Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η στέψη του Βαλδουίνου Α΄

Ο Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης, ΣΤ' κόμης του Αινώ και Θ' κόμης της Φλάνδρας (Ιούλιος 1171 - 1205) ήταν ένας από τους ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας και ο πρώτος αυτοκράτορας της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.

Ο Βαλδουίνος της Φλάνδρας ήταν πρωτότοκος γιος του Βαλδουίνου της Φλάνδρας, Ε' κόμη του Αινώ και της Μαργαρίτας του Μετς, Α' κόμισσας της Φλάνδρας. Η Φλάνδρα, που ανήκε παλαιά στους προγόνους του, είχε κληρονομηθεί τώρα στην μητέρα του. Από τη μητέρα του είχε δεσμούς με το σταυροφορικό κράτος της Ιερουσαλήμ: η Μαργαρίτα ήταν κόρη της Σίβυλλας Ανζού, αδελφής του Αμλάριχου Α' βασιλέως Ιερουσαλήμ.

Το 1186 ο νεαρός Βαλδουίνος ενυμφεύθη την Μαρία του Μπλουά της Καμπανίας, κόρη του Ερρίκου Α΄ κόμη της Καμπανίας. Ο χρονογράφος Γκίλσμπερτ περιγράφει τον Βαλδουίνο ως ξεμυαλισμένο με την γυναίκα του.

Και από τη σύζυγό του είχε δεσμούς με την Ιερουσαλήμ: ο αδελφός της Μαρίας Ερρίκος Β' κόμης της Καμπανίας είχε νυμφευθεί την Ισαβέλλα Α' Ανζού βασίλισσα της Ιερουσαλήμ (κόρης του Αμαλάριχου Α') και πέθανε χωρίς να αφήσει γιο παρά μονάχα δύο κόρες. Τα ετεροθαλεί αδέλφια της μητέρας της Μαρίας Ριχάρδος Α' Ανζού βασιλιάς Αγγλίας και Φίλιππος Β' των Καπέτων βασιλιάς Γαλλίας συμμετείχαν στην Γ΄ Σταυροφορία.

Η μητέρα του Μαργαρίτα του Μετς απέθανε το 1194 και ο πατέρας του τον επόμενο χρόνο, οπότε από τον πατέρα του ήταν ΣΤ' κόμης του Αινώ και από τη μητέρα του Θ' κόμης Φλάνδρας. Στα οκτώ χρόνια που κυβέρνησε τις δύο κομητείες, προσπάθησε να κερδίσει χαμένες εκτάσεις και με τη Συνθήκη του Περόν (1200), ο γαμπρός του επ' αδελφή Φίλιππος Β' βασιλιάς της Γαλλίας του επέστρεψε τα περισσότερα εδάφη (όπως το Αρτουά), που του είχαν δοθεί σαν προίκα στον γάμο του με την αδελφή του Ισαβέλλα του Αινώ, που είχε όμως αποθάνει το 1190.

Πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1195 ένωσε στην εξουσία του τις κομητείες Αινώ και Φλάνδρας. Το 1200 ορίσθηκε συναρχηγός της Δ΄ Σταυροφορίας και μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης εξελέγη αυτοκράτορας στις 9/5/1204. Ενώ η Λατινική αυτοκρατορία είχε συμφωνηθεί να δοθεί στον πρώην εκλεγμένο αρχηγό της Δ' Σταυροφορίας Βονιφάτιο του Μοντφερρά, ο άλλος συναρχηγός της Δ' Σταυροφορίας -ο γηραιότατος δόγης της Βενετίας Ερρίκος Δάνδολος- προτίμησε αυτόν. Ο δόγης οδηγήθηκε στο να προτιμήσει αυτόν από όλους τους υπόλοιπους υποψηφίους, διότι ήταν νέος, γενναίος, μαχητικός και ευλαβής. Ο αδικημένος Βονιφάτιος εξευμενίστηκε με το βασίλειο της Θεσσαλονίκης που περιελάμβανε τη Μακεδονία και τη θεσσαλία και την Κρήτη, κάτι που δεν τον άφησε ευχαριστημένο και γι' αυτό όσο ζούσαν οι δύο άνδρες βρισκόταν σε συνεχή διαμάχη. Η σύζυγός του Μαρία του Μπλουά της Καμπανίας, όταν έμαθε ότι έγινε Λατίνος αυτοκράτωρ, πήγε περιχαρής να τον συναντήσει, αλλά δεν πρόλαβε γιατί απέθανε στη διαδρομή από πανώλη.

