Ακυλαλογονίδια
Τα ακυλαλογονίδια ή αλογονίδια καρβονικών οξέων είναι οργανικές χημικές ενώσεις που είναι άμεσα παράγωγα των καρβονικών οξέων, με υποκατάσταση του υδροξυλίου του καρβοξυλίου τους από αλογόνο. Ο γενικός τους τύπος είναι, λοιπόν, RCOX, όπου R η υπόλοιπη, μετά το πρώην καρβοξύλιο ένωση, CO το καρβονύλιο του πρώην υδροξυλίου και X το αλογόνο. Η χαρακτηριστική ομάδα των ακυλαλογονιδίων (-COX) ονομάζεται αλοφορμική ομάδα και χαρακτηρίζεται κύρια, εκτός αν στην οργανική ένωση συνυπάρχουν καρβοξύλια, ομάδες άλλων οργανικών οξέων (όπως π.χ. σουλφοξυομάδες) ή και εστερικές ομάδες. Στην περίπτωση που μια οργανική ένωση περιέχει αλοφορμική ομάδα ως δευτερεύουσα χαρακτηριστική ομάδα, δεν χαρακτηρίζεται ακυλαλογονίδιο, αν και η αλοφορμική ομάδα διατηρεί τις ιδιότητές της.
Πίνακας περιεχομένων |
Ονοματολογία [Επεξεργασία]
Η ονομασία κάθε ακυλαλογονιδίου προέρχεται από την ονομασία του κύριου υδρογονάνθρακα (που κυριαρχεί στην αλυσίδα του μορίου της) όπου η κατάληξη "-ιο", αντικαθίσταται με την "-οϋλοαλογονίδιο", π.χ. μεθάνιο → μεθανοϋλοαλογονίδιο, αιθάνιο → αιθανοϋλοαλογονίδιο, προπάνιο → προπανοϋλοαλογονίδιο, προπένιο → προπενοϋλοαλογονίδιο, κ.τ.λ..
Η τυχόν παρουσία και δεύτερης αλοφορμικής ομάδας σημειώνεται με ένα πρόθεμα -δι-. Π.χ. αιθανοδιοϋλοαλογονίδιο, προπανοδιοϋλοαλογονίδιο, κ.τ.λ.. Αν τυχόν υπάρχουν περισσότερες ή αν είναι απαραίτητο για λόγους απλούστευσης της ονομασίας της ένωσης, οι αλδεϋδομάδας μπορούν να μπουν και ως υποκαταστάτες, με τον αύξοντα αριθμό του ανθρακοατόμου της κύριας αλυσίδας στο οποίο ενώνεται η αλδεϋδομάδα και το πρόθεμα «αλοφορμυλο-». Π.χ. 2-αλοφορμυλοπενταανοδιοϋλοαλογονίδιο.
Αν συνυπάρχουν δευτερεύουσες χαρακτηριστικές ομάδες, αυτές μπαίνουν ως προθέματα μπροστά από το κυρίως όνομα της αλδεΰδης, με τους αριθμούς θέσης τους, αν είναι απαραίτητο. Π.χ. 2-αμινοαιθανοϋλοαλογονίδιο.
Ακυλογονίδια με εμπειρικές ονομασίες [Επεξεργασία]
- Φορμυλοχλωρίδιο ή μεθυλοϋλοχλωρίδιο.
- Ακετυλοχλωρίδιο ή αιθανοϋλοχλωρίδιο.
Παραγωγή [Επεξεργασία]
1. Τα ακυλοχλωρίδια παράγονται με επίδραση χλωριωτικών μέσων στα αντίστοιχα καρβονικά οξέα:
- α. Με θειονυλοχλωρίδιο (SOCl2):

- β. Με πενταχλωριούχο φωσφόρο (PCl5):

- γ. Με τριχλωριούχο φωσφόρο (PCl3):

2. Τα ακυλοβρωμίδια παράγονται με επίδραση βρωμιωτικών μέσων στα αντίστοιχα καρβονικά οξέα:
- Με τριβρωμιούχο φωσφόρο (PBr3):

3. Τα ακυλοφθορίδια παράγονται με επίδραση Hg2F2 στα αντίστοιχα ακυλοχλωρίδια ή ακυλοχρωμίδια:

4. Τα ακυλοϊωδίδια παράγονται με επίδραση υδροϊωδίου (HI) στα αντίστοιχα ακυλοχλωρίδια ή ακυλοχρωμίδια:

Παράγωγα ακυλαλογονιδίων [Επεξεργασία]
- Τα ακυλαλογονίδια γενικά είναι τα κατεξοχήν ακυλιωτικά μέσα, δηλαδή μπορούν να προσαρτούν σε διάφορες ενώσεις την ομάδα RCO-.
1. Υδρόλυση προς καρβονικά οξέα:


3. Αμμωνιόλυση προς αμίδιο:
- α. Με NH3:

- β. Με πρωτοταγείς αμίνες προς αλκυλαμίδιο:

- γ. Με δευτεροταγείς αμίνες προς διαλκυλαμίδιο:

4. Επίδραση με άλατα καρβονικών οξέων προς ανυδρίτη καρβονικού οξέος:

5. Ακυλίωση αρωματικών ενώσεων κατά Friedel-Crafts:

6. Παραγωγή ακετυλαλομαγνησιακών ενώσεων:

7. Αναγωγή:
- α. Με καταλυτική υδρογόνωση προς αλδεΰδη ή και προς πρωτοταγή αλκοόλη:
![\mathrm
{RCOX + H_2 \xrightarrow[-HX]{Ni} RCHO \xrightarrow[+H_2]{Ni} RCH_2OH}](http://upload.wikimedia.org/math/1/b/6/1b678ac4859f79bddb239143e6729996.png)
- β. Με LiAlH4 ή NaBH4 απευθείας προς πρωτοταγή αλκοόλη:
![\mathrm
{2RCOX + LiAlH_4 \xrightarrow{} Li[Al(RCH_2O)_2X_2] \xrightarrow{+2H_2O} 2RCH_2OH + Li[Al(OH)_2X_2]}](http://upload.wikimedia.org/math/f/e/1/fe1a2674c06767d8c069eedc39af5d4b.png)
8. Με επίδραση διαζωμεθανίου προς καρβονικό οξύ:
![\mathrm
{RCOX + CH_2N_2 \xrightarrow{} RCOCHN_2 \xrightarrow[-N_2]{Ag_2O} RCH=CO \xrightarrow{+H_2O} RCH_2COOH}](http://upload.wikimedia.org/math/3/b/c/3bce6601ef38004c3adadb5610b4cfbb.png)
Πηγές [Επεξεργασία]
- Γ. Βάρβογλη, Ν. Αλεξάνδρου, Οργανική Χημεία, Αθήνα 1972
- Α. Βάρβογλη, «Χημεία Οργανικών Ενώσεων», παρατηρητής, Θεσσαλονίκη 1991
- SCHAUM'S OUTLINE SERIES, ΟΡΓΑΝΙΚΗ ΧΗΜΕΙΑ, Μτφ. Α. Βάρβογλη, 1999
- Ασκήσεις και προβλήματα Οργανικής Χημείας Ν. Α. Πετάση 1982
- Δημήτριου Ν. Νικολαΐδη: Ειδικά μαθήματα Οργανικής Χημείας, Θεσσαλονίκη 1983.
|
|||||||||||||||||||||||