Βιοτίτης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βιοτίτης
Γενικά
Κατηγορία Φυλλοπυριτικά. Ομάδα μαρμαρυγιών
Χημικός τύπος K(Mg,Fe)3(AlSi3)O10(OH)2
Ορυκτολογικά χαρακτηριστικά
Πυκνότητα 2,8 - 3,2 gr/cm3[1]
Χρώμα Σκούρο πράσινο, καστανό, ερυθροκάστανο, μέλαν,
Σύστημα κρυστάλλωσης Μονοκλινές
Κρύσταλλοι Σπάνια καλοσχηματισμένοι, πινακοειδείς ή βραχυπρισματικοί, ψευδοεξαγωνικής διατομής
Υφή Φυλλώδης, λεπιδοειδής, παρενεσπαρμένη
Διδυμία {001}
Σκληρότητα 2,5 - 3
Σχισμός Τέλειος {001}
Θραύση Σπάνια παρατηρούμενη λόγω σχισμού, ανώμαλη
Λάμψη Ημιμεταλλική, υαλώδης
Γραμμή κόνεως Λευκή, ενίοτε πρασινωπή
Πλεοχρωισμός Ισχυρός. x = Καστανοκίτρινος, καστανέρυθρος, y και z = Σκούρος καστανός, σκουροπράσινος, καστανέρυθρος
Διαφάνεια Ημιδιαφανής

Ο βιοτίτης (αγγλ. biotite) είναι φυλλοπυριτικό ορυκτό της ομάδας των μαρμαρυγιών. Το όνομα του αποδόθηκε προς τιμήν του Γάλλου φυσικού και ορυκτολόγου Ζαν Μπατίστ Μπιό (Jean Baptiste Biot, 1774 - 1862).

Αποτελεί το πλέον διαδεδομένο σιδηρομαγνησιούχο ορυκτό και είναι από τα πλέον διαδεδομένα πετρογενετικά ορυκτά, καθώς ανευρίσκεται σε όλες τις κατηγορίες πετρωμάτων. Στα εκρηξιγενή πετρώματα είναι βασικό συστατικό όλων των όξινων και ενδιάμεσων μελών, ενώ ενίοτε ανευρίσκεται και σε βασικά. Είναι, επίσης, βασικό συστατικό των μεταμορφωσιγενών γνευσίων και μαρμαρυγιακών σχιστολίθων, ενώ απαντάται και σε ιζηματογενείς αποθέσεις. Συνδέεται με χαλαζία, μοσχοβίτη, αστρίους, αμφιβόλους και πυροξένους. Συχνά προέρχεται από εξαλλοίωση άλλων ορυκτών, όπως οι τουρμαλίνες, ενώ εξαλλοιώνεται προς χλωρίτες, μοντμοριλλονίτη και επίδοτο. Μολονότι οι μηχανικές του ιδιότητες είναι παρόμοιες με του μοσχοβίτη, οι διηλεκτρικές του δεν είναι του ίδιου επιπέδου. Χρησιμοποιείται, όπως ο μοσχοβίτης, ως μονωτικό της θερμότητας σε βιομηχανικές εφαρμογές, όχι, όμως, ως διηλεκτρικό.

Ανευρίσκεται σχεδόν σε όλη την επιφάνεια του πλανήτη.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • James Dwight Dana, Manual of Mineralogy and Lithology, Containing the Elements of the Science of Minerals and Rocks, READ BOOKS, 2008 ISBN 1-4437-4224-4
  • Frederick H. Pough, Roger Tory Peterson, Jeffrey (PHT) Scovil, A Field Guide to Rocks and Minerals, Houghton Mifflin Harcourt, 1988 ISBN 0-395-91096-X
  • Walter Schumann, R. Bradshaw, K. A. G. Mills, Handbook of Rocks, Minerals and Gemstones, Houghton Mifflin Harcourt, 1993 ISBN 0-395-51137-2

Σημειώσεις[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Μεταβάλλεται ανάλογα με την περιεκτικότητα σε σίδηρο