Ανανίας γιος του Ανανία

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ανανίας γιος του Ανανία
Θάνατος 68
Ιερουσαλήμ
Εθνικότητα Ιουδαίος
Ιδιότητα αρχιερέας κατά τα έτη 62 και 66 έως 68
Αντίπαλοι Ιωάννης από τα Γίσχαλα,Ελεάζαρος γιος του Σίμωνα

Ο Ανανίας γιος του Ανανία ή Άνανους μπεν Άνανους από την παράταξη των Σαδδουκαίων κατέλαβε το αξίωμα του αρχιερέα του ιουδαϊκού Ναού της Ιερουσαλήμ δυο φορές το 62 και το 66.

Η πρώτη εκλογή και η καθαίρεση του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ανανίας διορίστηκε αρχιερέας από τον βασιλιά Ηρώδη Αγρίππα ΙΙ για πρώτη φορά το 62. Εκείνη την εποχή είχε πεθάνει ο επίτροπος της Ιουδαίας Φήστος και ο αντικαταστάτης του Αλβίνος δεν είχε φτάσει στην έδρα του αλλά βρίσκονταν ακόμη στην Αλεξάνδρεια[1]. Ο Ανανίας εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και συγκάλεσε ένα συμβούλιο δικαστών που καταδίκασε σε θάνατο τον Ιάκωβο τον αδελφό του Ιησού πιθανόν δε και άλλους[2].

Κάποιοι πολίτες που ανήκαν κατά πάσα πιθανότητα στην παράταξη των Φαρισαίων και ήταν προσηλωμένοι στην τήρηση των Νόμων διαμαρτυρήθηκαν για τις ενέργειες του Ανανία[3]. Αν και δεν εμπόδισαν τις εκτελέσεις έστειλαν κρυφά μήνυμα στον Ηρώδη Αγρίππα και του ζήτησαν να στείλει επιστολή στον αρχιερέα στην οποία θα του ζητούσε να μην κάνει ξανά τέτοιες ενέργειες. Κάποιοι άλλοι από τους διαμαρτυρόμενους πιο τολμηροί πήγαν στην Αλεξάνδρεια και ενημέρωσαν τον νέο επίτροπο για τα όσα είχαν συμβεί[4].

Ο Αλβίνος έστειλε επιστολή στον Ανανία επιπλήττοντας τον δριμύτατα και αναφέροντας του ότι είχε παραβεί το ρωμαϊκό δίκαιο που όριζε ότι μόνο ανώτερος Ρωμαίος αξιωματούχος μπορούσε να διατάξει εκτέλεση σε επαρχία που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του αυτοκράτορα[3]. Ο Ανανίας καθαιρέθηκε τρεις μήνες ύστερα από την ανάληψη του αξιώματος του και αντικαταστάθηκε από τον Ιησού του Δαμναίου[5].

Η δεύτερη εκλογή και το τέλος του[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Ανανίας παρά το γεγονός ότι έχασε το αρχιερατικό αξίωμα διατήρησε την επιρροή του στους ιερατικούς κύκλους. Λίγα χρόνια αργότερα το 66, αφού ο πόλεμος με την Ρώμη είχε ξεσπάσει, εκλέχθηκε ξανά αρχιερέας [6] ύστερα από την δολοφονία του προκατόχου του εκπροσωπώντας την παράταξη των μετριοπαθών που, παρά τον επαναστατικό ζήλο που έδειχναν, ήθελαν την συνδιαλλαγή με τους Ρωμαίους. Ο Ανανίας απέτυχε στην αποστολή του και έπεσε θύμα μιας εμφύλιας διαμάχης που ξέσπασε μεταξύ της παράταξης των μετριοπαθών και εκείνης των φιλοπόλεμων Ζηλωτών που είχαν ηγέτες τον Ελεάζαρο του Σίμωνα και τον Ιωάννη από τα Γίσχαλα(68)[7].

Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Ιώσηπος.Ιουδαϊκή Αρχαιολογία. Βιβλίο 20.ΙΧ.(1).[197]-[200]
  2. Σάντερς Ε.Π. Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού.Κεφάλαιο 16.Η τελευταία εβδομάδα του Ιησού.Η σύλληψη του Ιησού.σελ.431-432
  3. 3,0 3,1 Σάντερς Ε.Π. Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού.Κεφάλαιο 16.Η τελευταία εβδομάδα του Ιησού.Η σύλληψη του Ιησού.σελ.432
  4. Ιώσηπος.Ιουδαϊκή Αρχαιολογία. Βιβλίο 20.ΙΧ.(1).[201]-[202]
  5. Ιώσηπος.Ιουδαϊκή Αρχαιολογία. Βιβλίο 20.ΙΧ.(1).[203]
  6. Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους.Βιβλιο Β.ΧΧ.3.σελ.201
  7. Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Βιβλίο Δ.V.1-2.σελ.89-93

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Ιώσηπος Ιστορία του Ιουδαϊκού πολέμου προς Ρωμαίους. Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997
  • Ιώσηπος.Ιουδαϊκή Αρχαιολογία.Αρχαία Ελληνική Γραμματεία «Οι Έλληνες», Εκδόσεις Κάκτος 1997
  • Σάντερς Ε.Π. Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού, Εκδόσεις Φιλίστωρ 2000
  • Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαιδεία Μαρτίνου τόμος 2, σελ. 841