Αντίπατρος ο Ιδουμαίος

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Χάρτης που δείχνει το αρχαίο βασίλειο του Εδώμ με κόκκινο χρώμα και την περιοχή της Ιδουμαίας με σκούρο κόκκινο χρώμα .

Ο Αντίπατρος ο Ιδουμαίος (... - 43 π.Χ.) ήταν ο θεμελιωτής της Ηρωδιανής δυναστείας και ο πατέρας του Ηρώδη του Μεγάλου.

Πίνακας περιεχομένων

Αντίπατρος και Υρκανός [Επεξεργασία]

Ο Αντίπατρος ήταν γιος του του Αντίπα διοικητή της Ιδουμαίας επί βασιλείας Αλέξανδρου Ιανναίου και μετέπειτα επί Σαλώμης Αλεξάνδρας . Ο Αντίπατρος που διαδέχθηκε τον πατέρα του στην θέση αυτή ήταν χρήσιμος στους Ασμοναίους βασιλείς λόγω των σχέσεων που είχε αναπτύξει με τους Ναβαταίους Άραβες. Ύστερα από την παραίτηση του Υρκανού από το βασιλικό αξίωμα ο Αντίπατρος φοβήθηκε ότι ο νέος βασιλιάς Αριστόβουλος δεν θα τον διατηρούσε στην θέση του[1]. Έτσι έπεισε τον Υρκανό να δώσει συνέχεια στην εμφύλια διαμάχη με τον αδελφό του [2] γεγονός που οδήγησε τελικά στην κατάλυση του βασίλειου των Ασμοναίων από τον Γνάιο Πομπήιο και στην απώλεια της ιουδαϊκής ανεξαρτησίας (63 π.Χ.)[3][4].

Όταν ο Πομπήιος αναχώρησε μαζί με τον αιχμάλωτο Αριστόβουλο και την οικογένεια του από την Ιουδαία για την Ρώμη ο νέος έπαρχος της Συρίας Σκαύρος ανέλαβε μια εκστρατεία εναντίον των Ναβαταίων Αράβων που είχαν αναμιχθεί στην εμφύλια ιουδαϊκή διένεξη . Ο Σκαύρος όμως αντιμετώπισε δυσχέρειες όταν έφτασε έξω από την πρωτεύουσα των Ναβαταίων Πέτρα. Ο Υρκανός έστειλε τον Αντίπατρο προκειμένου να βοηθήσει τον Σκαύρο. Εκείνος ήρθε σε συμφωνία με τον Αρέτα, που τελικά δωροδόκησε τον Σκαύρο με ένα ευτελές ποσό (300 τάλαντα), προκειμένου να εγκαταλείψει την εκστρατεία. Ο Σκαύρος έκανε μια συνθήκη ειρήνης με τον Ναβαταίο βασιλιά και κατόπιν αποχώρησε [5][6].

Ο επόμενος διοικητής της Συρίας Αύλος Γαβίνιος αντιμετώπισε τα στασιαστικά κινήματα του Αριστόβουλου και των γιων του Αλέξανδρου και Αντίγονου που είχαν δραπετεύσει από την αιχμαλωσία τους (57/6 π.Χ.) [7] [8]. Με τα μέτρα που πήρε εκμηδένισε κάθε ίχνος ιουδαϊκής αυτονομίας και μαζί τους κάθε ίχνος επιρροής του Υρκανού[9][10][11]. Η θέση του Αντίπατρου όμως δεν θίχτηκε[12]. Αντίθετα ο Αντίπατρος έπαιξε ενεργό ρόλο ως αρωγός του Γαβίνιου αρχικά κατά την εκστρατεία του τελευταίου στην Αίγυπτο [13] και αργότερα κατά την καταστολή της νέας εξέγερσης του Αλέξανδρου (55 π.Χ.) [14] [15].

Ο Αντίπατρος κατόρθωσε να διατηρήσει την θέση του και επί των διαδόχων του Γαβίνιου , Μάρκου Λικίνιου Κράσσου και Γάιου Κάσσιου Λογγίνου [16][17]. Η περιοχή γνώρισε λίγα χρόνια ηρεμίας μέχρι την στιγμή που ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος μεταξύ του Πομπήιου και του Ιούλιου Καίσαρα[18].

Όταν ο Πομπήιος δολοφονήθηκε στην Αίγυπτο το 48 π.Χ. ο Αντίπατρος προσέφερε την υποστήριξη του στον νέο ισχυρό άντρα της Ρώμης τον Καίσαρα. Ο συνεργάτης του τελευταίου, Μιθριδάτης ο Περγαμηνός με τον στρατό που είχε σχηματίσει κινήθηκε προς την Αίγυπτο με σκοπό να βοηθήσει τον Καίσαρα που βρίσκονταν πολιορκημένος στην Αλεξάνδρεια από τους οπαδούς του Πτολεμαίου ΧΙΙΙ[19]. Όταν έφτασε στο Πηλούσιο, οι Ιουδαίοι που κατοικούσαν εκεί ανέκοψαν την πορεία του καθώς ήταν υποστηρικτές του νεαρού μονάρχη. Τότε ο Αντίπατρος έσπευσε να προσφέρει έμπρακτα τις υπηρεσίες του[20].

