Αλέξανδρος Γ΄ της Ρωσίας

Αλέξανδρος Γ΄

O Αλέξανδρος Γ' της Ρωσίας
Τσάρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας
Περίοδος εξουσίας
13 Μαρτίου 1881 – 1 Νοεμβρίου 1894
Στέψη	27 Μαΐου 1883
Προκάτοχος	Αλέξανδρος Β΄
Διάδοχος	Νικόλαος Β΄
Σύζυγος	Μαρία Φιοντόροβνα Φρειδερίκη Δαγμάρ
Βασιλικός Οίκος	Ρομάνοφ
Πατέρας	Αλέξανδρος Β΄ της Ρωσίας
Μητέρα	Μαρία Αλεξάντροβνα
Γέννηση	10 Μαρτίου 1845 Αγία Πετρούπολη
Θάνατος	1 (13) Μαρτίου του 1881 Κριμαία
Τοποθεσία Ταφής	Καθεδρικός Ναός Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, Αγία Πετρούπολη

Ο Αλέξανδρος Αλεξάντροβιτς Ρομάνοφ (ρωσ. Александр Александрович Рома́нов: Αλιξάντρ Αλιξάντραβιτς Ραμάναφ) (1845–1894), ιστορικά γνωστός ως Αλέξανδρος Γ' ή Αλέξανδρος ο Ειρηνοποιός, υπήρξε αυτοκράτορας της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, από τις 13 Μαρτίου 1881 (παλαιό ημερολόγιο 1 Μαρτίου) έως το θάνατό του την 1η Νοεμβρίου (παλ. ημερ. 20 Οκτωβρίου) 1894.

Βιογραφικά στοιχεία

Δευτερότοκος γιος και διάδοχος του Αλεξάνδρου Β΄ σε νεαρή ηλικία είχε ως παιδαγωγό τον υπερθνικιστή νομομαθή Κονσταντίν Πομπεντονόστσεφ, που συνέχισε τον επηρεάζει και μετά την άνοδο του στο θρόνο. Έτσι η βασιλεία του χαρακτηρίζεται από ένα πνεύμα αυταρχικότητας μολονότι στα χρόνια του άρχισε να εφαρμόζεται στη Ρωσία προστατευτική εργατική νομοθεσία. Πρώτη πράξη του, αμέσως μετά την ανάρρησή του στο θρόνο ήταν η ανάκληση του σχεδίου συντάγματος που είχε εγκρίνει ο πατέρας του. Στη συνέχεια εφάρμοσε ένα πρόγραμμα βίαιου εκρωσισμού των εθνικών και θρησκευτικών μειονοτήτων της πολυεθνικής αυτοκρατορίας του, που σημαντικότερη εκδήλωσή του υπήρξαν οι διωγμοί των Εβραίων «Πογκρόμ» από θρησκόληπτους Ρώσους με την ανοχή των αρχών.

Εξωτερικές σχέσεις και συμμαχίες

Στον εξωτερικό τομέα ακολούθησε φιλειρηνική πολιτική. Έτσι, όταν εκδηλώθηκαν οι επεκτατικές φιλοπόλεμες τάσεις του αυτοκράτορα της Γερμανίας Γουλιέλμου Β΄,όταν η περιοχή της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης πέρασε σε Αυστριακό έλεγχο το 1908, ο τσάρος αποδεσμεύτηκε σταδιακά από τους συμμαχικούς δεσμούς του με τη Γερμανία και δεν ανανέωσε τη γερμανο-ρωσική συνθήκη μετά την εκπνοή της 1890, αλλά αντίθετα στράφηκε προς την ανάπτυξη στενότερων σχέσεων με τη Γαλλία και Αγγλία. Κύρια αιτία της μεταβολής αυτής ήταν η τάση της Γερμανίας να βοηθήσει την αυστριακή πολιτική στα Βαλκάνια καθώς και η ασυμφωνία της με Ρωσία πάνω σε οικονομικά ζητήματα.