναστήρια. Τα αρχαιότερα γερμανικά δείγματα γραφής προέρχονται από τον 8ο αιώνα και οφείλονται αποκλειστικά και μόνο στις ιεραποστολές εκχριστιανισμού που διαδίδονταν στην Ευρώπη. Γύρω στο 830 καταγράφηκε σε περγαμηνή η Ωδή του Χίλντεμπραντ, ένα από τα παλαιότερα σωζόμενα γερμανικά κείμενα. Περί το 1000 μ.Χ έγινε η πρώτη μετάφραση στα αρχαία γερμανικά κείμένων από την αρχαιότητα.

Έτσι στον 11ο αιώνα δημιουργούνται θρησκευτικά κυρίως κείμενα αλλά και ιστορίες με θρύλους όπως το Άνολιντ(Annolied,1077).Αλλά ακόμη η λογοτεχνία είναι αποκλειστικά θέμα μοναστηριών και του υψηλού κλήρου.Ο απλός λαός δεν είχε καμία πρόσβαση σε λογοτεχνικά κείμενα.

Μεσαίωνας(1100-1250)[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Στα μέσα του 12ου αιώνα συνέβη μία σημαντική αλλαγή.Τα θέματα και οι μορφές της λογοτεχνίας έγιναν πιο ποικίλα και η καταγραφή περιλάμβανε από δω και πέρα και υλικό που μέχρι τότε θεωρούνταν ως ανάξιο καταγραφής,όπως προφορικές αφηγήσεις. Τότε άρχισε να κερδίζει έδαφος και η ιστορική ποίηση.Το πιο σημαντικό έργο,Τα χρονικά του αυτοκράτορα(Kaiserchronik) με περίπου 17.000 στίχους,αφηγείται με επεισόδεια την ιστορία της ρωμαικής αυτοκρατορίας από την ίδρυση της Ρώμης και την παρακμή της ως τον Γερμανό αυτοκράτορα Κονραντ Γ΄. Το Τραγούδι του Ρολάνδου(Rolandslied) αφηγείται τις μάχες του Καρλομάγνου ενάντια στους Σαρακηνούς και τον θάνατο του Ρολάνδου από προδοσία.Με τον Ρολάνδο ξεκίνησε η γαλλική επιρροή στην μεσαιωνική γερμανική λογοτεχνία. Στις δεκαετίες μετά το 1150 σημειώθηκε άνθηση στην μεσαιωνική λογοτεχνία.Στις φεουδαρχικές αυλές ηγεμόνων αναπτύχθηκε ένα νέο εκλεπτυσμένο είδος λογοτεχνίας,η αυλική λογοτεχνία