Ο Αντίπατρος είχε παντρευτεί μια πριγκίπισσα που κατάγονταν από τους Άραβες που κατοικούσαν στην περιοχή της συριακής πόλης Εμέσας. Την γυναίκα αυτή την έλεγαν Κύπρο και μαζί της είχε αποκτήσει πέντε παιδιά, τον Φασαήλ, τον Ηρώδη, τον Ιωσήφ, τον Φερώρα και την Σαλώμη. Ο Αντίπατρος ήταν εξαιρετικά δημοφιλής σε αυτούς τους Άραβες που τον είχαν ανακηρύξει φύλαρχο τους [21]. Από αυτούς τους Άραβες ο Αντίπατρος ζήτησε βοήθεια, ενώ ταυτόχρονα παρακίνησε πολλούς δυνάστες πόλεων της Συρίας να προσφέρουν την υποστήριξη τους στον Καίσαρα. Έτσι συγκέντρωσε αρκετό στρατό και μαζί με 3.000 Ιουδαίους που είχε υπό τις διαταγές του, έσπευσε να ενισχύσει τον Μιθριδάτη[22].

Κατά την πολιορκία του Πηλούσιου ο Αντίπατρος διακρίθηκε καθώς πέρασε πρώτος μέσα από ένα ρήγμα που είχαν ανοίξει οι πολιορκητές στα τείχη της πόλης[23]. Αφού καταλήφθηκε το Πηλούσιο ο Μιθριδάτης εισέβαλε στην περιοχή του Δέλτα. Ο Αντίπατρος παρακίνησε τους Ιουδαίους που κατοικούσαν εκεί σε αποστασία. Κατόπιν ο Μιθριδάτης κατέλαβε την Μέμφιδα και συγκρούστηκε με τους οπαδούς του Πτολεμαίου σε μια μάχη που έγινε κοντά στον Νείλο. Στην μάχη αυτή διακρίθηκε ο Αντίπατρος που διοικούσε την μια πτέρυγα της καισαρικής παράταξης. Όταν ο Μιθριδάτης ενώθηκε με τον Καίσαρα τον πληροφόρησε για την γενναιότητα του Αντίπατρου [24].

Ο Αντίπατρος επίτροπος της Ιουδαίας [Επεξεργασία]

Όταν τελείωσε ο πόλεμος στην Αίγυπτο (τέλη Μαρτίου 47 π.Χ.) [19] και ο Καίσαρ πήγε στην Συρία τίμησε τον Αντίπατρο προσφέροντας του την ρωμαϊκή πολιτεία. Επίσης επικύρωσε κατά παράκληση του Αντίπατρου τον διορισμό του Υρκανού ως αρχιερέα[25].

Τότε παρουσιάστηκε μπροστά στον Καίσαρα ο Αντίγονος κατηγορώντας τον Αντίπατρο και τον Υρκανό. Ο Αντίπατρος αντέδρασε απροσδόκητα σκίζοντας τα ρούχα του και με αυτόν τον τρόπο κατάφερε να πείσει τον Καίσαρα για των ορθότητα των αποφάσεων που είχε λάβει γι’ αυτόν και τον Υρκανό. Επιπλέον, ύστερα από το επεισόδιο αυτό ο Αντίπατρος διορίστηκε από τον Καίσαρα επίτροπος της Ιουδαίας (47 π.Χ.) [26][27].

Η κυριαρχία και το τέλος του Αντίπατρου [Επεξεργασία]

Ο Αντίπατρος αφού συνόδευσε τον Καίσαρα στην Συρία γύρισε στην Ιουδαία και άρχισε να ανοικοδομεί το τείχος της Ιερουσαλήμ που είχε κατεδαφίσει ο Πομπήιος[28]. Γύρω στα τέλη του 47 π.Χ. διόρισε στρατηγούς με την έγκριση του Καίσαρα, που αγνόησε τον Υρκανό, τους δυο γιους του τον μεγαλύτερο Φασαήλ στην Ιερουσαλήμ και τον νεότερο Ηρώδη στην Γαλιλαία[29].

Ο Ηρώδης παρά την νεαρή ηλικία του αντεπεξήλθε στα καθήκοντα του με επιτυχία κατορθώνοντας να εξουδετερώσει μια επικίνδυνη ομάδα που είχε επικεφαλής τον στασιαστή Εζεκία, τον οποίο συνέλαβε και εκτέλεσε[30] . Έτσι έγινε γνωστός και προκάλεσε το ενδιαφέρον του Σέξτου Καίσαρα, έπαρχου της Συρίας[31].

