Αλεξάντερ Πρόχοροφ
 |
|
| Γέννηση | 11 Ιουλίου 1916 Αυστραλία |
|---|---|
| Θάνατος | 8 Ιανουαρίου 2000 (83 ετών) |
| Εθνικότητα | Ρώσος |
| Ερευνητικός τομέας | Φυσική |
| Ίδρυμα εργασίας | Ινστιτούτο Λεμπέντεβ |
| Σπουδές | Πανεπιστήμιο Αγίας Πετρούπολης |
| Σημαντικά βραβεία | Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1964) |
Ο Αλεξάντερ Μιχαΐλοβιτς Προκόροφ (ρωσ. Алекса́ндр Миха́йлович Про́хоров, 11 Ιουλίου 1916 - 8 Ιανουαρίου 2000) ήταν Ρώσος φυσικός γνωστός για την πρωτοποριακή έρευνα του πάνω στο λέιζερ για την οποία και πήρε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1964.
Πίνακας περιεχομένων |
[Επεξεργασία] Βιογραφία
Ο Προκόροφ γεννήθηκε στο 'Αθερτον, Κουινσλανδία της Αυστραλίας από Ρώσους γονείς η οποίοι είχαν μεταναστεύσει στην Αυστραλία για να αποφύγουν την καταστολή από την τσαρική κυβέρνηση. Το 1923 μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση επέστρεψαν στην Ρωσία. Το 1934 ο Προκόροφ μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρούπολης για να σπουδάσει φυσική. Αποφοίτησε το 1939 και πήγε στην Μόσχα για να δουλέψει στο Ινστιτούτο Λεμπέντεβ, στο εργαστήριο ταλαντώσεις με επικεφαλής τον ακαδημαϊκό ND Papaleksi. Η έρευνά του ήταν αφιερωμένη στην διάδοση των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων στην ιονόσφαιρα. Κατά την έναρξη του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου το 1941 στην Σοβιετική Ένωση, κατατάχθηκε στον Κόκκινο Στρατό. Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, Ο Προκόροφ πολέμησε στο πεζικό, και τραυματίστηκε δύο φορές σε μάχες, και του απονεμήθηκαν τρία μετάλλια, καθώς το μετάλλιο της Ανδρείας το 1946.[1] Το 1944 αποστρατεύθηκε και επέστρεψε στο Ινστιτούτο Λεμπέντεφ, όπου το 1946 υποστήριξε το Ph.D με την διατριβή με θέμα «Θεωρία της Σταθεροποίηση της συχνότητας ενός Ταλαντωτή στη Θεωρία μικρής παραμέτρου».[2][3][4]
[Επεξεργασία] Έρευνα
Το 1947, ο Προκόροφ άρχισε να εργάζεται για την ασύμφωνη ακτινοβολία που εκπέμπεται από τα ηλεκτρόνια σε τροχιά σε έναν κυκλικό επιταχυντή σωματιδίων που ονομάζεται σύγχροτρον. Απέδειξε ότι η εκπομπή συγκεντρώνεται κυρίως στο φάσμα μικροκυμάτων. Εκείνη την εποχή, σχημάτισε μια ομάδα νέων επιστημόνων για να εργαστούν στην φασματοσκοπία της μοριακής εναλλαγής και των δονήσεων, και αργότερα στην κβαντική ηλεκτρονική. Η ομάδα επικεντρώθηκε σε μια ειδική κατηγορία των μορίων που έχουν τρεις (μη εκφυλισμένες) στιγμές αδράνειας. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τόσο σε πειραματικό όσο και σε θεωρητικό επίπεδο. Το 1954, ο Προκόροφ έγινε επικεφαλής του εργαστηρίου. Μαζί με τον Νικολάι Μπασόφ ανέπτυξε θεωρητικές βάσεις για τη δημιουργία ενός μοριακού ταλαντωτή και κατασκεύασε τέτοιο ταλαντωτή βασισμένο σε αμμωνία. Τα αποτελέσματά τους παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στο πλαίσιο εθνικής διάσκεψης, το 1952, αλλά δεν δημοσιεύτηκαν μέχρι και το 1954-1955.[2][4]
Το 1955, ο Προκόροφ ξεκίνησε την έρευνά του στον τομέα του Ηλεκτρονικού Παραμαγνητικού Συντονισμού. Επικεντρώθηκε στην χαλάρωση των ιόντων από τα στοιχεία της ομάδας του σιδήρου σε ένα πλέγμα οξειδίου του αργιλίου, αλλά και των άλλων εξεταζόμενων, "μη-οπτικών», τα θέματα, όπως οι μαγνητικές μεταβολές φάσης του DPPH..[5] Για τη θεμελιώδη εργασία τους στον τομέα της κβαντικής ηλεκτρονικής, η οποία οδήγησε στην κατασκευή ταλαντωτών και ενισχυτών βασισμένων στην αρχή Μέιζερ-λέιζερ του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής από κοινού με τους Νικολάι Μπασόφ και Τσαρλς Χαρντ Τάουνς..[2][4]
[Επεξεργασία] Βραβεία
Το 1959 ο Προκόροφ έγινε καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας - το πιο διάσημο πανεπιστήμιο στη Σοβιετική Ένωση, Το ίδιο έτος, του απονεμήθηκε το Βραβείο Λένιν. Το 1960, έγινε μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών και εξελέγη ακαδημαϊκός το 1966. Το 1967, είχε κερδίσει το πρώτο Τάγμα του Λένιν (έλαβε πέντε από κατά τη διάρκεια της ζωής του, το 1967, 1969, 1975, 1981 και 1986). Το 1968, έγινε αντιπρόεδρος διευθυντής του Ινστιτούτου Lebedev και το 1971 πήρε τη θέση του επικεφαλής του αναγνωρισμένου Σοβιετικού ιδρύματος, στο Ινστιτούτο Φυσικής και Τεχνολογίας της Μόσχας. Κατά το ίδιο έτος, εξελέγη μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών.[3] Μεταξύ του 1982 και του 1998, διετέλεσε υπηρεσιακός διευθυντής της Γενικής Φυσικής του Ινστιτούτου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών, και μετά το 1998 ως επίτιμος διευθυντής. Μετά το θάνατό του το 2002, το ινστιτούτο μετονομάστηκε ΑΜ Προκόροφ Γενική Φυσική Ινστιτούτου της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.[3][4]
