Αλόις Μπρούνερ

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Αλόις Μπρούνερ
Γέννηση 8 Απριλίου 1912
Ρόχμπρουν, Αυστρία
Θάνατος 1996
Υπηρεσία/κλάδος Flag of German Reich (1935–1945).svg Ναζιστική Γερμανία (1938-1945)
Σουτσστάφφελ (SS)
Εν ενεργεία 1938-1945
Βαθμός Hauptsturmführer (Λοχαγός)
Το Ολοκαύτωμα (Φάσεις)

Ο Αλόις Μπρούνερ (γερμ. Alois Brunner) ήταν Αυστριακός ναζί εγκληματίας πολέμου, δεξί χέρι του Άντολφ Άιχμαν, διοικητής στρατοπέδων συγκέντρωσης και βασικός υπεύθυνος για τις μεταγωγές περίπου 140.000 Εβραίων από την Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Σλοβακία και την Αυστρία.[1]

Πρώτα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Μπρούνερ γεννήθηκε στο (τότε) Νάντκουτ (Nádkút) της Αυστροουγγαρίας, σήμερα Ρόρμπρουν (Rohrbrunn) της Αυστρίας στις 8 Απριλίου του 1912. Το 1931 σε ηλικία 19 ετών έγινε μέλος του Αυστριακού παραρτήματος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος και το Δεκέμβριο του 1932 εντάχθηκε στην SA. Το 1933 το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα τέθηκε εκτός νόμου στην Αυστρία και ο Μπρούνερ εντάχθηκε στην "Αυστριακή λεγεώνα", όπου έκανε τη γνωριμία του Άιχμαν. Μια εβδομάδα μετά τη Νύχτα των Κρυστάλλων (9-10 Νοεμβρίου 1938) έκανε αίτηση ένταξης στην SS, η οποία εγκρίθηκε και στις 10 Απριλίου 1939 ο Μπρούνερ έγινε μέλος της, φθάνοντας μέχρι το βαθμό του "Hauptsturmfuhrer" (αντίστοιχος του λοχαγού).[2]

Επιδεικνύοντας έντονο αντισημιτισμό, γρήγορα βρέθηκε στο γραφείο του παλαιού του γνώριμου Άιχμαν, ως ιδιαίτερος γραμματέας του. Ο Άιχμαν που από το 1938 υπηρετούσε στη Βιέννη ως επικεφαλής του "Γραφείου Μετανάστευσης Εβραίων" τον τοποθετεί επικεφαλής στο γραφείο μόλις μετατίθεται ξανά στη Γερμανία[3]. Ο Μπρούνερ συνεχίζει την πολύ επιτυχημένη "πολιτική" του μέντορά του εξαναγκάζοντας χιλιάδες Εβραίους να εγκαταλείψουν την Αυστρία.

Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Όταν άρχισε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ο Μπρούνερ συνέχισε τη δράση του στην Αυστρία, εκτοπίζοντας αυτή τη φορά περίπου 47.000 Εβραίους σε διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης και συνέχισε τη δράση του μετατιθέμενος στο Βερολίνο. Δεν άργησε όμως να μετατεθεί και πάλι, αυτή τη φορά στη Θεσσαλονίκη ως επικεφαλής του "Ειδικού Τμήματος της Αστυνομίας Ασφαλείας για τα εβραϊκά ζητήματα Θεσσαλονίκης-Αιγαίου" (Sonderkommado den Sicherheitspolizei fur Judenangelegenheiten Saloniki-Agais) μαζί με τον ομοιόβαθμό του Ντήτερ Βισλιτσένι (Dieter Wisliceny).[4][5] Ο Μπρούνερ επιδεικνύει και πάλι τις οργανωτικές του ικανότητες. Από τις πρώτες ημέρες της παρουσίας του εκεί, υποχρεώθηκαν όλοι οι Εβραίοι να φορούν κίτρινα αστέρια και να σημαίνουν ως "εβραϊκά" τα καταστήματά τους. Την ίδια περίοδο δημιουργήθηκαν και δύο γκέτο στα οποία μεταφέρθηκαν όλες οι εβραϊκές οικογένειες. Μετά από διαταγή του Άϊχμαν στις 10 Μαρτίου 1943,[6] από τις 14 Μαρτίου και έπειτα οργανώνει συρμούς με κλειστά βαγόνια, καθένας από τους οποίους χωρά 2.500-2.800 άτομα, απευθείας προς το Άουσβιτς. Όσο βρισκόταν ο Μπρούνερ στην Θεσσαλονίκη, έφυγαν από αυτή 17 τέτοιοι συρμοί. Έχοντας καταστρέψει αρχεία, εγκαταστάσεις λατρείας, ακόμη και αυτό το νεκροταφείο των Σεφαρδιτών Εβραίων της Θεσσαλονίκης, καταφέρνει μέσα σε έξι εβδομάδες να καταστρέψει μια από τις πλέον μακραίωνες (η κοινότητα των Εβραίων της Θεσσαλονίκης αριθμούσε περίπου 60.000 άτομα και υπήρχε επί πέντε αιώνες) και δραστήριες εβραϊκές κοινότητες στην Ευρώπη.[7]

