Αντρέα Απιάνι

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αντρέα Απιάνι
Andrea Appiani
8812 Milano - Via Manzoni - Palazzo Brentani - Andrea Appiani - Foto Giovanni Dall'Orto 14-Apr-2007.jpg
Μπούστο του Αντρέα Απιάνι στο Palazzo Bretani του Μιλάνου
Πραγματικό όνομα Andrea Appiani
Γέννηση 1754
Μιλάνο
Θάνατος 1817
Ιταλία
Εθνικότητα Ιταλική
Είδος Τέχνης Νεοκλασικισμός
Πορτρέτο της Μαντάμ Αμελέν (Madame Hamelin)1798)

Ο Αντρέα Απιάνι (Μιλάνο 1754 - 1817) ήταν Ιταλός νεοκλασικός ζωγράφος που κράτησε τα σκήπτρα της καλλιτεχνικής ζωής της πόλης του Μιλάνου ως έφορος των Καλών Τεχνών, διευθυντής της Πινακοθήκης Μπρέρα και επίσημος ζωγράφος του Ναπολέοντα. Υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους Ιταλούς νεοκλασικούς ζωγράφους και ο μόνος της εποχής του με ευρωπαϊκή φήμη.

Σπούδασε στο πλευρό των Γκιούντιτ, Κνέλερ και Τραμπελέσι.[1] Τα νεανικά του έργα, όπως οι τοιχογραφίες με θέμα τις ιστορίες του Έρωτα και της ψυχής στη βασιλική έπαυλη της Μόντσα 1789, επαινέθηκαν από τον Ούγκο Φόσκολο και διακρίνονται για τη χάρη τους, η οποία διατηρούσε συγγενικούς δεσμούς με τη λομβαρδική αναγεννησιακή παράδοση.

Θέματα ελληνικής μυθολογίας[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η αρχαία μυθολογία δεν χρησιμοποιούνταν πλέον ως μέσο για την έκφραση των μυστηρίων της φύσης και της ζωής. Επιβιώνει όμως ως μύθος, θεατρικό στοιχείο και διακόσμηση· πολλές φορές ξεπέφτει στην κοινοτοπία, την αλλοίωση ή την παρωδία, όπως απεικόνισε τα σχετικά μυθολογικά θέματά του ο Ζαν Ραού (Jean Raoux) φιλοτεχνώντας προσωπογραφίες γνωστών τότε ηθοποιών ως Βακχίδων π.χ. στα έργα του «Ορφέας και Ευρυδίκη», (1720), Πυγμαλίων, Εστιάδα, κ.α. [2] Στο πομπώδη, εμφατικό και ταραγμένο χαρακτήρα του Μπαρόκ και στην ελαφρότητα και παραδοξότητα του Ροκοκό αντιπαρατάσσεται από τον Απιάνι το πρότυπο των ιδεωδών της κλασικής Αρχαιότητας, που θεωρείται αχρονικό[3]αναδεικνύοντας με απλότητα και σαφήνεια στους πίνακές του την αναζήτηση των ακρωτηριασμένων αξιών, όπως ο Ηρακλής στο σταυροδρόμι (Hercules at the crossroads), ο θάνατος του Υάκινθου, Ζεύς, Ερμής, Φιλήμων και Βάκχος, Όλυμπος, κεφαλή Λαοκόοντος κ.α.

Η ναπολεόντειος περίοδος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Μετά την άφιξη των Γάλλων στο Μιλάνο 1796 διακόσμησε προς τιμήν του Ναπολέοντα με ιστορικές και αλληγορικές σκηνές ηρωικού ύφους την αίθουσα των Καρυάτιδων και την αίθουσα του θρόνου του βασιλικού ανακτόρου του Μιλάνου.

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Εγκυκλοπαίδεια Δομή, σ.283, τόμ. 3, ISBN 960-8177-53-7
  2. Ιστορία της Τέχνης Larousse, σ. 187, εκδ. ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ ISBN 960-85414-3-3
  3. Ιστορία της Τέχνης Larousse, ό.π. σ.197

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιστορία της τέχνης Larousse, 1990 ΒΙΒΛΙΟΡΑΜΑ, τόμ.3,σελ.185-234