Βενέδικτος της Νούρσια

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Άγιος Βενέδικτος
Fra Angelico 031.jpg
Λεπτομέρεια από φρέσκο του Φρα Αντζέλικο
Ηγούμενος
Γεννήθηκε περίπου 480-490, Νούρσια, Ούμπρια
Πέθανε 547
Τιμάται από Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, Ορθόδοξη Εκκλησία, Λουθηρανική Εκκλησία, Αγγλικανική Εκκλησία
Εορτή 11 Ιουλίου (Καθολικοί), 14 Μαρτίου (Ορθόδοξοι)
Προστάτης Άγιος Ευρώπη[1], Χέερντ (Ντίσελντορφ, Γερμανία), Νούρσια

Ο Βενέδικτος της Νούρσια (ιταλ. Benedetto da Norcia) ή Άγιος Βενέδικτος για τους καθολικούς και τους ορθόδοξους (~480-547) ήταν ο ιδρυτής του τάγματος των Βενεδικτίνων μοναχών και, γενικότερα, του δυτικού μοναχισμού.

Αγιοποιήθηκε το 1220 από τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Εορτάζεται στις 11 Ιουλίου από τους Δυτικούς (παλαιότερα 21 Μαρτίου) και στις 14 Μαρτίου στους Ορθόδοξους.

Πίνακας περιεχομένων

[Επεξεργασία] Βιογραφία

[Επεξεργασία] Πηγές

Η μοναδική αυθεντική βιογραφία του Αγίου Βενέδικτου περιλαμβάνεται στο δεύτερο βιβλίο του Πάπα Γρηγορίου Α' με τίτλο Διάλογοι, όπου περιγράφονται θαύματά του και δίνεται μια χρονολογική σειρά στη σταδιοδρομία του, το οποίο μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Πάπα Ζαχαρία, Έλληνα από την Καλαβρία.

Επίσης, ένα κεφάλαιο στο περίφημο έργο Χρυσός Θρύλος (ή Συναξάρια Αγίων, λατινικά: Legenda Aurea, Legenda Sanctorum) του αφιερώνει και ο Ιάκωβος του Βαράτζινε[2].

[Επεξεργασία] Γέννηση και σπουδές

Ο Βενέδικτος γεννήθηκε στη Νούρσια (σημερινή Νόρτσια) της Ούμπρια στην Ιταλία. Ο πατέρας του ήταν ευγενής Ρωμαίος της πόλης και είχε μια δίδυμη αδερφή, την Αγία Σχολαστική. Έζησε στη Ρώμη, όπου έλαβε τη στοιχειώδη μόρφωση, μέχρι που εγκατέλειψε την οικογενειακή οικία και την εύπορη ζωή για ανώτερες σπουδές. Οι διάφορες πηγές διχάζονται ως προς την ηλικία κατά την οποία έγινε αυτό, καθώς κάποιες αναφέρουν ότι ο Βενέδικτος ήταν 14 ετών τότε. Ωστόσο, μια τέτοια κίνηση και απόφαση υποδεικνύει ένα χαρακτήρα πιο ώριμο και πιο μορφωμένο, οπότε υποθέτουν ότι ήταν περίπου 19-20 ετών όταν έφυγε από την οικογένειά του και τελείωσε τις ανώτερες σπουδές του. Όπως αναφέρει και ο Πάπας Γρηγόριος Α'[3]:

    Ήταν ένας άνθρωπος με αξιοσέβαστη ζωή, ευλογημένος και στη χάρη και στο όνομα (αυτό σημαίνει Benedictus στα λατινικά). Από τα νεανικά του χρόνια, είχε το μυαλό ηλικιωμένου ανθρώπου: η ηλικία του ήταν κατώτερη της αρετής του. Απαξίωνε τις μάταιες απολαύσεις, και παρόλο που θα μπορούσε ελεύθερα να εκμεταλλευτεί την περιουσία και τα αγαθά της οικογένειάς του, δε βρήκε καμία αξία σε αυτά ή όποια ματαιότητα.    

[Επεξεργασία] Θρησκευτική ζωή

Ο Βενέδικτος αποσύρθηκε στο Ενφίντε και σε μια σπηλιά στο Σουμπιάκο έζησε σαν ερημίτης για τρία χρόνια.

Μετά το θάνατο του ηγούμενου της γειτονικής μονής του Βικοβάρο, κλήθηκε να τον ανατικαταστήσει, αλλά οι μοναχοί γρήγορα αντέδρασαν λόγω της αυστηρής ασκήσεως, στην οποία τους υπέβαλε και ζήτησαν να τον δηλητηριάσουν.