Ακολουθεί νέα μετάθεση του "ειδικού" επί των μεταγωγών, αυτή τη φορά στο Στρατόπεδο συγκέντρωσης Ντρανσύ στα περίχωρα του Παρισιού στη Γαλλία (Ιούνιος 1943). Εκεί ανέλαβε το ρόλο του διοικητή, παίρνοντάς τον από τους Γερμανούς διοικητικούς και τη Γαλλική Αστυνομία της Κυβέρνησης του Βισύ. Το στρατόπεδο πέρασε έτσι στη δικαιοδοσία της SS. Ο νέος διοικητής "διοικούσε" με βασανιστήρια, αντίποινα αλλά και απάτες, καθώς αναφέρεται ότι ενθάρρυνε τους προς μεταγωγή κρατουμένους να παίρνουν μαζί τους όλα τα πολύτιμα προσωπικά τους αντικείμενα, αφού θα μεταφέρονταν σε μια "αποικία εργασίας" στην Πολωνία. Ο Μπρούνερ επεξέτεινε την ως δραστηριότητα του στρατοπέδου: Μέχρι την άφιξή του μετάγονταν σε στρατόπεδα μόνον όσοι Εβραίοι είχαν γεννηθεί εκτός Γαλλίας. Ο Μπρούνερ άρχισε να μεταγάγει και Γάλλους Εβραίους στα στρατόπεδα θανάτου, ενώ έδωσε έμφαση και στους "μελλοντικούς τρομοκράτες", όπως αποκαλούσε τα παιδιά των Εβραίων, στέλνοντας στα στρατόπεδα εκατοντάδες παιδιά χωρίς τους γονείς τους. Από τα 23.500 - 24.000 άτομα που ο Μπρούνερ μετήγαγε από το Ντρανσύ επέζησαν μόνο 1.645[8]

Ενώ έχει αρχίσει να διαφαίνεται η ήττα της Γερμανίας, ο Μπρούνερ εγκαταλείπει τον Αύγουστο του 1944 τη Γαλλία και πηγαίνει στη Σλοβακία. Εκεί στήνει μια "πρόχειρη" επιχείρηση μεταγωγών στο Σέρεντ (Sered) και συνεχίζει να εκτοπίζει Εβραίους, όχι όμως χωρίς πολλά εμπόδια, καθώς όλα τα στρατόπεδα θανάτου έχουν κλείσει και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ένα προς ένα εκκενώνονται. Παρόλ' αυτά, καταφέρνει να εκτοπίσει 13.500 άτομα μέχρις ότου αναγκαστεί να διαφύγει μπροστά στην προέλαση του Κόκκινου Στρατού. Υπολογίζεται ότι ο Μπρούνερ μετήγαγε συνολικά 140.000 άτομα προς τα στρατόπεδα εξόντωσης σε όλη τη διάρκεια της "θητείας" του.

Μετά τον Πόλεμο[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Προκειμένου να επιζήσει, οικειοποιείται την ταυτότητα ενός στρατιώτη της Βέρμαχτ που λεγόταν "Alois Schmaldienst". Εν τω μεταξύ, οι Σοβιετικοί που έχουν καταλάβει τη Βιέννη εντοπίζουν τον συνεπώνυμό του Άντον Μπρούνερ και τον εκτελούν. Για μεγάλο χρονικό διάστημα ο Αλόις θεωρείται νεκρός, ενώ συγχέεται με τον Άντον Μπρούνερ ακόμη και από τον Άϊχμαν. Ο Αλόις, όμως, χάρη στην ψεύτικη ταυτότητά του, καταφέρνει να βρει εργασία ως οδηγός σε αμερικανική βάση και να πάρει καινούργια ταυτότητα, μετακινούμενος αυτή τη φορά στο Έσσεν, όπου παραμένει μέχρι το 1953. Την εποχή εκείνη οι γερμανικές αρχές αρχίζουν να ψάχνουν περισσότερο δραστήρια για ναζί εγκληματίες πολέμου. Ο Μπρούνερ, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά το όνομα "Georg Fischer" καταφέρνει, πιθανόν και με τη βοήθεια της Οργάνωσης Γκέλεν[9], να διαφύγει από την Ευρώπη. Παραμένει για σύντομο διάστημα στο Κάιρο και στη συνέχεια εγκαθίσταται στη Δαμασκό της Συρίας, όπου στην αρχή τον περιθάλπει, μέχρι να αναλάβει επικεφαλής του, ένα δίκτυο υποστηρικτών των Ναζί.