Οι επιτυχίες του νεαρού Ηρώδη προκάλεσαν τον φθόνο του Υρκανού που τον κάλεσε σε δίκη για τις θανατικές καταδίκες που είχε επιβάλλει στην Γαλιλαία[32]. Ο Ρωμαίος έπαρχος όμως ακύρωσε την κλήση για την δίκη [33] και διόρισε τον Ηρώδη στρατηγό της Κοίλης Συρίας και της Σαμάρειας εξευτελίζοντας στην ουσία τον Υρκανό. Ο εξοργισμένος Ηρώδης συγκέντρωσε στρατό και βάδισε εναντίον του τρομοκρατημένου Υρκανού με σκοπό να τον εξοντώσει. Τότε επενέβησαν ο Αντίπατρος και ο αδελφός του Φασαήλ οι οποίοι κατάφεραν να τον συγκρατήσουν (46 π.Χ.) [34].

Λίγο αργότερα ξέσπασε νέα κρίση μεταξύ των Ρωμαίων στην Συρία όταν ο στρατηγός Καικίλιος Βάσσος δολοφόνησε τον Σέξτο Καίσαρα[34]. Την δολοφονία ακολούθησε εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των ρωμαϊκών δυνάμεων στην Συρία που συνεχίζονταν μέχρι και την στιγμή που έφτασε ο νέος έπαρχος από την Ρώμη ο Στάτιος Μούρκος[35]. Ο Αντίπατρος τηρώντας προσεκτική στάση έστελνε ενισχύσεις και στις δυο παρατάξεις[36].

Την κρίση αυτή επισκίασε μια ακόμη μεγαλύτερη η οποία ξέσπασε με την δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα (Μάρτιος του 44 π.Χ.) [37]. Ύστερα από λίγους μήνες έφτασε στην Συρία ένας από τους καισαροκτόνους ο Γαίος Κάσσιος Λογγίνος (Σεπτέμβρης του 44 π.Χ.) [38]. Ο Κάσσιος πήγε στην Απάμεια όπου ο Μούρκος πολιορκούσε τον Βάσσο και κατάφερε να συμβιβάσει τους δυο στρατηγούς αναλαμβάνοντας την γενική αρχηγία[34]. Κατόπιν επέβαλε φόρους στην περιοχή[39].

Οι Ιουδαίοι έπρεπε να καταβάλλουν επτακόσια τάλαντα. Πρώτος ο Ηρώδης έσπευσε να φέρει στον Κάσσιο εκατό τάλαντα από την Γαλιλαία καταφέρνοντας να κερδίσει την συμπάθεια του. Ο Αντίπατρος έκανε ότι μπορούσε για να μαζέψει το ποσό όμως ο Κάσσιος έχασε την υπομονή του και κατέλαβε και λεηλάτησε την Γόφνα, την Αμμαούντα και μερικές άλλες μικρότερες πόλεις ενώ καταδίκασε έναν από τους φοροσυλλέκτες του Αντίπατρου τον Μάλιχο σε θάνατο. Ο Αντίπατρος έδωσε στον Κάσσιο τα χρήματα καταφέρνοντας να τον κατευνάσει[40][41].

Ο Μάλιχος εξαιτίας της επέμβασης του Αντίπατρου σώθηκε. Επειδή όμως εποφθαλμιούσε την θέση του Αντίπατρου οργάνωσε συνομωσία εναντίον του, η οποία αποκαλύφθηκε. Ο Αντίπατρος άρχισε να συγκεντρώνει στρατό εναντίον του, ο Μάλιχος όμως κατάφερε να πείσει τον Ηρώδη και τον Φασαήλ ότι όλα αυτά ήταν απλώς παρεξήγηση. Ο Αντίπατρος πείστηκε και αυτός και με την σειρά του κατάφερε να ανακαλέσει την θανατική καταδίκη που είχε επιβάλλει στον Μάλιχο ο Στάτιος Μούρκος όταν έμαθε για την συνομωσία[42].

Λίγο αργότερα ο Κάσσιος επικύρωσε τον διορισμό του Ηρώδη ως «διοικητή των πεζικών και ιππικών δυνάμεων της Κοίλης Συρίας». Τα νέα αυτά θορύβησαν τον Μάλιχο που κατάφερε πείθοντας έναν οινοχόο, να δηλητηριάσει τον Αντίπατρο σε ένα συμπόσιο ( 43 π.Χ.)[26] [34].

