Αλβέρτος της Πρωσίας

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Αλβέρτος της Πρωσίας

Ο Αλβέρτος της Πρωσίας (Albrecht von Preussen, 17 Μαΐου 149020 Μαρτίου 1568) ήταν ο τελευταίος Μέγας Μάγιστρος των Τευτόνων Ιπποτών, ο οποίος αφού στράφηκε στον Λουθηρανισμό έγινε ο πρώτος μονάρχης του Δουκάτου της Πρωσίας, του κοσμικού κράτους που προέκυψε από το πρώην Κράτος των Τευτόνων Ιπποτών.

Γεννήθηκε στην Άνσμπαχ. Πατέρας του ήταν ο Φρειδερίκος Β΄ φον Χοεντσόλλερν, μαγράβος του Βρανδεμβούργου-Άνσμπαχ, μητέρα του ήταν η Σοφία της Πολωνίας, κόρη του Καζίμιρου Δ΄ Γιαγγέλωνος και της Ελισάβετ των Αψβούργων, εγγονής του Αυτοκράτορος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Σιγισμούνδου (1368-1437).

Εξελέγη Μέγας Μάγιστρος του Τευτονικού Τάγματος τo 1511. Το αξίωμα αυτό το διατήρησε μέχρι το 1525, οπότε μεταμόρφωσε το μοναστικό κράτος του Τευτονικού Τάγματος σε κοσμικό δουκάτο και κατέστησε εαυτόν δούκα της Πρωσίας.

Έχοντας γνωριστεί στη Νυρεμβέργη (1522) με τον θεολόγο Ανδρέα Οσίανδρο και με συμβουλή του Λουθήρου παραιτήθηκε από Μέγας Μάγιστρος, με σκοπό να μετατρέψει το κράτος του σε κοσμικό, και να εισαγάγει τον Λουθηρανισμό. Αυτό ήταν και το τέλος της παραμονής του Τευτονικού Τάγματος στην Πρωσία.

Ο Αλβέρτος εργάστηκε για τη διάδοση της Μεταρρύθμισης και την εδραίωση της εξουσίας του. Ιδιαιτέρως ενδιαφέρθηκε για την σχολική παιδεία, ιδρύοντας στην Καινιξβέργη γυμνάσιο (1540), το πανεπιστήμιο της Καινιξβέργης, γνωστό και ως «Αλμπερτίνα» (1544), και τυπώνοντας βιβλία ιδίαις δαπάναις.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]