Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Η στέψη του Βαλδουίνου Α΄

Ο Βαλδουίνος Α΄ της Κωνσταντινούπολης (Ιούλιος 1172 - 1205), ως ο πρώτος αυτοκράτορας της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης, επίσης Βαλδουίνος Θ΄ της Φλάνδρας ως ένατος κόμης της Φλάνδρας και Βαλδουίνος ΣΤ΄ του Αινώ ως έκτος κόμης του Αινώ, ήταν ένας από τους εξέχοντες ηγέτες της Δ΄ Σταυροφορίας.

Ο Βαλδουίνος ήταν πρωτότοκος γιος του Βαλδουίνου Η΄ της Φλάνδρας και της Μαργαρίτας Α΄ της Αλσατίας, αδελφής του Φιλίππου της Αλσατίας, κόμισσας της Φλάνδρας. Όταν πέθανε ο θείος του άτεκνος (1191) τον διαδέχθηκε στην Φλάνδρα ως Βαλδουίνος Ε΄. Το 1186 ο νεαρότατος Βαλδουίνος παντρεύτηκε την Μαρία της Καμπανίας, κόρη του Ερρίκου Α΄, κόμη της Καμπανίας. Ο χρονογράφος Γκίλσμπερτ περιγράφει τον Βαλδουίνο ως ξεμυαλισμένο με την γυναίκα του.

Ο αδελφός της Ερρίκος Β΄ της Καμπανίας είχε γίνει βασιλιάς των Ιεροσολύμων (1190), και πέθανε χωρίς να αφήσει γιο παρά μονάχα δύο κόρες. Οι θείοι της Ριχάρδος Β΄ της Αγγλίας, και Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας συμμετείχαν μαζί στην Γ΄ Σταυροφορία, ενώ η γιαγιά του Βαλδουίνου ήταν θεία της Ισαβέλλας, βασίλισσας των Ιεροσολύμων, και ήθελε να την βοηθήσει σε αυτή την προσπάθεια. Συνεπώς είχαν και κοινά ενδιαφέροντα για τη συμμετοχή τους σε αυτή.

Η μητέρα του Μαργαρίτα πέθανε (1194), και ο πατέρας του τον επόμενο χρόνο οπότε έμεινε ο μοναδικός κυβερνήτης στις κομητείες της Φλάνδρας και του Αινώ. Στα οκτώ χρόνια που κυβέρνησε την περιοχή προσπάθησε να κερδίσει τις χαμένες εκτάσεις, και με τη Συνθήκη του Περόν (1200), ο γαμπρός του, βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Β΄ της Γαλλίας του επέστρεψε τα περισσότερα εδάφη του Αρτουά. Το Αρτουά είχε δοθεί στον Γάλλο βασιλιά σαν προίκα με άλλες περιοχές στον Γάλλο βασιλιά ως προίκα στον γάμο του με την αδελφή του, Ισαβέλλα του Αινώ, που είχε πεθάνει το 1190.

Πρώτος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Το 1195 ένωσε στην εξουσία του τις κομητείες Αινώ και Φλάνδρας. Το 1200 ορίσθηκε ως ένας από τους αρχηγούς της Δ΄ Σταυροφορίας και μετά την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης εξελέγη αυτοκράτορας στις 9/5/1204. Ενώ η Λατινική αυτοκρατορία είχε υποσχεθεί να δοθεί στον πρώην εκλεγμένο αρχηγό της Σταυροφορίας Βονιφάτιο τον Μομφερατικό ο ηγέτης της 4ης Σταυροφορίας γηραιότατος δόγης της Βενετίας Ερρίκος Δάνδολος προτίμησε αυτόν. Ένας από τους σημαντικότερους λόγους που οδήγησαν τον δόγη στη συγκεκριμένη επιλογή να προτιμήσει αυτόν από όλους τους υπόλοιπους μνηστήρες γιατί ήταν νέος, γενναίος, μαχητικός και ευλαβής. Ο αδικημένος Βονιφάτιος εξευμενίστηκε με το βασίλειο της Θεσσαλονίκης και περιοχές της Κρήτης, κάτι που δεν τον άφησε ευχαριστημένο και γι'αυτό όσο ζούσαν οι δύο άντρες βρίσκονταν σε συνεχή διαμάχη μεταξύ τους. Η σύζυγος του περιχαρής πήγε να τον συναντήσει αλλά δεν πρόλαβε γιατί πέθανε στη διαδρομή από πανώλη.