Παραπομπές [Επεξεργασία]

  1. ↑ Jewish Encyclopedia ANTIPATER (abridged form, Antipas). Plots Against Aristobulus
  2. ↑ Jewish Encyclopedia HYRCANUS II. Intrigues of Antipater.
  3. ↑ Бuблuomeкa Pycлaнa Xaзapзapa.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΔ.IV.5.[77]
  4. ↑ Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τόμος Ε΄ Ελληνιστικοί Χρόνοι. Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΝΑÏΟΥ ΠΟΜΠΗΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΑΤΟΛΗ. Η ΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΕΠΑΡΧΙΩΝ ΒΙΘΥΝΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΡΙΑΣ. ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΘΟΥΣ. ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΜΠΗΙΟΥ ΣΤΗΝ ΙΟΥΔΑΙΑ .σελ.207
  5. ↑ Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005. Vol 3 .3. M AEMILIUS SCAURUS .page(σελ.) 737
  6. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙII.1. [159].σελ.91
  7. ↑ Jewish Encyclopedia .ALEXANDER II., of Judea:
  8. ↑ Jewish Encyclopedia ARISTOBULUS II. Aristobulus and Pompey.
  9. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙII.5. [170].σελ.95
  10. ↑ Бuблuomeкa Pycлaнa Xaзapзapa.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΔ.IV.4.[91]
  11. ↑ Jewish Encyclopedia .ALEXANDER II., of Judea:
  12. ↑ Jewish Encyclopedia ANTIPATER (abridged form, Antipas). Hyrcanus and Antipater.
  13. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙII.7. [175].σελ.99
  14. ↑ Бuблuomeкa Pycлaнa Xaзapзapa.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΔ.VΙ.3.[101]
  15. ↑ Jewish Encyclopedia .ALEXANDER II., of Judea:
  16. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙII.9. [180].σελ.101
  17. ↑ Бuблuomeкa Pycлaнa Xaзapзapa.Φλαυίου Ἰωσήπου ἱστοριῶν τῆς Ἰουδαικῆς ἀρχαιολογίας.Βιβλίο ΙΔ.VΙΙ.3.[120]
  18. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΙΧ.1. [183].σελ.101
  19. ↑ 19,0 19,1 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Τόμος Ε΄ Ελληνιστικοί Χρόνοι.Η ΡΩΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΩΝ ΠΤΟΛΕΜΑΙΩΝ : 80-30 π.Χ. ΚΑΙΣΑΡ ΚΑΙ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑ(48-44 π.Χ.) .σελ.214
  20. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΙΧ.3. [187].σελ.103
  21. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.VΙII.9. [181].σελ.101
  22. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΙΧ.3. [187]-[188].σελ.103-105
  23. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΙΧ.3. [189].σελ.105
  24. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΙΧ.4. [190]-[192].σελ.105
  25. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΙΧ.5. [193]-[194].σελ.107
  26. ↑ 26,0 26,1 Jewish Encyclopedia ANTIPATER (abridged form, Antipas). Changes of Policy
  27. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.1-3. [195]-[200].σελ.107-109
  28. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.4. [195]-[200].σελ.109
  29. ↑ Jewish Encyclopedia ANTIPATER (abridged form, Antipas). Changes of Policy.
  30. ↑ Jewish Encyclopedia HEZEKIAH (the Zealot):
  31. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.5. [205].σελ.111
  32. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.7. [210].σελ.113
  33. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.7. [211].σελ.115
  34. ↑ 34,0 34,1 34,2 34,3 Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005. Vol 2 .HERODES I.page(σελ.) 424
  35. ↑ Smith, William, Sir, ed. 1813-1893 A Dictionary of Greek and Roman biography and mythology. By various writers. Ed. by William Smith. Illustrated by numerous engravings on wood. Ann Arbor, Michigan: University of Michigan Library 2005. Vol 2 .MURCUS L. STATIUSpage(σελ.) 1121
  36. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.Χ.10. [217].σελ.117
  37. ↑ Ιστορία Εικονογραφημενη. Κ.ΚΟΚΚΟΡΟΓΙΑΝΗΣ Η καταστροφική λεηλασία της Ρόδου από τον Κάσσιο (αρχές του 42 π.Χ.) σελ.117
  38. ↑ Ιστορία Εικονογραφημενη. Κ.ΚΟΚΚΟΡΟΓΙΑΝΗΣ Η καταστροφική λεηλασία της Ρόδου από τον Κάσσιο (αρχές του 42 π.Χ.) σελ.119
  39. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΧΙ.1. [219].σελ.117
  40. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΧΙ.2. [220]-[222].σελ.119
  41. ↑ Jewish Encyclopedia ANTIPATER (abridged form, Antipas). Changes of Policy
  42. ↑ Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Α.ΧΙ.3. [223]-[224].σελ.119-120

Πηγές [Επεξεργασία]

Ανακτήθηκε από "http://el.wikipedia.org/w/index.php?title=Αντίπατρος_ο_Ιδουμαίος&oldid=4058998"