Βέλκο Πέτροβιτς

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Βέλικο Πέτροβιτς

Ο Βέλικο (ή Βέλκο) Πέτροβιτς (σερβικά : Вељко Петровић), (Λένοβατς 1780[1]- Νεγκοτίν 20 Ιουλίου 1813[2]) ήταν Σέρβος χαϋδούκος, ήρωας της πρώτης σερβικής επανάστασης.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Βέλικο Πέτροβιτς γεννήθηκε στο χωριό Λένοβατς σε μια πλούσια οικογένεια, πατέρας του ήταν ο Πέταρ κτηνοτρόφος και τυροκόμος. Στα νιάτα του ο Βέλικο ήταν βοσκός, αλλά στα 22 του σκότωσε δύο Τούρκους που επιτέθηκαν στην αδελφή του και αναγκάστηκε να φύγη. Πρώτα πήγε στο Βιντίν κι εντάχτηκε σε μια ένοπλη ομάδα πρώην γενίτσαρων αλλά κι εκεί έρχεται σε αντιπαράθεση μαζί τους και σκοτώνει δύο από αυτούς. Από το 1803 ήταν στην ομάδα ανταρτών του Στάνογε Γκλάβας που δρούσε στην περιοχή του Σμεντέρεβο. Όταν ο Ντούσαν Βουλίτσεβιτς ζήτησε από τον Γκλάβα έναν άντρα γενναίο κι έμπιστο αυτός του υπέδειξε τον Βέλικο.

Παντρεύτηκε δύο φορές. Πρώτη γυναίκα του ήταν η Μαρία, η μικρότερη αδελφή της μητέρας Στάνογια Γκλάβα, αλλά δεν μπορούσε να αντέξει την εκτός νόμου ζωή του και χωρίσανε. Μαζί της απέκτησε έναν γιο τον Ράντοβαν. Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η Στάνα όπου μετά το θάνατό του παντρεύτηκε έναν άλλο διάσημο ήρωα τον Έλληνα καπετάνιο Γ. Ολύμπιο[3].

Το 1802 συνδέθηκε με φιλία με τον Καραγιώργη και τον Γεωργάκη Ολύμπιο όπου έγιναν αδελφοποιοί και μαζί είχαν οργανώσει μικρό στρατιωτικό σώμα[4]. Από το 1804 συμμετείχε στην πρώτη Σερβική εξέγερση με τον Γκλάβας, κι μετά με τους Ντούσαν και Βούλιτσα Βουλίτσεβιτς. Με τους Βουλίτσεβιτς πήρε μέρος στην πολιορκία του Βελιγράδιυ το 1806 όπου διακρίθηκε ιδιαίτερα. Το 1809 υπερασπίστηκε το Spa από τους Τούρκους .

Το θάρρος και η γενναιότητα του τον έκαναν γρήγορα γνωστό σε όλη τη χώρα. Το 1810 έλαβε το χρυσό μετάλλιο για το θάρρος του.

Κατά τη Μάχη της Βαρβαρίνου τραυματίστηκε στο αριστερό χέρι. Το 1811 έγινε βοεβόδας της Κράινα και εστάλη στο Νεγκοτίν. Το 1813 το τουρκικό ιππικό επιτέθηκε στο χωριό Μπούκοβατς όπου ανάγκασαν τον Βέλικο να υποχωρήσει και να οχυρωθεί στο Νεγκοτίν.

Η Μάχη του Νεγκοτίν ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1813, 16.000 Τούρκοι επιτέθηκαν στο Νεγκοτίν όπου το υπερασπίζονταν ο Βέλικο με 3000 Σέρβους. Ο Βέλικο είχε οχυρώση το Νεγκοτίν με τάφρο και πύργους και περίμενε τους Τούρκους. Στον ψηλότερο πύργο καθόταν ο ίδιος ο Βέλικο. Στο Νεγκοτίν μαζί μετον Βέλικο αγωνίστηκαν και οι αδελφοί του Μιλούτιν και Μίλικο και οι Μπουλγούμπασα, ο Μπίμπας, ο Νικόλα Μίχα, Στόγιαν Αμπράς ο Γεωργάκης Ολύμπιος[5] κι άλλοι. Ένα πρωί μετά από είκοσι ημέρες άμυνας, στις 20 Ιούλιου, ο Πέτροβιτς διέταξε την επισκευή μιας μικρής τάφρου που επλήγησε από το κανόνι, εκεί έπεσε νεκρός από μία σφαίρα. Ο Αδελφού του Μιλούτιν τον έθαψε το βράδυ στην εκκλησία της περιοχής.

Μετά το θάνατο του Βέλικο οι Τούρκοι πήραν Νεγκοτίν και την Κράινα. Άλλοι θυμούνται τα λόγια του προς τους Οθωμανούς : "Δίνω το κεφάλι μου, δεν δίνω την Κράινα." Μετά τον θάνατο του γράφτηκαν πολλά τραγούδια για τον ηρωισμό του[6].

Αναφορές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Народна енциклопедија, Ст. Станојевић, Загреб, 1925- 1929/
  2. Према Хадук Вељко Петровић је погинуо 9/августа/1813, по новом календару, што је 28. јул по старом календару
  3. Οι Μακεδόνες οπλαρχηγοί του 1821, Γεωργάκης Ολύμπιος
  4. Εγλόπιον, Έσχατη αντίσταση στη Μονή Σέκου, Σεπτέμβριος 1821
  5. Τσενεκλίδης, Ολύμπιος Γεωργάκης
  6. Boske, Hajduk Veljko Petrović
Στο λήμμα αυτό έχει ενσωματωθεί κείμενο από το λήμμα Хајдук Вељко της Σερβικής Βικιπαίδειας, η οποία διανέμεται υπό την GNU FDL και την CC-BY-SA 3.0. (ιστορικό/συντάκτες).