Βερβερικό λιοντάρι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Βερβερικό λιοντάρι
Βερβερικό λιοντάρι σε φωτογραφία του 19ου αι.
Βερβερικό λιοντάρι σε φωτογραφία του 19ου αι.
Κατάσταση διατήρησης
Status iucn3.1 EW.svg
Εξαφανισμένο στη φύση (IUCN 3.1)
Συστηματική ταξινόμηση
Βασίλειο: Ζώα (Animalia)
Συνομοταξία: Χορδωτά (Chordota)
Ομοταξία: Θηλαστικά (Mamalia)
Τάξη: Σαρκοφάγα (Carnivora)
Οικογένεια: Αιλουρίδες (Felidae)
Γένος: Πάνθηρ (Panthera)
Είδος: Panthera leo
Υποείδος: P. l. leo
Τριώνυμο
Panthera leo leo (Πάνθηρ ο λέων ο λέων)
(Λινναίος, 1758)
Συνώνυμα
Felis leo Linnaeus, 1758
Panthera leo berberisca (Πάνθηρ ο λέων ο βερβερικός)

Το βερβερικό λιοντάρι (Panthera leo leo - Πάνθηρ ο λέων ο λέων) επίσης γνωστό και ως λιοντάρι του Άτλαντα ή λιοντάρι της Νουβίας είναι ένα υποείδος του λιονταριού που εξαφανίστηκε από την άγρια φύση ή και ολοκληρωτικά τον 20ό αιώνα. Το βερβερικό λιοντάρι κατανεμόταν στη Β.Αφρική από το Μαρόκο μέχρι την Αίγυπτο. Το τελευταίο άγριο βερβερικό λιοντάρι πυροβολήθηκε το 1922 στην οροσειρά του Άτλαντα. Μερικοί πιστεύουν ότι το βερβερικό λιοντάρι έχει εξαφανιστεί και από την αιχμαλωσία. Παρ' όλα αυτά πιθανά βερβερικά λιοντάρια έχουν σημανθεί σε γνωστούς ζωολογικούς κήπους και στα τσίρκα τις τρεις τελευταίες δεκαετίες.Τα άλλα δύο αρπακτικά της Β.Αφρικής,η αρκούδα του Άτλαντα και η βερβερική λεοπάρδαλη έχουν ήδη εξαφανιστεί.

Πιθανό βερβερικό λιντάρι

Τα βερβερικά λιοντάρια στην αιχμαλωσία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δύο βερβερικά λιοντάρια που κυνηγούνται.

Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν βερβερικά λιοντάρια για να πολεμούν στο Κολοσσαίο με μονομάχους. Στο Μεσαίωνα,τα λιοντάρια που κρατιούνταν στο θηριοτροφείο του Πύργου του Λονδίνου ήταν βερβερικά λιοντάρια όπως προέκυψε από αναλύσεις στο DNA δυο καλοδιατηρημένων κρανίων που βρέθηκαν εκεί πέρα το 1937. Τα κρανία ραδιομετρήθηκαν και βρέθηκαν την εποχή 1280-1315 και 1420-1485 μ.Χ.Το 19ο αιώνα και στις αρχές του εικοστού τα βερβερικά λιοντάρια συχνά κρατιούνταν αιχμάλωτα σε ξενοδοχεία και θηριοτροφεία. Τα λιοντάρια του Πύργου του Λονδίνου μεταφέρθηκαν στο ζωολογικό κήπο του Λονδίνου σε πιο ανθρώπινες συνθήκες κάτω από τις διαταγές του Δούκα του Ουέλινγκτον το 1885. Ένα διάσημο βερβερικό λιοντάρι που έζησε στο ζωολογικό κήπο της Νέας Υόρκης το 1896-1910 ονομαζόταν "Σουλτάνος".

Το διάσημο βερβερικό λιοντάρι Σουλτάνος σε πόστκαρντ του 1905.

Υπάρχει και ένα άλλο διάσημο βερβερικό λιοντάρι ονόματι Βέερμερ στο κέντρο Διάσωσης Μεγάλων γατών του Γουισκόνσιν. Επίσης το 2006 μία λέαινα ονόματι Σαραμπί ζούσε στο Κέντρο Διάσωσης.Δυστυχώς η Σαραμπί πέθανε πριν βοηθήσει στην αναπαραγωγή του είδους.

Βιολογία και συμπεριφορά[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βερβερικό λιοντάρι σε σχέση με τα άλλα λιοντάρια της Αφρικής παρουσιάζει μερικές διαφορές που δικαιολογούν την κατάταξή του ως υποείδος.Πρώτα από όλα το μέγεθός του το χαρακτηρίζει ως το μεγαλύτερο από όλα τα άλλα λιοντάρια με αναφορές για 3,3 μετρα μήκος για όχι λίγα αρσενικά.'Υστερα έρχεται το βάρος με αναφορές για 180-270 κιλά για τα αρσενικά και 120-180 κιλά για τα θηλυκά.Η χαίτη επίσης,πυκνή και με μαύρο χρώμα καταλήγει μέχρι την κοιλιά και διαφέρει από αυτήν των κεντροαφρικανικών λιονταριών ως προς το τελείως μαύρο χρώμα και την πυκνότητά της.Στην άγρια φύση το βερβερικό λιοντάρι τρεφότανε με βερβερικά ελάφια,καμήλες κι ακέλαφους.Όταν συνεπώς αυτά μετακινήθηκαν λόγω της σταδιακής μείωσης του περιβάλλοντος,το λιοντάρι τα ακολούθησε στα αφιλόξενα βουνά του Άτλαντα όπου ούτε τα φυτοφάγα ούτε τα σαρκοφάγα επιβίωσαν.

Το βερβερικό λιοντάρι στην τέχνη[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το βερβερικό λιοντάρι έχει επιδράσει καταλυτικά στη βορειοαφρικανική τέχνη.Αιγύπτιοι,Νούβιοι,Καρχηδόνιοι και Μακεδόνες άποικοι το απεικόνισαν αμέτρητες φορές στην τέχνη τους.Αμέτρητες παραστάσεις λιονταριών έχουν βρεθεί στους τάφους των φαραώ και σε αιγυπτιακά αγγεία.Οι Νούβιοι το θεοποίησαν,ενώ οι Καρχηδόνιοι το σέβονταν μα και το κυνηγούσαν σε πολυτελή κυνήγια ενώ οι Μακεδόνες το αντιμετόπιζαν καθαρά ως κυνηγετικό προϊόν.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • "Ο θαυμαστός κόσμος των ζώων"εκδ.Χ.Τεγόπουλος-Ν.Νίκας,τόμος 1ος,σελ 162-164