Εισέπραξε το ¼ της αυτοκρατορίας και τα ⅝ της Πόλης. Τα υπόλοιπα ⅜ της Πόλης με επέμβαση του δόγη Δανδόλου δόθηκαν στους Βενετούς, ώστε να μπορεί ο Δάνδολος να εξασκεί επιρροή στον νέο αυτοκράτορα και να απαλλαγούν οι Βενετοί από τη φορολογία. Με την παρέμβαση του Δανδόλου πρώτος Λατίνος αρχιεπίσκοπος στην Κωνσταντινούπολη εξελέγη ο Θωμάς Μοροζίνι.

Η περιοχή επικρατείας του ήταν -εκτός από την πόλη της Κωνσταντινούπολης- η Θράκη, η ΒΔ Μικρά Ασία και τα νησιά Λέσβος, Χίος, Λήμνος, Ίμβρος και Τένεδος. Η επικράτεά του έπρεπε να κατακτηθεί: το καλοκαίρι που ακολούθησε ο αδελφός του Ερρίκος κατέλαβε τη Βιθυνία.

Θάνατος και θρύλοι γύρω από το όνομα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιδεικνύοντας παντελή έλλειψη διπλωματικότητας προσέβαλε τον βασιλιά των Βουλγάρων Καλογιάν Ασάν και τον προκάλεσε σε πόλεμο. Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας για την απόκρουσή του, συγκρούστηκε μαζί του κοντά στην Αδριανούπολη και συνελήφθη αιχμάλωτος το 1205. Πέθανε κατά την κράτησή του υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες περί το 1205/6, πιθανότατα δολοφονημένος από τον Καλογιάν. Ένας Βουλγαρικός θρύλος λέει ότι τον σκότωσε βίαια ο Καλογιάν γιατί ήθελε να ξελογιάσει την γυναίκα του. Ο Ρωμαίος ιστορικός Γ. Ακροπολίτης λέει ότι χρησιμοποιούσε το κρανίο του ως κύπελλο. Ο Καλογιάν, που είχε ασπαστεί τον καθολικισμό, ανέφερε στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ ότι απλά πέθανε στην φυλακή, κρύβοντας το πιθανό του έγκλημα. Ένας πύργος στο φρούριο του Τάρνοβο αναγνωριζόταν ως "πύργος του Βαλδουίνου".

Το 1225, 20 χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε ένας άντρας στην Φλάνδρα που ισχυρίστηκε ότι είναι ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος, και περιπλέχτηκε σε μιά σειρά εξεγέρσεων ενάντια στην ηγεμονία της κόρης του Ιωάννας κόμισσας της Φλάνδρας. Πολλοί παλιοί γνωστοί του Βαλδουίνου αναγνώρισαν την πλάνη και εκτέλεσαν τον άγνωστο άνδρα το 1226.

Επειδή δεν είχε άρρενα τέκνα, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του Ερρίκος της Φλάνδρας ως Λατίνος αυτοκράτωρ της Κωνστατινούπολης.

Οικογένεια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την σύζυγο του Μαρία του Μπλουά της Καμπανίας, κόρη του Ερρίκου Α' κόμη Καμπανίας και της Μαρίας των Καπέτων (κόρης του Λουδοβίκου Ζ' βασιλέως Γαλλίας) είχε τις εξής κόρες:

  • Ιωάννα της Φλάνδρας 1194-1244, κόμισσα της Φλάνδρας, υπανδρεύθη πρώτα τον Φερδινάνδο (των Καπέτων των δουκών Βουργουνδίας), υιό του Σάντσο Α' βασιλέως Πορτογαλίας και έπειτα τον Θωμά της Σαβοΐας, κόμη του Πεδεμοντίου.
  • Μαργαρίτα της Φλάνδρας 1202-1280, κόμισσα του Αινώ, υπανδρεύθη πρώτα τον Bouchard d' Avesnes και έπειτα τον William II de Dampierre.

Όλες είχαν απογόνους.

Γενεαλογία Λατίνων αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Baldwin of Flanders
V count Hainaut
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Baldwin IX count Flanders
VI count Hainaut,
Ι Latin emperor of Constantinople
(1204-05)
 
Henry of Flanders
Latin emperor of Constantinople
(1206-16)
 
Yolanda of Flanders
regent (1217-19)
 
Peter Capet-Courtenay
Latin emperor of Constantinople
jure auxoris (1217-19)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Robert Capet-Courtenay
Latin emperor of Constantinople
(1221-28)
 
Baldwin Capet-Courtenay
ΙΙ Latin emperor of Constantinople
(1228-61)

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • John C. Moore, 'Baldwin IX of Flanders, Philip Augustus and the Papal Power', Speculum, volume 37, issue 1 (January 1962), 79-89
  • Robert Lee Wolff, 'Baldwin of Flanders and Hainault, First Latin Emperor of Constantinople: His Life, Death, and Resurrection, 1172-1255', Speculum, volume 27, issue 3 (July, 1952), 281-322
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Baldwin I of Constantinople της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).