Το 1960 ένας πρώην πράκτορας του Κεντρικού Γραφείου Ασφαλείας του Ράιχ αποκαλύπτει σε Γάλλο πράκτορα ότι ο Μπρούνερ ζει στη Δαμασκό. Η Γαλλία, η οποία έχει ήδη από το 1953-54 καταδικάσει τον Μπρούνερ ερήμην σε ειδικό Στρατοδικείο (Tribunaux Permanents des Forces Armées (TPFA)) ζητά την έκδοσή του αλλά οι Σύροι που τον είχαν συλλάβει για εμπόριο ναρκωτικών, αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν την πείρα του, τον αφήνουν ελεύθερο και τον χρησιμοποιούν για την αναδιοργάνωση της Συριακής Μυστικής Αστυνομίας.

Οι Ισραηλινοί, έχοντας πληροφορηθεί ότι ο Μπρούνερ ζει και θεωρώντας ότι δεν είναι σκόπιμο να επέμβουν άμεσα - όπως έκαναν με τον Άιχμαν στην Αργεντινή - στέλνουν το 1961 στη Δαμασκό ένα παγιδευμένο δέμα. Ο Μπρούνερ πηγαίνει στο ταχυδρομείο να το παραλάβει αλλά αυτό εκρήγνυται και σκοτώνει δύο ταχυδρομικούς υπαλλήλους. Ο "κ. Φίσερ" γλιτώνει το θάνατο, χάνοντας ένα μάτι. Από μια δεύτερη βόμβα που του έστειλαν το 1980 έχασε τα δάχτυλα του αριστερού χεριού. Το 1968 ζητούν την έκδοσή του τόσο η Αυστρία όσο και το Ισραήλ. Το ίδιο αίτημα υποβάλλει και η Γερμανία το 1984, αλλά καμιάς χώρας το αίτημα δεν ικανοποιείται. Το 1987 η Ιντερπόλ εκδίδει διεθνές ένταλμα σύλληψης, ενώ το 1995 ο Ομοσπονδιακός Εισαγγελέας της Γερμανίας προσφέρει αμοιβή 330.000 δολαρίων σε όποιον δώσει πληροφορίες που θα οδηγήσουν στη σύλληψή του. Οι αιτήσεις για σύλληψη ή έκδοση τελικά λαμβάνουν, το 1999, την απάντηση του τότε Σύρου προέδρου Χαφέζ αλ Άσσαντ ότι δε διαθέτει καμία πληροφορία σχετικά με το αν ο Μπρούνερ είναι ζωντανός ή πού ακριβώς βρίσκεται. Για τη Γαλλία η υπόθεση περνά στο Γαλλικό Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο στις 2 Μαϊου 2001 καταδικάζει το Μπρούνερ ερήμην σε ισόβια κάθειρξη για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.[10] Σήμερα (2010) πιστεύεται ότι ο Μπρούνερ (ηλικίας 98 ετών) δεν έχει αποβιώσει και θεωρείται ο Νο 1 καταζητούμενος Ναζί[11]

Πηγές, Παραπομπές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  1. Mary Felstiner, Commandant of Drancy: Alois Brunner and the Jews of France, Oxford Journals, Holocaust and Genocide Studies
  2. Facts: TRIAL (Swiss association against impunity)
  3. Jewish Virtual Library
  4. Κουζινόπουλος, Σπύρος (2005). Υπόθεση Αλόις Μπρούνερ. Θεσσαλονίκη: Ιανός. σελ. 47. ISBN 9607827139. 
  5. Στον ιστοχώρο Holocaust Research project αναφέρεται ότι στη Θεσσαλονίκη είχε σταλεί ο συνεπώνυμος και ομοιόβαθμός του Άντον Μπρούνερ ο οποίος είχε συμμετάσχει στις απελάσεις από την Βιέννη αλλά δεν ήταν μέλος των Ες-Ες.(Κουζινόπουλος, σ. 100)
  6. Κουζινόπουλος, σ. 56.
  7. Gale Encyclopedia of Biography, Alois Brunner, Answers.com
  8. Answers.com, ό.π.
  9. Μακεδονικό πρακτορείο ειδήσων, Μπρούνερ
  10. Legal Procedure: TRIAL (Swiss association against impunity)
  11. Εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ, 19/12/2010, σελ. Α26

Βιβλιογραφία[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

  • Κουζινόπουλος, Σπύρος (2005). Υπόθεση Αλόις Μπρούνερ. Θεσσαλονίκη: Ιανός. ISBN 9607827139.