Το 1969, Ο Προκόροφ έγινε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας, ή υψηλότερο διάκριση στη τότε Σοβιετική Ένωση, για επιτεύγματα του στην εθνική οικονομία και τον πολιτισμό. Έλαβε για δεύτερη φορά το βραβείο το 1986. .[4] Από το 1969, ήταν ο αρχισυντάκτης της Μεγάλης Σοβιετικής Εγκυκλοπαίδειας. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Frederic Ives, την υψηλότερη διάκριση του Optical Society of America (OSA), το 2000, και έγινε επίτιμος ΟΣΑ μέλη το 2001 [7]. Το ίδιο έτος, του απονεμήθηκε το Βραβείο Demidov. [ 8] Το 1969, Prokhorov έγινε Ήρωας της Σοσιαλιστικής Εργασίας, τον υψηλότερο βαθμό διάκριση στη Σοβιετική Ένωση για επιτεύγματα στην εθνική οικονομία και τον πολιτισμό. Έλαβε τη δεύτερη εν λόγω βραβείο το 1986. [4] Από το 1969, ήταν ο αρχισυντάκτης του Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια. Τιμήθηκε με το Μετάλλιο Frederic Ives, την υψηλότερη διάκριση του Optical Society of America (OSA), το 2000 [6] , και έγινε επίτιμος μέλος του ΟΣΑ το 2001 [7]. Το ίδιο έτος, του απονεμήθηκε το Βραβείο Demidov.[8]
[Επεξεργασία] Πολιτική
Ο Προκόροφ έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος το 1950. Το 1983, μαζί με άλλους τρεις ακαδημαϊκούς- Andrey Tychonoff, Ανατόλι Dorodnitsyn και Γκεόργκι Skryabin - υπέγραψε την περίφημη ανοιχτή επιστολή, καταγγέλλοντας το άρθρο, ο Αντρέι Ζαχάρωφ [9], στην Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων.[10] Επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων.
[Επεξεργασία] Οικογένεια
Και οι δύο γονείς του Προκόροφ πέθαναν στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Παντρεύτηκε την γεωγράφο Galina Shelepina το 1941, και είχαν έναν γιο, τον Kiril, ο οποίος γεννήθηκε το 1945. Μετά από τον πατέρα του, Kiril Πρόκόροφ έγινε φυσικός στο χώρο της οπτικής και επί του παρόντος έχει αναλάβει ένα εργαστήριο που σχετίζεται με το λέιζερ στο Ινστιτούτο Γενικής Φυσικής Προκόροφ.[1][11]
[Επεξεργασία] Βιβλία
- A. M. Prokhorov (Editor in Chief), J. M. Buzzi, P. Sprangle, K. Wille. Coherent Radiation Generation and Particle Acceleration, 1992, ISBN 0-88318-926-7. Research Trends in Physics series published by the American Institute of Physics Press (presently Springer, New York)
- V. Stefan and A. M. Prokhorov (Editors) Diamond Science and Technology Vol 1: Laser Diamond Interaction. Plasma Diamond Reactors (Stefan University Press Series on Frontiers in Science and Technology) 1999 ISBN 1-889545-23-6.
- V. Stefan and A. M. Prokhorov (Editors). Diamond Science and Technology Vol 2 (Stefan University Press Series on Frontiers in Science and Technology) 1999 ISBN 1-889545-24-4.
[Επεξεργασία] Παραπομπές
- ↑ 1,0 1,1 Основные даты жизни и деятельности академика А.М. Прохорова
- ↑ 2,0 2,1 2,2 Aleksandr M. Prokhorov, The Nobel Prize in Physics 1964
- ↑ 3,0 3,1 3,2 Прохоров Александр Михайлович in Great Soviet Encyclopedia (in Russian)
- ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 Прохоров Александр Михайлович at warheroes.ru
- ↑ A. M. Prokhorov and V.B. Fedorov, Soviet Physics JETP 16 (1963) 1489.
- ↑ Frederic Ives Medal
- ↑ OSA Honorary Members
- ↑ Сост. И. Г. Бебих, Г. Н. Михайлова, А. В. Троицкий (2004) (στα Russian). Александр Михайлович Прохоров, 1916-2002 (Материалы к биобиблиогр. ученых) 2-е изд., доп.. М.: Наука. σελ. 442. ISBN 5020331767. http://www.naukaran.ru/sb/2003_3-4/17.shtml.
- ↑ Когда теряют честь и совесть
- ↑ Hawks Get Reluctant Ally in Sakharov
- ↑ Кирилл Александрович Прохоров
[Επεξεργασία] Εξωτερικοί σύνδεσμοι
Η συμβολή του Πρόχοροφ στην τεχνολογία Λέιζερ (Ρωσικά).
