Γελίμερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
(Ανακατεύθυνση από Γελίμερος)
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αργυρό νόμισμα του Γελίμερου.

Ο Γελίμερ (480-553)(ή και Γελίμερος, αγγλικά: Gelimer, αρχική μορφή ενδεχομένως Geilamir[1], (Γλεϊλαμίρ)) ήταν ο τελευταίος Γερμανικής καταγωγής βασιλιάς του βορειοαφρικανικού βασιλείου των Βανδάλων, πριν αυτό καταλυθεί με την εκστρατεία του βυζαντινού στρατηγού Βελισαρίου, επί αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Πήρε την εξουσία τον Ιούνιο του 530 αφού εκθρόνισε τον τρίτο ξάδελφο του Χιλδέριχο, ο οποίος είχε εξοργίσει την αριστοκρατία των Βανδάλων με το να μεταστραφεί στον Καθολικισμό, το μεγαλύτερο μέρος της οποίας όντας φανατικοί Αρειανιστές[2].

Ο Αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Ιουστινιανός, ο οποίος είχε υποστηρίξει τον Χιλδέριχο, κήρυξε πόλεμο στους Βανδάλους, φαινομενικά για τον αποκαταστήσει. Τον Ιούνιο το 533 ο Ιουστινιανός έστειλε εκστρατευτικό σώμα υπό τον Βελισάριο, το οποίο έφτασε στην Αφρική στις αρχές Σεπτεμβρίου. Εν τω μεταξύ στην Σαρδηνία η οποία αποτελούσε μέρος του Βασιλείου των Βανδάλων, ο κυβερνήτης Γώδας (Godas), ένας Βησιγότθος, επαναστάτησε εναντίον του Γελίμερου και άρχισε να συνδιαλέγεται με τον Ιουστινιανό σαν ανεξάρτητος ηγεμόνας. Ο Γελίμερ αγνοώντας ή περιφρονώντας τα σχέδια του Ιουστινιανού, έστειλε μεγάλο στρατό που αποτελούταν από τις περισσότερες δυνάμεις του στην Αφρική για να καταστείλει την επανάσταση υπό τον αδελφό του, Τζάζων (Tzazo), το οποίο σήμαινε ότι η απόβαση του Βελισάριου δεν συνάντησε καμία αντίσταση[3].

Με το που αποβιβάστηκε ο Βελισάριος βάδισε κατευθείαν στην Καρχηδόνα, βρίσκοντας τελικά αντίσταση στις 13 Σεπτεμβρίου όταν και αντιμετώπισε τον Γελίμερο στην Μάχη του Δέκιμον (Ad Decimum), 16 χιλιόμετρα από την Καρχηδόνα. Παρά διαφορά στην δύναμη 11.000 έναντι 17.000, οι Βάνδαλοι πολέμησαν επί ίσοις όροις μέχρι που σκοτώθηκε ο αδελφός του Γελίμερου Αμμάτας, οπότε και αποκαρδιωμένος ο Γελίμερ υποχώρησε. Στις 14 Σεπτεμβρίου 533 ο Βελισάριος μπήκε στην Καρχηδόνα και έφαγε το γεύμα που είχε προετοιμαστεί για τον Γελίμερ στο παλάτι του. Αλλά είχε αργήσει για να σώσει τη ζωή του Χιλδέριχου, ο οποίος είχε δολοφονηθεί με εντολές του Γελίμερου αμέσως μόλις είχαν φτάσει τα νέα τις αποβίβασης του αυτοκρατορικού στρατού[4].

Όμως, ο Γελίμερ ξέφυγε από την καταδίωξη των Ρωμαίων, και με την επιστροφή του Τζάζων από τη Σαρδηνία ο ενωμένος Βανδαλικός στρατός αντιμετώπισε τον Βελισάριο σε μάχη, αυτή τη φορά σε ένα μέρος που ονομαζόταν Τρικάμαρο (Tricamarum), περίπου 32 χιλιόμετρα από την Καρχηδόνα, το Δεκέμβριο του 533. Η μάχη πολεμήθηκε πολύ πιο πεισματικά από εκείνη στο Δέκιμον, αλλά τελείωσε με συντριβή των Βανδάλων και την φυγή, ξανά, του Γελίμερου. Υποχώρησε στην τοποθεσία Mons Pappua, Όρος Παππούα[5] στα σύνορα με την Νουμιδία, όπου σύντομα βρέθηκε να πολιορκείται από Βυζαντινές δυνάμεις υπό τον Φάρα. Σύμφωνα με τον Προκόπιο, όταν οι Φάρας έστειλε να ζητήσουν από τον Γελίμερο να παραδοθεί, εκείνος ζήτησε από τον Φάρα να του στείλει ένα καρβέλι ψωμί, ένα σφουγγάρι και μία λύρα, για να κάνει πιο υποφερτούς τους χειμώνες στην Παππούα[6].

Τέλος, το Μάρτιο του 534 με τη συνοδεία του και τα παιδιά αυτών να λιμοκτονούν και αντιλαμβανόμενος ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ανακτήσει το βασίλειό του, ο Γελίμερ παραδόθηκε στον Βελισάριο και δέχτηκε την προσφορά των Ρωμαίων για τεράστιες εκτάσεις στην Γαλατία, όπου και έζησε ως τα γηρατειά του. Σύμφωνα με Βυζαντινά χρονικά, πέτυχε μια κάποια ανέκδοτη φήμη φωνάζοντας το στίχο του Εκκλησιαστή, 'Ματαιότις ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότις' κατά των θρίαμβο του Ιουστινιανού στην Κωνσταντινούπολη[7].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Το όνομα αυτό μαρτυρείται σε νομίσματα και μια επιγραφή. Βλ. J.B. Bury, History of the Later Roman Empire (Λονδίνο 1923), σ. 126, αρ. 9.
  2. The introduction of Arian Christianity to the Vandal nobility is discussed in H.E. Gieseche 1939. Die Ostgermanen und Arianismus, esp. pp 167-99; the notorius Vandal persecutions of Catholic Christians in North Africa, recounted by the Catholic bishop Victor of Vita, is translated by John R. C. Martyn, , 2008. Arians and Vandals of the 4th–6th centuries: annotated translations of the historical works by bishops Victor of Vita (Historia persecutionis Africanae provinciae) and Victor of Tonnena... (Cambridge), reviewed inThe Journal of Ecclesiastical History 61, p 579f.
  3. Hodgkin, III, 669.
  4. Procopius, De Bellus III.17.11. Translated by H. B. Dewing, (Cambridge: Loeb Classical Library, 1979), vol. 2 p. 153
  5. For possible location of Mons Pappua see J. Desanges, 1959."La dernière retraite de Gélimer", Cahiers de Tunisie 7, pp 429-435.
  6. Procopius, De Bellus IV.6.20; translated by Dewing, vol. 2 pp. 259f
  7. Edward Gibbon, Decline and Fall of the Roman Empire, Vol. 4: Chapter 41: Conquests Of Justinian, Character Of Balisarius. Part II
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Gelimer της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).