Βασίλειο της Ετρουρίας
 |
Αυτό το λήμμα ή η ενότητα δεν αναφέρει τις πηγές του ή δεν περιέχει επαρκείς παραπομπές. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια προσθέτοντας κατάλληλες πηγές και παραπομπές που να υποστηρίζουν το λήμμα. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 18/07/2012. |
|
||||||
 |
||||||
| Πρωτεύουσα | Φλωρεντία | |||||
| Γλώσσες | Ιταλικά, Γαλλικά |
|||||
| Πολίτευμα | Μοναρχία, Κράτος-δορυφόρος της Α' Γαλλικής Αυτοκρατορίας | |||||
| Θρησκεία | Καθολικισμός | |||||
| Γεωγρ. θέση | Νότια Ευρώπη | |||||
.svg){kind=small}
Το βασίλειο της Ετρουρίας είναι Κράτος που ιδρύθηκε το 1801, περιλαμβάνοντας ένα μεγάλο τμήμα της Τοσκάνης. Διαλύθηκε το 1807.
Ιστορία [Επεξεργασία]
Το Βασίλειο της Ετρουρίας οφείλει το όνομά του στην Ετρουρία, αρχαία ρωμαϊκή ονομασία των εδαφών των Ετρούσκων.
Με το μυστικό σύμφωνο του Σαν Ιλδεφόνσο (1800), ο ύπατος της Γαλλίας Ναπολέων Βοναπάρτης υπόσχεται την δημιουργία στην Ιταλία ενός Κράτους υπό ισπανική κατοχή ως αντάλλαγμα για την επιστροφή της Λουιζιάνας από την Ισπανία. Θα μπορούσαμε να πούμε πως με αυτό το σύμφωνο « οι Βουρβώνοι είχαν ανταλλάξει μια αυτοκρατορία με μια επαρχία ». Τα σύμφωνα του Λυνεβίλ (9 Φεβρουαρίου 1801) και του Αρανχουέθ (21 Μαρτίου 1801) επιβεβαιώνουν την δημιουργία του. Το στέμμα του ανατίθεται στον Λουδοβίκο των Βουρβώνων, γιο και διάδοχο του δούκα της Πάρμα Φερδινάνδου Α' που πεθαίνει το 1802.
Μετά την απομάκρυνση του δούκα της Τοσκάνης, ο Φερδινάνδος Γ' των Αψβούργων-Λωρραίνης, λαμβάνει ως αποζημίωση εκκλησιαστικά εδάφη που ανήκαν στην αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ.
Για τον Ναπολέοντα, ο Λουδοβίκος Α' της Ετρουρίας έχει « οριστικά » παραιτηθεί από την διεκδίκηση του Δουκάτου της Πάρμα που τελικά προσαρτάται από τη Γαλλία και γίνεται το κέντρο του γαλλικού νομού του Τάρο.
Όταν ο βασιλιάς Λουδοβίκος πεθαίνει, το 1803, η γυναίκα του Μαρία-Λουίζα των Βουρβώνων (κόρη του Καρόλου Δ' της Ισπανίας) αναλαμβάνει την αντιβασιλεία για λογαριασμό του γιου της Λουδοβίκου Β'.
Πάντως, το 1807, ο Ναπολέων προσαρτά το βασίλειο της Ετρουρίας στην Γαλλική Αυτοκρατορία, μεταμορφώνοντάς το σε τρεις γαλλικούς νομούς (Άρνο, Μεσόγειος και Ομπρόνε). Αν η Ελίζα Βοναπάρτη δέχεται τον τίτλο της « μεγάλης δούκισας της Τοσκάνης », πρόκειται απλώς για τίτλο που της δίνει να έχει επιρροή στη διοίκηση των τριών αυτών νομών.
Ο βασιλιάς και η μητέρα του πρέπει να λάβουν ως αντάλλαγμα, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Φοντενεμπλώ που υπογράφτηκε από τη Γαλλία και την Ισπανία, τα Βόρεια της Πορτογαλίας, προσφάτως κατακτηθείσα, αλλά, το 1808, το θόλωμα στις σχέσεις του Ναπολέοντα και των Βουρβώνων που βασίλευαν στην Ισπανία διακόπτει τις διαπραγματεύσεις.
Όταν το 1814, με το Συνέδριο της Βιέννης, η Τοσκάνη έχει ξαναφτιαχτεί και επιστραφεί στους μεγάλους-δούκες των Αψβούργων-Λωρραίνης, οι Βουρβώνοι της Πάρμα αποζημιώνονται με την εκχώρηση προς αυτούς του Δουκάτου της Λούκα : εννοείται πως θα τους επιστραφεί το Δουκάτο της Πάρμα που τους δίνεται ως « viager » (με τον Ναπολέων Β' νβα έχει τελικώς αποκλειστεί από αυτή την διαδοχή) στην Αυτοκράτειρα Μαρία-Λουίζα με τον θάνατο της τελευταίας και τότε το Δουκάτο της Λούκα θα προσαρτηθεί από το Μεγάλο Δουκάτο της Τοσκάνης.
Βασιλείς της Ετρουρίας [Επεξεργασία]
- Λουδοβίκος Α' της Ετρουρίας 1801-1803
- Κάρολος-Λουδοβίκος της Ετρουρίας 1803-1807, ονομαζόμενος επίσης Λουδοβίκος Β' της Ετρουρίας από ορισμένους συγγραφείς. Την αντιβασιλεία ανέλαβε η μητέρα του Μαρία-Λουίζα των Βουρβώνων, μερικές φορές ονομαζόμενη ως βασίλισσα Μαρία-Λουίζα (για να διακρίνεται από την αυτοκράτειρα Μαρία-Λουίζα σύζυγο του Ναπολέοντα)