Εισέπραξε το ¼ της αυτοκρατορίας και τα ⅝ της Πόλης. Τα υπόλοιπα ⅜ της Πόλης με επέμβαση του αρχηγού της Σταυροφορίας γηραιότατου Βενετού δόγη Δάνδολου δόθηκαν στους Βενετούς, ώστε να μπορεί να εξασκεί επιρροή στον νέο αυτοκράτορα, και να απαλλαγούν οι Βενετοί από τη φορολογία. Με την παρέμβαση του Δάνδολου πρώτος Λατίνος αρχιεπίσκοπος στην Κωνσταντινούπολη εξελέγη ο Θωμάς Μοροζίνι.

Η περιοχή επικρατείας του ήταν εκτός από την πόλη της Κων/πολης τμήματα της Θράκης και της Ασίας όπως και τα νησιά Λέσβος, Χίος, Λήμνος, Ίμβρος και Τένεδος. Για να ικανοποιηθεί ο μεγάλος του ανταγωνιστής Βονιφάτιος ο Μομφερατικός του δόθηκε η Θεσσαλονίκη και οι περιοχές της Μακεδονίας. Το καλοκαίρι που ακολούθησε ο αδελφός του Ερρίκος κατέλαβε τη Βιθυνία.

Θάνατος και θρύλοι γύρω από το όνομα του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Επιδεικνύοντας παντελή έλλειψη διπλωματικότητας προσέβαλε τον βασιλιά των Βουλγάρων Ιωαννίτση ή Σκυλογιάννη και τον προκάλεσε σε πόλεμο. Κατά τη διάρκεια εκστρατείας για την απόκρουσή του συγκρούστηκε μαζί του κοντά στην Αδριανούπολη και συνελήφθη αιχμάλωτος το 1205. Πέθανε κατά την κράτησή του υπό ανεξιχνίαστες συνθήκες περί το 1205/6, πιθανότατα δολοφονημένος από τον Ιωαννίτση. Ένας Βουλγαρικός θρύλος λέει ότι τον σκότωσε βίαια ο Καλογιάννης γιατί ήθελε να ξελογιάσει την γυναίκα του. Ο Βυζαντινός ιστορικός Γ. Ακροπολίτης λέει ότι χρησιμοποιούσε το κρανίο του σαν κύπελλο. Ο Καλογιάννης που είχε ασπαστεί τον Καθολικισμό ανέφερε στον πάπα Ιννοκέντιο Γ΄ ότι απλά πέθανε στην φυλακή, κρύβοντας το πιθανό του έγκλημα. Ένας πύργος στο τσαρικό φρούριο του Τάρνοβο αναγνωριζόταν ως "πύργος του Βαλδουίνου".

Το 1225, 20 χρόνια αργότερα, εμφανίστηκε ένας άντρας στην Φλάνδρα που ισχυρίστηκε ότι είναι ο αυτοκράτορας Βαλδουίνος, και περιπλέχτηκε σε μιά σειρά εξεγέρσεων ενάντια στην ηγεμονία της κόρης του Ιωάννας. Πολλοί παλιοί γνωστοί του Βαλδουίνου αναγνώρισαν την πλάνη και εκτέλεσαν τον άγνωστο άντρα το 1226.

Κληρονόμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Με την σύζυγο του Μαρία της Καμπανίας είχε δύο κόρες

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • John C. Moore, 'Baldwin IX of Flanders, Philip Augustus and the Papal Power', Speculum, volume 37, issue 1 (January 1962), 79-89
  • Robert Lee Wolff, 'Baldwin of Flanders and Hainault, First Latin Emperor of Constantinople: His Life, Death, and Resurrection, 1172-1255', Speculum, volume 27, issue 3 (July, 1952), 281-322
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Baldwin I of Constantinople της Αγγλικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).