Αριστομένης Κοντογούρης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αριστομένης Κοντογούρης
Aristomenis Kontogouris 005.JPG
Ξυλογραφία του Αριστομένη Κοντογούρη από το περιοδικό Το Άστυ του 1885.
δήμαρχος Πατρέων και βουλευτής Αχαΐας
Προσωπικά στοιχεία
Γέννηση 5 Οκτωβρίου 1883
Πάτρα
Θάνατος 1904
Αθήνα
Εθνικότητα Ελληνική
Υπηκοότητα Ελληνική
Σύζυγος Βικτωρία Σισίνη
Παιδιά Νικόλαος και ο Φίλιππος
Επάγγελμα Νομική σχολή

Ο Αριστομένης Κοντογούρης (Πάτρα 1841 - Αθήνα 1904) ήταν Έλληνας πολιτικός, δήμαρχος Πατρέων και βουλευτής Αχαΐας.

Βιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Πάτρα και ήταν γιος του δικαστικού Στυλιανού Κοντογούρη, γόνου πλούσιας πατρινής οικογενείας και εγγονός του Ανδρέα[1]. Απεβίωσε το 1904 και ήταν παντρεμένος από τις 3 Νοεμβρίου 1878 με την Βικτωρία Σισίνη, κόρη του Χρύσανθου Σισίνη[2] και γιοι τους ήταν ο Νικόλαος και ο Φίλιππος[3].

Σπουδές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Τελείωσε τις γυμνασιακές του σπουδές στην Πάτρα και το 1859 μετακόμισε με την οικογένεια του στην Αθήνα όπου και γράφτηκε στην Νομική σχολή[3]. Το 1862 λόγω του παππού του που ήταν πρόξενος της Πρωσίας κέρδισε υποτροφία της Πρωσικής κυβέρνησης και πήγε στο Βερολίνο για να συνεχίσει τις σπουδές του[3]. Στο Βερολίνο έμεινε μέχρι το 1867 παίρνοντας τρία διπλώματα στην εκεί νομική σχολή[3]. Για λόγους υγείας εγκαταλείπει το Βερολίνο και την υποτροφία και πηγαίνει στο Παρίσι στην εκεί νομική σχολή[3]. Το 1867 επιστρέφει στην Ελλάδα αριστεύει στις εξετάσεις του Αρείου πάγου και αρχίζει να ασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου[3].

Πολιτική σταδιοδρομία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Εκλέχτηκε βουλευτής Πατρών το 1873, το 1879, το 1881, το 1882 και το 1885 , απέτυχε στις εκλογές του 1887[3]. Χρημάτισε υπουργός δικαιοσύνης και δημοσίας εκπαίδευσης στην Κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη 1885[3]. Διετέλεσε δήμαρχος Πατρέων την περίοδο 1891-1895.

Ήταν υποψήφιος δήμαρχος αλλά έχασε στην εκλογική αναμέτρηση το 1888 [3], υποστηρίχθηκε από τον Αχιλλέα Γεροκωστόπουλο στις δημοτικές εκλογές του 1890 και κατάφερε να νικήσει τον βιομήχανο Γεράσιμο Κόγκο[4]. Κατά τη διάρκεια της θητείας του ιδρύθηκε η Φιλαρμονική εταιρεία Πατρών και το Αρσάκειο Πατρών. Χαρακτηριστική ήταν η στάση του απέναντι στις οικονομικές απαιτήσεις του Γάλλου μηχανικού Μανιάκ για το λιμάνι της Πάτρας. Το 1887 ήταν από τους πρωτεργάτες για την ίδρυση σκοπευτικού συλλόγου στην Πάτρα και μέλος της πενταμελούς διοικούσας επιτροπής του όταν ιδρύθηκε[5].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Επί τα Πρόσω, φύλο 5 Οκτωβρίου 1883, από το ψηφιακό αρχείο της βουλής των Ελλήνων
  2. ΣΚΡΙΠ, φύλλο 5/11/1895 άρθρο για την Βικτωρία την ημέρα της κηδείας της. Από την ψηφιακή εθνική βιβλιοθήκη
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 3,7 3,8 Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα, Το πτερόν είς τον πίλον, τόμος Α΄, εκδόσεις "Γιάννης Πικραμένος", Πάτρα 2009 ISBN 978-960-6628-20-7
  4. Χρήστος Μούλιας, Το λιμάνι της σταφίδας, Πάτρα 1828-1900, Εκδόσεις Περί τεχνών, Πάτρα 2000 ISBN 960-86814-0-5
  5. Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός Αθλητισμός, τόμος Α', Η πρώτη δεκαετία: 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994 ISBN 960-7164-93-X

Βιβλιογραφία - Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Στέφανος Θωμόπουλος, "Οι Δήμαρχοι Πατρέων από το 1863 μέχρι του 1930", Νεολόγος Πατρών, φ. 10/09/1930, σελ. 1
  • Γιώτα Καΐκα-Μαντανίκα,Το πτερόν είς τον πίλον, τόμος Α΄, εκδόσεις "Γιάννης Πικραμένος", Πάτρα 2009 ISBN 978-960-6628-20-7 (ιδίως οι σελίδες 400-408)
  • Χρήστος Μούλιας, Το λιμάνι της σταφίδας, Πάτρα 1828-1900, Εκδόσεις Περί τεχνών, Πάτρα 2000 ISBN 960-86814-0-5
  • Νίκος Μπακουνάκης, Πάτρα 1828-1860, μια ελληνική πρωτεύουσα στον 19ο αιώνα, δεύτερη έκδοση, εκδόσεις Καστανιώτη, Αθήνα 1995 ISBN 960-03-0000-3
  • Νίκος Ε. Πολίτης, Ο Πατραϊκός Αθλητισμός, τόμος Α', Η πρώτη δεκαετία: 1891-1900, Αχαϊκές εκδόσεις, Πάτρα 1994 ISBN 960-7164-93-X
  • Πέτρος Ψωμάς, Δήμαρχοι Πατρέων 1836-2006, Εκδόσεις "Το Δόντι", Πάτρα 2007 ISBN 978-960-88046-2-3