Αθανάσιος Μπρούφας
Ο Αθανάσιος Μπρούφας ήταν αγωνιστής από το Παλιοκρίμνι (κοντά στο Πολυκάστανο Κοζάνης) στην επαρχία Βοΐου.
[Επεξεργασία] Βιογραφία
Το Σώμα του αποβιβάστηκε στο Ελευθεροχώρι της Πιερίας στις αρχές Ιουλίου του 1896. Έπειτα από διάφορες συγκρούσεις με τουρκικά αποσπάσματα κινήθηκε προς Μορίχοβο, όπου ο ίδιος σκοτώθηκε και το Σώμα του διαλύθηκε. Πέντε άλλα σώματα ακολούθησαν το Σώμα του Μπρούφα. Τα περισσότερα κινήθηκαν από την ελληνοτουρκική μεθόριο, ενώ ένα επεχείρησε απόβαση στην Παραλία της Πιερίας. Κανένα, όμως, δεν μπόρεσε να κρατηθεί για αρκετό χρόνο και πολλά από αυτά διαλύθηκαν, μόλις εισέδυσαν στο τουρκικό έδαφος.
Ωστόσο, τμήματα των σωμάτων που διαλύθηκαν κάτω από ντόπιους οπλαρχηγούς κινήθηκαν σε διάφορες περιοχές στην Κεντρική και στη Δυτική Μακεδονία και ανέλαβαν ρόλο αρματολικό.
Ακολούθησε η προκήρυξη από την περιοχή της Μεγάλης Πρέσπας, στις 15 Αυγούστου 1896 και οι οπλαρχηγοί διακήρυξαν: «Ημείς, Έλληνες όντες, ελληνικήν την Μακεδονίαν θέλομεν και προς τούτο αγωνιζόμεθα».
Η δράση του Αθανάσιου Μπρούφα δοξάστηκε από τους Έλληνες της Μακεδονίας που τον ύμνησαν με πλήθος δημοτικών τραγουδιών:
- Το λεν οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια,
- το λέει κι ο πετροκότσυφας σ' αντάρτικα λημέρια.
- Οι αντάρτες εσκορπίσανε, γινήκανε μπουλούκια
- ο Μπρούφας στο Μορίχοβο, Ζαρκάδας στα Καϊλάρια,
- κι ο Τάκης ο περήφανος ψηλά στο Περιστέρι.
- Kαι πάλιν εσυνάχτηκαν στην Παναγιά Λιμνίτσα
- κι εκείθεν στέλνουν προσταγές και την Τουρκιά τρομάζουν:
- Τούρκοι, καθήστε φρόνιμα! Σας καίμε τα χωριά σας.
- Δεν είναι ο περσινός καιρός, Βούλγαροι αρκουδιαραίοι
- μόν' είναι Ελληνόπουλα, που ζούνε στα λαγκάδια
- και πολεμούνε την Τουρκιά και νύχτα και ημέρα[1]
[Επεξεργασία] Βιβλιογραφία
- Μακεδονία, 4.000 χρόνια ελληνικής Ιστορίας και Πολιτισμού, Εκδοτική Αθηνών, σελ. 313.
