Αλέξανδρος Κοντούλης

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Αλέξανδρος Κοντούλης

Ο Αλέξανδρος Κοντούλης (1858 – 1933) ήταν Έλληνας αντιστράτηγος με πλούσια δράση, καθώς και διπλωμάτης.

Δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Γεννήθηκε στην Ελευσίνα στις 29 Δεκεμβρίου του 1858 και καταγόταν από οικογένεια ευπόρων γαιοκτημόνων. Ο πάππος του Κωνσταντής Κοντούλης ήταν ο μεγαλύτερος εκ των τεσσάρων μεγάλων κτηματιών που αναφέρονται στο "Δευτέριον των χωραφιών της Ελευσίνος εν ταις μοιρασιαίς" του 1805. Σε ηλικία 20 ετών μετείχε ως εθελοντής στην επανάσταση της Ηπείρου του 1878. Τότε συνελήφθη από τους Τούρκους και καταδικάστηκε σε θάνατο. Με την παρέμβαση όμως της Αγγλίας δια της πρεσβείας της διεσώθη και επέστρεψε στην Ελλάδα όπου και αμέσως κατατάχθηκε ως εθελοντής στον ελληνικό στρατό εισαχθείς στη Σχολή Υπαξιωματικών από την οποία και εξήλθε ως ανθυπολοχαγός του πεζικού το 1885. Το 1886 συμμετείχε στις συμπλοκές που σημειώθηκαν το έτος εκείνο στην ελληνοτουρκική μεθόριο. Όταν ξέσπασε ο Ελληνοτουρκικός πόλεμος του 1897 υπηρέτησε ως υπολοχαγός στην υπό τον Κωνσταντίνου Σμολένσκη 3η ταξιαρχία λαμβάνοντας μέρος στις μάχες του Βελεστίνου. Για την ηρωική και σπουδαία δράση του στην καθ΄ όλη διάρκεια του πολέμου προήχθη επ΄ ανδραγαθία λοχαγός όπου ο Βασιλεύς Γεώργιος Α΄ του απένειμε τον Αργυρούν Σταυρό του Σωτήρος. Στον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο έχοντας τον βαθμό του συνταγματάρχη ανέλαβε διοικητής των ευζωνικών ταγμάτων της Ηπείρου. Κατά την μάχη της Αετοράχης καθώς και στη μάχη του Μπιζανίου τραυματίσθηκε.

Την περίοδο 1917 – 1920 φέροντας τον βαθμό του υποστράτηγου ανέλαβε Διοικητής της 4ης Μεραρχίας (Ναυπλίου) επιδεικνύοντας σπάνιες αρετές. Δύο μήνες μετά τις εκλογές του 1920, αρχές του 1921, διορίστηκε από την Κυβέρνηση Γούναρη διοικητής του Α΄ Σώματος Στρατού στη Στρατιά της Μικρασιατικής Εκστρατείας, θέση που διατήρησε μέχρι τον Ιούνιο του 1922. όπου επανερχόμενος στην Ελλάδα στο Γενικό Επιτελείο αποστρατεύτηκε στις 24 Απριλίου του 1923.

Είχε τιμηθεί με πλείστα διάσημα μεταξύ αυτών του Ταξιάρχου Ιππότου του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος, με τον Σταυρό Ανωτέρων Ταξιαρχών του Βασιλικού Τάγματος του Γεωργίου του Ά, με το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, με τον Αργυροποίκιλτο Αστερίσκο επί της ταινίας του Αριστείου Ανδρείας και με άλλες εγχώριες τιμές καθώς και με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σκενδέρμπεη από τον Βασιλέα της Αλβανίας.

Παραστρατιωτική δράση[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Ο Αλέξανδρος Κοντούλης ήταν ένας από τους λίγους Έλληνες στρατιωτικούς που επέδειξαν πλούσια παραστρατιωτική δράση, άλλες φορές σε νόμιμες (κεκαλυμμένες) αποστολές και άλλες φορές σε τελείως παράνομες παρασυρόμενος από πατριωτισμό. Υπήρξε ένθερμος οπαδός της Μεγάλης Ιδέας και εξ αυτού υπήρξε ένα από τα βασικά μέλη της υπέρτατης αρχής της Εθνικής Εταιρείας και για μια δεκαετία πρόεδρος της «Σκοπευτικής Εταιρείας» όπου φέρεται να μεταλλάχθηκε η πρώτη μετά τη διάλυσή της.

Το 1904 ως λοχαγός μαζί με τους ανθυπολοχαγούς Π. Μελά, Γ. Κολοκοτρώνη και Α. Παπούλα μετέβη στη Μακεδονία για την οργάνωση του Μακεδονικού Αγώνα. Το 1911 κατόπιν κυβερνητικής προτροπής και υπό το ψευδώνυμο Σκούρτης, συμμετείχε στον αγώνα των Αλβανών κατά του υφισταμένου στην Αλβανία τουρκικού καθεστώτος.

Το 1925 μετά την αποστρατεία του, διορίστηκε πρέσβης της Ελλάδας στην Αλβανία και τούτο λόγω των πολλών και μεγάλων γνωριμιών που είχε από παλαιότερα αναπτύξει, προσφέροντας έτσι σημαντικές εθνικές υπηρεσίες.

Ο Αλέξανδρος Κοντούλης απεβίωσε το 1933. Η αρχιερατική εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στην Μητρόπολη παρουσία μελών της βασιλικής οικογένειας και της πολιτικής ηγεσίας και ενταφιάστηκε στο Ά Νεκροταφείο Αθηνών στην διακεκριμένη κατηγορία Π 14. Η πόλη των Αθηνών του αφιέρωσε οδό στο ιστορικό κέντρο καθώς το ίδιο έκανε και η γενέθλια πόλη του Ελευσίνα. Σύμφωνα με τα αρχεία της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος υπήρξε Ελευθεροτέκτονας. Το πλούσιο ιστορικό του αρχείο βρίσκεται στην Εταιρεία Φίλων του Λαού.

Πηγές[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Commons logo
Τα Wikimedia Commons έχουν πολυμέσα σχετικά με το θέμα
  • "Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου" τομ.11ος, σελ.188