Μετά τη διαμάχη του με τοπικό ιερέα, το 530 κατέφυγε στο Μόντε Κασίνο και ίδρυσε ένα αββαείο στα ερείπια ενός αρχαίου ναού αφιερωμένου στον Απόλλωνα. Εκεί έγραψε τον περίφημο Κανόνα του το 540. Συνολικά ίδρυσε 12 μοναστικές κοινότητες, χωρίς ωστόσο να είναι ξεκάθαρο αν επεδίωκε να ιδρύσει ένα θρησκευτικό τάγμα: μάλλον περισσότερο ένα σύνολο αυτόνομων κοινοτήτων.

Με την ίδρυση των μοναστηριών, χτίστηκαν και σχολεία για παιδιά, όπου πολλές ευγενείς ρωμαϊκές οικογένειες έστελναν εκεί τους γιους τους.

Πέθανε το 547. Το 1964, ο Πάπας Παύλος ΣΤ' τον κατέστησε προστάτη άγιο της Ευρώπης[1].

[Επεξεργασία] Επιρροή

Την φερώνυμον κλήσιν αληθεύουσαν έδειξας, τοις ασκητικοίς σου αγώσι, θεοφόρε Βενέδικτε, υιός γαρ ευλογίας τεθηλώς, αρχέτυπον εγένου και κανών, τοις εκ πόθου μιμουμένοις την σην ζωήν, και ομοφώνως κράζουσί, δόξα τω δεδωκότι σοι ίσχυν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σού, πάσιν ιάματα.
—Απολυτίκιον, Ήχος α, Της ερήμου πολίτης

Ο Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ' επέλεξε το επίσημο όνομά του εμπνεόμενος από το Βενέδικτο της Νούρσια και το Βενέδικτο ΙΕ', ενώ σε ομιλία του το 2008 υπογράμμισε ότι "ο άγιος Βενέδικτος άσκησε σημαντική επιρροή στην ανάπτυξη του Ευρωπαϊκού πολιτισμού και βοήθησε την Ευρώπη να βγει από το σκοτάδι που ακολούθησε την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας"[4].

Το σημαντικότερα επίτευγμα του Βενέδικτου ήταν ο Κανόνας του, ο οποίος εκτυπώθηκε στο Παρίσι το 1734. Εκεί, καταγράφει τις διοικητικές και πνευματικές ευθύνες που έχει μια κοινότητα μοναχών που δρα κάτω από την καθοδήγηση ενός ηγούμενου, ενώ όλο το έργο του διέπεται από ένα πνεύμα ισορροπίας, ταπεινοφροσύνης και επιείκειας, κάτι που ώθησε στην αποδοχή και υιοθέτηση του Κανόνα από τις περισσότερες θρησκευτικές κοινότητες κατά τον Μεσαίωνα, οι οποίες αντικατέστησαν τα κοινόβια. Γι' αυτό το λόγο, συχνά ο Άγιος Βενέδικτος αποκαλείται ιδρυτής του δυτικού χριστιανικού μοναστικού βίου. Επίσης, οι αρχές του Μεσαίωνα αποκαλούνταν Βενεδίκτεια περίοδος[5].

Ωστόσο, αναφέρεται ότι άσκησε επίσης κάποια επιρροή και στην Ανατολή, όταν χρησιμοποιήθηκε από τον Αθανάσιο Αθωνίτη τον 10ο αιώνα[6].

Ο Προσπέρ Γκερανζέ αναγέννησε το τάγμα των Βενεδικτίνων στο Σολέσμ της Γαλλίας μετά τη Γαλλική Επανάσταση.

Τα λείψανα του Άγιου Βενέδικτου φυλάσσονται στην κρύπτη του Αββαείου Saint-Benoît-sur-Loire, κοντά στην Ορλεάνη της Γαλλίας.

[Επεξεργασία] Παραπομπές

  1. ↑ 1,0 1,1 St. Benedict and the key to European unity. Catholic World News (08/04/09) (ανακτήθηκε 09/02/14 )
  2. ↑ (Αγγλικά) The Golden Legend: Volume 3
  3. ↑ Πάπας Γρηγόριος Α', Διάλογοι, Πρόλογος
  4. ↑ Ομιλία του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ' για τον Βενέδικτο της Νούρσια
  5. ↑ Western Europe in the Middle Ages
  6. ↑ Γιώργος Βαλσάμης. Πηγές του δυτικού μοναχισμού στον 4ο και τον 5ο αιώνα μ.Χ.. Myriobiblos.gr (ανακτήθηκε 09/02/14 )

[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι

Commons logo
Τα Κοινά έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα


Wikipedia-logo.png Το άρθρο βασίστηκε αρχικά στο άρθρο Benoît de Nursie (έκδοση 37637644) της Γαλλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).
Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%92%CE%B5%CE%BD%CE%AD%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CF%84%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%9D%CE%BF%CF%8D%CF%81%CF%83%CE%B9%CE%B1"